Monthly Archives: Ιανουαρίου 2017

Μίκης Θεοδωράκης: Συνέντευξη για Εβραίους, Περιοδικό Δαυλός, Ιούνιος 1996, τχ#174

Αναδημοσίευση: Δημήτρης Ψαρράς – Σπίθα, Τιμή, Χρυσή Αυγή; (Και η συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη στο περιοδικό ‘Δαυλός’)

Αναδημοσίευση: Μαζί, η συνέντευξη που είχε δώσει ο Μίκης Θεοδωράκης στο περιοδικό ‘Δαυλός’ και στον Παναγιώτη Κουβαλάκη, τχ #174, Ιούνιος 1996, με πλήθος αντισημιτικών στερεοτύπων.

Μίκης Θεοδωράκης: Συνέντευξη για Εβραίους, Περιοδικό Δαυλός, Ιούνιος 1996, τχ#174

Μίκης Θεοδωράκης: Συνέντευξη για Εβραίους, Περιοδικό Δαυλός, Ιούνιος 1996, τχ#174

 

XYZ Contagion

Η κίνηση Θεοδωράκη προτείνει στα μέλη της να μελετήσουν συνωμοσιολογικά βίντεο ενός Χρυσαυγίτη:

Από την ιστοσελίδα του ‘Ιού‘: Πρόκειται για ένα κείμενο, το οποίο, σύμφωνα με τον Δημήτρη Ψαρρά, δεν χώρεσε στην ύλη της εφημερίδας ‘Ελευθεροτυπία’, μετά και από την κατάργηση της στήλης του ‘Ιού’.
http://iospress.gr/texts_2011/20110130.htm

Σπίθα, Τιμή, Χρυσή Αυγή;

του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ

Δεν είχαμε απαίτηση από τον Μίκη Θεοδωράκη να παίζει στα δάχτυλα το διαδίκτυο. Αλλά τουλάχιστον ας ρώταγε προτού προβεί σε δημόσια έκκληση μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της πολιτικής του κίνησης, ζητώντας στους υποστηρικτές του να δουν δυο «εκπληκτικά ντοκουμέντα», τα οποία «κατόρθωσε να προμηθευθεί» και προτείνοντας «οργάνωση ομαδικών προβολών» για τα μέλη της «Σπίθας». Το ένα από τα «ντοκουμέντα» (που βέβαια κυκλοφορούν εδώ και καιρό στο You Tube) είναι συνέντευξη ενός από τους πιο ανυπόληπτους Αμερικανούς συνωμοσιολόγους, του ακροδεξιού Alex Jones, πολιτευτή των Ρεπουμπλικάνων, ο οποίος…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 793 επιπλέον λέξεις

Advertisements
Περιοδικό Ιστορία, Νοέμβριος 1979, 'Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων', συνέντευξη με τον Robert Faurisson. Εντυπωσιακά ψύχραιμη η αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Στο επόμενο τεύχος του περιοδικού της εβραϊκής κοινότητας 'Χρονικά', στην στήλη με την καταγραφή των εβραϊκών θεμάτων που απασχόλησαν τα ΜΜΕ τον προηγούμενο μήνα, υπήρχε απλά μια σειρά που έλεγε ότι το περιοδικό Ιστορία δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο 'Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων. Τίποτε παραπάνω. Ενα μήνα αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1980, στη στήλη αλληλογραφίας του περιοδικού Ιστορία, συναντάμε σύντομη επιστολή του ΚΙΣ στην οποία αναφέρονται τα εξής: 'Πιστεύοντας πάντα στην αρχή του διαλόγου, θέλουμε να συγχαρούμε το περιοδικό για τη δημοσίευση των απόψεων γύρω από τους θαλάμους αερίων των χιτλερικών στρατοπέδων'. Ετσι απλά.

Πως αντιμετωπίζουμε τους αρνητές του Ολοκαυτώματος

Γνωρίζοντας Ιστορία. Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος δεν είναι εξυπνότεροι, ούτε πιο καταρτισμένοι από εμάς. Για θεωρητική ή ιδεολογική γνώση, δεν το συζητάμε καν. Η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι λίγο καλύτεροι από ομιλώντες παπαγάλους, αν όχι πιθήκους. Στο μόνο σημείο που χρειάζεται κανείς να προσέξει, όταν επιχειρούν να παρασύρουν τους συνομιλητές τους σε δαιδαλώδεις ανούσιες συζητήσεις για αποσπασματικές λεπτομέρειες που αναδεικνύουν ίσα-ίσα για να προκαλέσουν αμφιβολίες στο μυαλό των καλοπροαίρετων ανθρώπων που δεν είναι και τόσο γνώστες (όχι ότι δεν μπορούμε να τις αντικρούσουμε), είναι το εξής:

Το Ολοκαύτωμα, σαφώς και έχει αποδειχτεί. Η διαδικασία δεν ήταν διαφορετική στην απόδειξη του Ολοκαυτώματος από ό,τι στην απόδειξη οποιασδήποτε άλλης υπόθεσης, ιστορικής ή ακόμα και ποινικής, αφού το θέλουν έτσι. Βέβαια, οι αρνητές του Ολοκαυτώματος χρησιμοποιούν σαν μοχλό στην απεχθή ρητορική τους μία αλήθεια: Οτι ποτέ κανείς δεν σκέφτηκε το 1945 ότι αυτό που έβλεπαν μπροστά στα μάτια τους και μύριζαν και ακουμπούσαν και άκουγαν και δονούσε όλες τις αισθήσεις τους, ότι θα βρεθούν κάποτε άνθρωποι που θα το αμφισβητήσουν. Πως να σκεφτεί κανείς το 1945 κάτι τόσο αδιανόητο, την στιγμή που η φρίκη και η τραγωδία βρίσκεται παντού γύρω του;
Κι έτσι, δεν υπήρξε πρόβλεψη να κρατήσουν όλα εκείνα τα forensics στοιχεία που απαιτούν σήμερα οι επίδοξοι CSI τρολ του διαδικτύου.
Ωστόσο γνωρίζουμε, έστω και με τα υπάρχοντα μέσα, ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη. Πως;
Εχουμε π.χ., χωρίς ιδιαίτερη ιεράρχηση και χωρίς να περιορίζονται οι αποδείξεις μόνο σε αυτά:

– Γραπτά κείμενα, έγγραφα και ντοκουμέντα: εκατοντάδες χιλιάδες διαταγές, επιστολές, σημειώματα, σχέδια, παραγγελίες, λογαριασμούς, ομιλίες, άρθρα, απομνημονεύματα, και ομολογίες.
– Μαρτυρίες από αυτόπτες μάρτυρες: Περιγραφές από επιζώντες, Kapo, Sonderkommando, φρουρούς των SS, διοικητές, κατοίκους των γύρω περιοχών, αντιστασιακών, ακόμη και ναζί των ανωτέρων κλιμακίων, που κανείς τους ποτέ δεν αρνήθηκε το Ολοκαύτωμα στις δίκες που ακολούθησαν (στις πρώτες καταθέσεις στη δίκη της Νυρεμβέργης, στο σχετικό ερώτημα αν ήξεραν ότι ο σκοπός των στρατοπέδων τύπου Αουσβιτς-Μπίρκεναου ήταν η εξόντωση απάντησαν σχεδόν όλοι αρνητικά, αλλά αργότερα όλοι οι δικαζόμενοι διαφοροποιήθηκαν και προτίμησαν την δικαιολογία ‘εκτελούσα διαταγές’)
– Φωτογραφίες: επίσημες στρατιωτικές φωτογραφίες αλλά και φωτογραφίες του Τύπου, όπως και μυστικές φωτογραφίες που ελήφθησαν από κρατούμενους, αεροφωτογραφίες που ελήφθησαν από ανεξάρτητους στρατιωτικούς οργανισμούς και βρέθηκαν μετά τον πόλεμο όλες να συμφωνούν, αλλά και από συμμαχικά και γερμανικά φιλμ,
– Τα ίδια τα στρατόπεδα συγκέντρωσης: Πάρα πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης, στρατόπεδα εργασίας, και στρατόπεδα θανάτου σώζονται σε διαφορετικό βαθμό διατήρησης ή ανακατασκευής με βάση τα πρωτότυπα
– ‘Αρνητικές’ άποδείξεις: Λ.χ. αν 5 με 6.000.000 Εβραίοι δεν σκοτώθηκαν, τότε πού πήγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Χρειάζεται, λοιπόν, πολύ καλή γνώση και εξειδίκευση στα επιμέρους ζητήματα, και βέβαια, και στα ‘τεχνικά’, για να τους αντιμετωπίσει κανείς επιτυχώς. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με το διάβασμα και τα βιβλία και με το να εμπιστευόμαστε αξιόπιστες πηγές.
Αυτοί εστιάζουν σε τεχνικές λεπτομέρειες και σε μικρές πτυχές του ζητήματος, ίσα-ίσα για να ενσπείρουν αμφιβολίες. Οποιος μπει στο παιχνίδι να συζητήσει μαζί τους για καμινάδες, τούβλα, θάλαμους αερίων, τύφο, τατουάζ κ.ο.κ., αν δεν είναι καλά καταρτισμένος ίσως και να έχει χάσει το μισή παρτίδα. Εντός ολίγου βρίσκεται να μιλάει και να προσπαθεί να πείσει για ανούσια ζητήματα, λ.χ. γιατί τα τούβλα στα κρεματόρια κρατάνε τόσα μιλιγκράμ αερίου Zyklon-B, πόσο χρόνο θέλει για να καεί ένα πτώμα, μετά από πόσα χρόνια φεύγει το μελάνι από το τατουάζ ή πόσο γρήγορα πεθαίνει κανείς αν προσβληθεί από τύφο κτλ. Οχι ότι δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει ΚΑΙ εκεί, αλλά σκοπός τους είναι αυτή η αποσπασματική χρήση στοιχείων να δημιουργήσει αμφιβολίες στις συνειδήσεις των καλοπροαίρετων ανθρώπων, -κι ό,τι κερδίσουν. Και στον επιστημονικό τομέα (αυτοί δεν είναι επιστήμονες, βέβαια) μπορεί κανείς να τους κάνει σκόνη.
Ολα έχουν απαντηθεί στα λινκ που αναφέρονται στην δεξιά στήλη. Δεν υπάρχει ρωγμή που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους αρνητές. Ολα.

– 66 Questions & Answers About the Holocaust – Nizkor’s response to the Institute for Historical Review & Ernst Zundel
http://www.nizkor.org/features/qar/qar00.html

– Debunking Holocaust Denial | Holocaust Denial on Trial

Debunking Holocaust Denial

– The Holocaust: 36 Questions & Answers About the Holocaust by The Simon Wiesenthal Center
http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Holocaust/36qs.html

Αλλά μόνο στα αγγλικά, δυστυχώς. Δεν πρέπει να υπάρχει κάποια βάση δεδομένων με απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα που θέτουν οι αρνητές, ή κάτι παρόμοιο, στα ελληνικά, αφού στην Ελλάδα υπάρχουν μεν πολλοί αρνητές του Ολοκαυτώματος αλλά δεν υπάρχει οργανωμένο κίνημα αρνητών.
Κάποιος έχει μεταφράσει στα ελληνικά ένα κείμενο αρνητών, το έχει ανεβάσει στο scribd, και το υπερασπίζεται με πάθος.

Ακόμα κι αυτό, που είναι η τελική τους ‘ομοβροντία’, δηλαδή συγκεντρωμένη και συμπυκνωμένη όλη τους η προσπάθεια και όλο το άσχημο έργο τους, με λίγη προσοχή και με τις κατάλληλες ερωτήσεις, αν προσπαθήσει κανείς, μπορεί να γίνει σκόνη και όλα τους τα ‘επιχειρήματα’ να κονιορτοποιηθούν, και εντός ολίγου να αναγκάζονται να λένε βλακείες και να κάνουν χίλια ακροβατικά και λογικά άλματα ή και να αντικρούουν ακόμα-ακόμα και τις δικές τους θέσεις: Ο μεταφραστής πρέπει να είναι αυτός εδώ, ο ‘Τάλως’ σε αυτή την συζήτηση στα ‘Hellenic Hoaxes’, που ίσως αξίζει να διαβαστεί διότι δείχνει το γρήγορο αδιέξοδο στο οποίο μπορεί να βρεθεί σχετικά εύκολα ένας αρνητής.

Υπενθυμίζουμε, στην Ελλάδα, η πρώτη έκδοση -ή έστω η πρώτη που καταφέραμε να εντοπίσουμε- με το σχήμα ‘six/plan/gas’ ήταν τον Νοέμβριο του 1979, στο περιοδικό ‘Ιστορία Εικονογραφημένη’, με συνέντευξη του Robert Faurisson.Το ίδιο το περιοδικό χαρακτήριζε τη νέα θεωρία ‘εξοργιστική’ και συνοδευόταν από συντριπτική απάντηση του ιταλού καθηγητή Εντσο Καλότι. Για την επόμενη δεκαετία, οι ναζιστικές εκδόσεις ‘Ελεύθερη Σκέψις‘ θα είναι ο κύριος ελληνικός αγωγός του αρνητισμού, εκεί που ο διάσημος χρυσαβγίτης υβριστής της μητέρας του Παύλου Φύσσα Οδυσσέας Πατεράκης (εν ενεργεία εποχικός πυροσβέστης, στέλεχος της ΤΟ Ηρακλείου, από τους πρώτους αρθρογράφους στο περιοδικό της ΧΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1980), εξέδωσε την ποιητική του συλλογή όπου εξυμνεί τον Εωσφόρο, βλ. Το μεγαλοστέλεχος της Χρυσής Αυγής με το εωσφορικό ποιητικό ‘έργο’ ύβριζε τη μητέρα του Παύλου Φύσσα «κυράτσα του πένθους», την ημέρα της κατάθεσής της στο δικαστήριο, 06/10/2015

Περιοδικό Ιστορία, Νοέμβριος 1979, 'Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων', συνέντευξη με τον Robert Faurisson. Εντυπωσιακά ψύχραιμη η αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Στο επόμενο τεύχος του περιοδικού της εβραϊκής κοινότητας 'Χρονικά', στην στήλη με την καταγραφή των εβραϊκών θεμάτων που απασχόλησαν τα ΜΜΕ τον προηγούμενο μήνα, υπήρχε απλά μια σειρά που έλεγε ότι το περιοδικό Ιστορία δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο 'Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων. Τίποτε παραπάνω. Ενα μήνα αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1980, στη στήλη αλληλογραφίας του περιοδικού Ιστορία, συναντάμε σύντομη επιστολή του ΚΙΣ στην οποία αναφέρονται τα εξής: 'Πιστεύοντας πάντα στην αρχή του διαλόγου, θέλουμε να συγχαρούμε το περιοδικό για τη δημοσίευση των απόψεων γύρω από τους θαλάμους αερίων των χιτλερικών στρατοπέδων'. Ετσι απλά.

Περιοδικό Ιστορία, Νοέμβριος 1979, ‘Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων’, συνέντευξη με τον Robert Faurisson. Εντυπωσιακά ψύχραιμη η αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Στο επόμενο τεύχος του περιοδικού της εβραϊκής κοινότητας ‘Χρονικά’, στην στήλη με την καταγραφή των εβραϊκών θεμάτων που απασχόλησαν τα ΜΜΕ τον προηγούμενο μήνα, υπήρχε απλά μια σειρά που έλεγε ότι το περιοδικό Ιστορία δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο ‘Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων. Τίποτε παραπάνω. Ενα μήνα αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1980, στη στήλη αλληλογραφίας του περιοδικού Ιστορία, συναντάμε σύντομη επιστολή του ΚΙΣ στην οποία αναφέρονται τα εξής: ‘Πιστεύοντας πάντα στην αρχή του διαλόγου, θέλουμε να συγχαρούμε το περιοδικό για τη δημοσίευση των απόψεων γύρω από τους θαλάμους αερίων των χιτλερικών στρατοπέδων’. Ετσι απλά.

 

Συνέχεια

Η πλαστή ταυτότητα του δικηγόρου Αλφρέδου Κοέν με το όνομα 'Παύλος Πανόπουλος'.

Αναδημοσίευση: Πλαστές ταυτότητες που έσωσαν ζωές, στην κατεχόμενη Αθήνα

Αναδημοσίευση:

Η πλαστή ταυτότητα του δικηγόρου Αλφρέδου Κοέν με το όνομα 'Παύλος Πανόπουλος'.

Η πλαστή ταυτότητα του δικηγόρου Αλφρέδου Κοέν με το όνομα ‘Παύλος Πανόπουλος’.

XYZ Contagion

Αθήνα, Μάρτιος του 1944. Ένα 14χρονο τότε Εβραιόπουλο διηγείται μετά από 65 χρόνια:

«Όταν ακούσαμε στη γειτονιά πως έρχονται τα γερμανικά αποσπάσματα που μάζευαν τους Εβραίους, εγώ και ο Χριστιανός φίλος μου κρυφτήκαμε στην αυλή του σπιτιού στο οποίο έμενε τότε η οικογένειά μου. Ο Έλληνας διερμηνέας μας ρώτησε τα ονόματά μας.
-Αριστοτέλης, απάντησα
-Δημήτρης, είπε ο φίλος μου

Ο Γερμανός επικεφαλής έκανε ένα νόημα, και ένας στρατιώτης μας τράβηξε κάτω τα παντελόνια. Ο διερμηνέας περιεργάστηκε τα γεννητικά μας όργανα, και, δείχνοντας εμένα μόνο, έκανε νόημα στους στρατιώτες να με συλλάβουν [1]».

Η περιτομή «πρόδωσε» το μυστικό του παιδιού, και φαίνεται ότι το ελληνοπρεπές όνομα που είχαν δασκαλέψει το παιδί να χρησιμοποιεί, δεν ήταν αρκετό να το σώσει από τις συνέπειες της εφαρμογής της «τελικής λύσης», που ξεδιπλωνόταν πλέον σε όλη την ελληνική επικράτεια. Ήδη από το Νοέμβριο του 1942, στη Θεσσαλονίκη, η ελεγχόμενη από…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.440 επιπλέον λέξεις

Τυπικό δείγμα αντισημιτικού μίσους από κάποιους οργανικά άσχετους με την Ιστορία και φανατικά αστοιχείωτους. Η ήττα του ναζισμού περνάει από τη διάλυση του Ισραήλ. Κουμμουνιστικά πράγματα. Και 'αριστερά'.

Γιατί είναι σημαντική η αντιμετώπιση της άρνησης του Ολοκαυτώματος

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι μια προσπάθεια να αμφισβητηθούν και να διαγραφούν από την δημόσια μνήμη τα γεγονότα κατά τη ναζιστική γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης. Η άρνηση του Ολοκαυτώματος και κάθε διαστρέβλωση ή παραποίηση των γεγονότων αυτών αποτελούν μορφές αντισημιτισμού. Είναι βέβαιο ότι παρακινούνται από το μίσος κατά των Εβραίων και προσπαθούν να οικοδομήσουν έναν ισχυρισμό, σύμφωνα με τον οποίο το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη, αλλά εφευρέθηκε ή ότι τα γεγονότα διογκώθηκαν υπερβολικά από τους Εβραίους ως μέρος ενός σχεδίου για την προώθηση εβραϊκών και ισραηλινών συμφερόντων. Οι απόψεις αυτές διαιωνίζουν μακροχρόνια αντισημιτικά στερεότυπα. Οι απεχθείς αυτές κατηγορίες είναι οι ίδιες τότε και τώρα: Επαιξαν τον ίδιο καθοριστικό ρόλο τη δεκαετία του 1930, θέτοντας τα θεμέλια για την διάπραξη του εγκλήματος των εγκλημάτων, και επιχειρούν σήμερα την ίδια παραμόρφωση, και κατάχρηση της Ιστορίας με στόχο να υπονομευθεί η Ιστορική Μνήμη.

Η ναζιστική δίωξη κατά των Εβραίων ξεκίνησε με λόγια. Κλιμακώθηκε με περισσότερα λόγια, με διακρίσεις, ‘ταξινόμηση’, πόλωση, αποκτήνωση, απανθρωποποίηση, προετοιμασία, δίωξη και έφτασε στην εξόντωση. Και κορυφώθηκε με την γενοκτονία. Οι συνέπειες για τους Εβραίους ήταν τρομακτικές, αλλά ο πόνος, ο θάνατος και η καταστροφη δεν περιορίστηκε μόνο στους Εβραίους. Εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι από όλους τους ευρωπϊκούς λαούς είχαν νεκρούς, θύματα, πρόσφυγες, έγιναν σκλάβοι σε καταναγκαστικά έργα, και βέβαια εκατομμύρια δολοφονήθηκαν. Το Ολοκαύτωμα δείχνει ότι όταν μια ομάδα βρίσκεταο σε κίνδυνο, κανένας δεν είναι ασφαλείς και όλες οι άλλες ομάδες, όλοι οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι.

Η άρνηση ή διαστρέβλωση της ιστορίας είναι επίθεση στην αλήθεια και την κατανόηση. Η μνήμη και η διαφύλαξη του παρελθόντος είναι ζωτικής σημασίας για το πώς εμείς οι ίδιοι καταλαβαίνουμε τους εαυτούς μας, την κοινωνία μας και τους στόχους μας για το μέλλον. Η σκόπιμη άρνηση και διαστρέβλωση των ιστορικών στοιχείων απειλούν τη διαφύλαξη της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων.

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος, η πλαστογράφηση της Ιστορίας, και όλη αυτή η κατάχρηση είναι στρατηγικές για τη μείωση της δημόσιας συμπάθειας προς τους Εβραίους και συνεπώς προς κάθε μειονότητα ή αδύναμη ομάδα ανθρώπων, για την υπονόμευση της νομιμότητας του κράτους του Ισραήλ, που ορισμένοι πιστεύουν ότι δημιουργήθηκε ως αποζημίωση για τον εβραϊκή διωγμό κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, και κυρίως, για την επανάληψη της τραγωδίας. Σήμερα, το Διαδίκτυο, λόγω της ευκολίας πρόσβασης και διάδοσης του μηνύματος και λόγω της φαινομενικής ανωνυμίας και της εσφαλμένης αντίληψης του κοινού πως αποτελεί αξιόπιστη πηγή για όλα τα ζητήματα, αποτελεί τον κύριο αγωγό της άρνησης του Ολοκαυτώματος.

Τυπικό δείγμα αντισημιτικού μίσους από κάποιους οργανικά άσχετους με την Ιστορία και φανατικά αστοιχείωτους. «Η ήττα του ναζισμού περνάει από τη διάλυση του Ισραήλ». Κουμμουνιστικά πράγματα. Και 'αριστερά'.

Τυπικό δείγμα αντισημιτικού μίσους από κάποιους οργανικά άσχετους με την Ιστορία και φανατικά αστοιχείωτους. «Η ήττα του ναζισμού περνάει από τη διάλυση του Ισραήλ». Κουμμουνιστικά πράγματα. Και ‘αριστερά’.

 

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος, σαν θεωρία, βρίσκεται ακριβώς στην ίδια κατηγορία με τις θεωρίες «η γη είναι επίπεδη» και «υπάρχουν άνθρωποι-ερπετά». Κανένας σοβαρός γεωγράφος ή βιολόγος δεν θα σπαταλήσει το χρόνο του συζητώντας για τέτοια πράγματα στο συνέδριο της ‘Society of the Flat Earth’ και ‘Human Lizards Studying Association’ (αν υπάρχουν τέτοιες εταιρείες). Με την ίδια ακριβώς λογική, κανένας σοβαρός ιστορικός δεν θα διανοηθεί να μπει σε συζήτηση με έναν αρνητή του Ολοκαυτώματος.

Συνέχεια

Νοέμβριος 2011, σε ένα από το ψευτοσυνέδρια των αρνητών. Ο David Irving και ο Pete Papaherakles (Πητ Παπαηρακλής), ομογενής δημοσιογράφος και διευθυντής στο AFP American Free Press, που είχε ιδρυθεί το 1975 από τον Willis Carto.

Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος και η ταινία ‘Denial’ (2016)

– «Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, είναι μια φάρσα, αλλά ήταν φοβερό και οι Εβραίοι το άξιζαν».

Για όσους τον ξέρουν, ο Dr Nicholas Terry είναι ένας σύγχρονος ήρωας των ψηφιακών καιρών του 21ου αιώνα μας. Ο νεαρός Αγγλος καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Exeter, με ειδικότητα στις σπουδές του Β’ΠΠ και του Ολοκαυτώματος, κάνει ένα τιτάνιο έργο εδώ και πολλά χρόνια, και μάλλον δύσκολα μπορεί να βρεθεί άλλος διανοούμενος που να μπορεί να συγκριθεί μαζί του, στην Αγγλία σίγουρα, ίσως και παγκοσμίως. Είναι ο άνθρωπος που παρακολουθεί κάθε προσπάθεια των ‘αναθεωρητών‘ -δηλαδή των αρνητών- του Ολοκαυτώματος να βρουν νέα ‘στοιχεία’ (ή να ανακυκλώνουν παλαιότερα με νέες μεθόδους) που να στοιχειοθετούν ότι «το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη», και δεν διστάζει να μπαίνει στον βούρκο τους για να τα αποδομεί και να αποδεικνύει σε όλους πόσο μεγάλοι ψεύτες και πλαστογράφοι είναι. Και αυτό, σε επίπεδο συμβάντος, προσώπου, εγγράφου, μαρτυρίας, τεχνικής λεπτομέρειας, -οτιδήποτε.

– New online generation takes up Holocaust denial, Conspiracy theorists are flocking to outlandish websites, warns lecturer, The Guardian, 22/01/2017
https://www.theguardian.com/world/2017/jan/22/online-conspiracy-theories-feed-holocaust-denial

– Holocaust Memorial Day: Why Denouncing Deniers Is More Important Than Ever, The Huffington Post, 27/01/2017
http://www.huffingtonpost.co.uk/entry/holocaust-denial_uk_588a41bbe4b02af0a3d5c594

Σε λίγες μέρες, πρόκειται να κυκλοφορήσεις κι ένα βιβλίο σε επιμέλεια δική του, που βάζει στο στόχαστρο αυτό ακριβώς: την άρνηση του Ολοκαυτώματος.

Ο Dr Terry είναι και άνθρωπος με χιούμορ. Εδώ και χρόνια, έχει σε περίοπτη θέση στο ιστολόγιό του μια ‘πρόκληση προς αρνητές’: Αφορά τις πρώτες φάσεις του Ολοκαυτώματος το 1941-1942, στις ανατολικές περιοχές. Εκεί μεταφέρθηκαν πάνω από 1.400.000 Εβραίοι, οι οποίοι δολοφονήθηκαν όλοι. Οι αρνητές υποστηρίζουν ότι τα στρατόπεδα εκεί ήταν μόνο στρατόπεδα μεταφοράς και όχι στρατόπεδα θανάτου. Αφού λοιπόν οι Εβραίοι ‘απλά μεταφέρθηκαν’, λογικά θα υπάρχουν κάποιοι από το 1,5 εκατομμύριο που τελικά επέζησαν. Ο Dr Terry προσφέρει 4.000$ σε όποιον παρουσιάσει ακλόνητα στοιχεία έστω τεσσάρων κρατουμένων που τελικά δεν πέθαναν. Η πρόκληση στέκει αναπάντητη μέχρι σήμερα, επτά χρόνια μετά.

Οποιος έχει δει την ταινία ‘Denial‘ (2016), με θέμα την δικαστική διαμάχη το 2000, μεταξύ του David Irving απ’τη μια, και της Deborah Lipstadt και του αγγλικού εκδοτικού της οίκου Penguin Books Ltd και τεσσάρων άλλων πωλητών βιβλίων απ’ την άλλη, για το βιβλίο της ‘Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory‘, εκδόσεις New York Free Press/Penguin, 1993, γνωρίζει ότι η παρανοϊκή θέση «το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, και είναι ψέμα, μύθος, hoax» δεν διαγράφηκε ποτέ από τη δημόσια σφαίρα, παρά την πρόοδο των ιστορικών σπουδών και τα εκατομμύρια των αποδείξεων που έρχονται συνεχώς στο φως. Είχε πάντα οπαδούς από τότε που ξεκίνησε συστηματικά, κατά τη γνώμη μας τη δεκαετία του 1960· βρήκε μεγαλύτερα ακροατήρια στη δεκαετία του 1990, με την εφεύρεση του ίντερνετ και την ανάπτυξη των ηλεκτρονικών μέσων· και ζει μια νέα ζωή, ίσως την μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη στην Ιστορία, τώρα που μιλάμε, εξαιτίας -ως προς το ‘τεχνικό’ κομμάτι- των κοινωνικών δικτύων, και, εξαιτίας, κατά τη γνώμη μας πάλι, της επιτυχίας των τηλεοπτικών σειρών τύπου CSI.

Ναι, ακούγεται παράξενο, αλλά είναι αλήθεια, και αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν όλοι οι μάχιμοι υπερασπιστές της αλήθειας στις ψηφιακές λεωφόρους. Φυσικά, δεν είναι μόνο αυτοί οι δύο λόγοι: Υπάρχει κι ένας τρίτος, διαχρονικός και αδιαμφισβήτητος: Ο αντισημιτισμός και το αντιεβραϊκό μίσος, συνήθως συνδυασμένα με τον θαυμασμό στον εθνικοσοσιαλισμό.

Οι πραγματικοί ιστορικοί συχνά αναφέρονται στο συνονθύλευμα ψευτοϊστορικών, νεοναζί, οπαδών θεωριών συνωμοσίας και απλά ηλίθιων που στεγάζονται κάτω από την ταμπέλα ‘αναθεωρητές/ρεβιζιονιστές/αρνητές του Ολοκαυτώματος‘ με τη λέξη ‘Bewegung‘ (στα γερμανικό ‘κίνημα’). Η λέξη χρησιμοποιείται με συγκεκριμένο σκοπό, αφού ‘Bewegung’ ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσαν οι χιτλερικοί του NSDAP για το ‘κίνημά’ τους τη δεκαετία του 1920. Σχηματικά, όποιον ρόλο έπαιζε τη δεκαετία του 1990 η Deborah Lipstadt, απέναντι στο μεγαλύτερο μέχρι τότε ‘Bewegung’ αρνητών, με προεξάρχοντες τότε τον αυτοδίδακτο ιστορικό David Irving, τον Mark Weber με το ψευδοακαδημαϊκό Institute of Historical Review και τον (εβραϊκής καταγωγής) ‘ειδικό’ επί των τεχνικών θεμάτων David Cole, τον ίδιο ακριβώς ρόλο παίζει σήμερα ο Dr Terry απέναντι στους αστοιχείωτους και άμυαλους οπαδούς της Alt-Right, τους memes shitlords και τα τρολ που βρίσκονται κυριολεκτικά κατά χιλιάδες στα σχόλια κάθε σχετικής σημαντικής ανάρτησης με θέμα την άρνηση, λ.χ. πάρτε για παράδειγμα τα σχεδόν 5.000 σχόλια κάτω από το τρέηλερ της ταινίας στο Youtube.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Το 1996, ο Irving μήνυσε σε αγγλικό δικαστήριο την Lipstadt και την Penguin, για συκοφαντική δυσφήμιση, διότι τον είχε χαρακτηρίσει, μεταξύ άλλων, ‘αρνητή του ολοκαυτώματος, παραχαράκτη της ιστορίας, ρατσιστή και αντισημίτη‘. Η Lipstadt τον κατηγόρησε ότι διαστρεβλώνει τα ιστορικά στοιχεία για να εξυπηρετήσουν την δική του ιδεολογική ατζέντα, τον αντισημιτισμό του και τις φιλοναζιστικές του πεποιθήσεις. Ο Irving αντέτεινε ότι η (εβραϊκής καταγωγής) Lipstadt είχε ‘συνωμοτήσει’ για να καταστρέψει τη φήμη του και να απειλήσει τον τρόπο που έβγαζε ‘τα προς το ζην του’. Υπόψη, το βιβλίο είχε εκδοθεί το 1993, αλλά ο Irving δεν είχε κάνει μήνυση τότε. Περίμενε μέχρι να εκδοθεί από αγγλικό εκδοτικό οίκο, όπως και έγινε το 1996, και μόνο τότε προχώρησε στη μήνυση. Οι κακές γλώσσες λένε ότι η μήνυση είχε και μια κερδοσκοπική πλευρά, επειδή τότε αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα αφού δεν μπορούσε να βρει εκδότη για τα δικά του βιβλία, και είχε ξεκινήσει τον ιδωτικό εκδοτικό οίκο ‘Focal Point’, με χρηματοδότηση από το κοινό, εγχείρημα που δεν πήγε καλά. Αν η μήνυσή του είχε κατατεθεί σε αμερικανικό δικαστήριο, τότε το βάρος της απόδειξης θα έπεφτε στον μηνυτή, ο οποίος θα έπρεπε να αποδείξει όχι μόνο ότι η Lipstadt τον συκοφάντησε και είπε ψέματα, αλλά και ότι το έκανε εσκεμμένα και με πλήρη αδιαφορία για την αλήθεια. Στα βρετανικά δικαστήρια, το βάρος της απόδειξης είναι αντίστροφα: πέφτει στον εναγόμενο, γεγονός που σημαίνει ότι η Lipstadt έπρεπε να αποδείξει ότι οι δηλώσεις της ήταν αληθινές και καλώς χαρακτήρισε τον Irving ‘αρνητή του ολοκαυτώματος, παραχαράκτη της ιστορίας, ρατσιστή και αντισημίτη’. Δεν αναφέρεται στην ταινία, αλλά η Penguin αρνήθηκε εξωδικαστικό διακανονισμό, με τον Irving να ζητάει 500 μόνο λίρες για ηθική βλάβη, τις οποίες θα έδινε σε ίδρυμα παιδιών ΑμΕΑ, όπως είναι, άλλωστε, η μία από τις κόρες του. Με αμοιβαία συμφωνία ενάγοντος και εναγομένου, η υπόθεση κρίθηκε ενώπιον ενός μόνο δικαστή, και όχι από Σώμα Ενόρκων, ενώ ο Irving αποφάσισε να υποστηρίξει την υπόθεση μόνος του, σαν δικηγόρος του εαυτού του, χωρίς άλλους συνηγόρους. Στην τελική του αγόρευση, ο Irving, σε μια στιγμή κούρασης απευθύνθηκε στον δικαστή με την προσφώνηση ‘Mein Fuhrer’. Δεν θα ήταν spoiler, όλοι γνωρίζουν ότι ο Αγγλος αυτοδίδακτος ιστορικός έχασε τελικά την υπόθεση, υπέστη συντριπτική ήττα, κι έτσι με σφραγίδα δικαστηρίου μπορεί κάποιος πλέον να τον αποκαλέσει ‘αρνητή, αντισημίτη, ρατσιστή και φιλοναζί’. Υποχρεώθηκε να πληρώσει εκατομμύρια λίρες για τα έξοδα της δίκης. Οταν το δικαστήριο έμαθε ότι σχεδίαζε να δηλώσει πτώχευση και να κάνει έφεση, τον υποχρέωσε σε άμεση πληρωμή. Το αίτημα για την έφεση δεν έγινε δεκτό.

Ιστορικά, δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ‘οι Ναζί ήταν οι πρώτοι αρνητές του Ολοκαυτώματος‘. Π.χ. φρόντισαν να καταστρέψουν όλα τα στοιχεία και όλες τις αποδείξεις της δολοφονικής φρενίτιδας μεταξύ 1941-1944 στα ανατολικά κατεχόμενα εδάφη της Πολωνίας και της ΕΣΣΔ (αλλά και στην Σερβία), στα στρατόπεδα Belzec, Sobibor και Treblinka, συμπεριλαμβανομένων των γεγονότων στο Babi Yar, στην επιχείρηση που έμεινε γνωστή ως ‘Aktion 1005‘. Το 1943, σε μια ομιλία του στους στρατηγούς των SS στο Poznan (Posen), ο Reichsfuhrer των SS Heinrich Himmler προειδοποιεί τους υφισταμένους του και τους διατάζει να κρατήσουν μυστική την επιχείρηση εξόντωσης των Εβραίων και να προσέχουν να μην καταγράφεται τίποτε.

Με την πάροδο του χρόνου, δημιουργήθηκε ένας κώδικας. Οι Γερμανοί είχαν μια κωδικοποιημένη γλώσσα, με μια συγκεκριμένη ορολογία, η οποία, μάλιστα εξελισσόταν όσο περνούσε ο καιρός. Ποτέ δεν μίλησαν για ‘εξόντωση’ ή ‘θανάτωση’. Στα έγγραφά τους και σε όλες τις κρατικές και στρατιωτικές διαταγές, πάντοτε μιλούσαν για ‘ειδική μεταχείριση’, ‘ειδική δράση’ ή ‘εκκένωση’ κ.ο.κ. Ενας λόγος για αυτή την πολύ σαφή πολιτική ήταν πως όταν μαθεύτηκε το πρόγραμμα εξόντωσης 70.000 τουλάχιστον ΑμΕΑ ‘Aktion T4‘, υπήρξαν αντιδράσεις και κατακραυγή, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της χώρας, και η ηγεσία των Ναζί δεν ήθελε να επαναληφθούν αυτές και με την ‘Τελική Λύση‘. Λέξεις όπως ‘θάλαμος αερίων’ και ‘θάνατος μέσω δηλητηρίασης’ κ.λπ. ήταν απαγορευμένες και δεν έπρεπε επ’ ουδενί να χρησιμοποιηθούν. Ωστόσο, υπήρξαν κάποιες σπάνιες εξαιρέσεις σε αυτή την τακτική, κυρίως διότι στην κατασκευή και στην τροφοδοσία των θαλάμων αερίων εμπλέκονταν πολλοί φορείς και άνθρωποι. Ετσι, σε μια επιστολή 29/01/1943, από τον λοχαγό του αρχιτεκτονικού γραφείου των SS Karl Bischoff προς τον συνταγματάρχη των SS Hans Kammler, σχετική με την πρόοδο που είχε σημειωθεί στις εργασίες στο Krematorium II, υπάρχει η λέξη ‘Vergasungskeller‘, η οποία περιγράφει ακριβώς το ‘κελάρι αερίου’, ‘gassing cellar’, δηλαδή έναν ανθρωποκτόνο θάλαμο αερίων. Αυτό ήταν ένα μικρό λάθος που όχι μόνο αποδεικνύει ότι υπήρχε θάλαμος αερίων στο Krema ΙΙ, αλλά ότι ο λοχαγός αρχιτέκτονας Bischoff ήξερε ακριβώς για ποια δουλειά ήταν αυτή η κατασκευή.

Οι Ναζί, λοιπόν, ήταν οι πρώτοι αρνητές του Ολοκαυτώματος. Επειδή αρνήθηκαν ακόμη και στους εαυτούς τους ότι η βιομηχανική εξόντωση εκατομμυρίων θυμάτων ήταν μια πραγματικότητα και συνέβαινε. Ο αρνητισμός εμφανίστηκε ακριβώς την επόμενη μέρα από την λήξη του Β’ΠΠ. Για την πορεία του Bewegung στην Ευρώπη μέχρι τη δίκη Irving-Lipstadt, δεν χρειάζεται να επεκταθούμε ιδιαιτέρως. Τα γεγονότα έχουν καταγραφεί αρκετά ικανοποιητικά από τον Ιό:

Οι αντισημίτες της προόδου

«Η άρνηση του Ολοκαυτώματος ως στράτευση σε έναν απροκάλυπτο αντισημιτισμό συνδέεται ιστορικά με τη φιλοναζιστική ακροδεξιά. Στην πορεία ωστόσο της συγκρότησης αυτού του ρεύματος υπήρξαν ορισμένες περιπτώσεις ατόμων αριστερής προέλευσης που υιοθέτησαν τις απόψεις των αρνητιστών ισχυριζόμενοι ότι η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος δεν συνεπάγεται αυτόματα την πολιτική τους μετατόπιση. Στην πραγματικότητα όμως, όλοι οι ‘αριστεροί’ αρνητιστές σχετίστηκαν στενά με τις νεοναζιστικές ομάδες και τις εκδόσεις τους, ενώ χρησιμοποίησαν στο έπακρο τις διεθνείς τους διασυνδέσεις.
Ο αρνητισμός εμφανίστηκε την επαύριο της λήξης του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και στηρίχθηκε εξαρχής σε ένα αναπόδεικτο αξίωμα: ο εθνικοσοσιαλισμός ουδέποτε επιδίωξε τη συστηματική εξόντωση των Εβραίων, ενώ το Ολοκαύτωμα συνιστά μια γιγαντιαία πολιτικό-οικονομική παραχάραξη της ιστορίας καθοδηγούμενη από το κράτος του Ισραήλ. Στη Γαλλία, οι απόψεις αυτές διατυπώθηκαν για πρώτη φορά προς το τέλος της δεκαετίας του ’40 από τον φιλοναζιστή Μορίς Μπαρντές, ο οποίος υποστήριξε ότι οι νικητές επιβάλλουν τη δική τους εκδοχή για τα γεγονότα και ότι το μοναδικό σφάλμα της Γερμανίας υπήρξε ότι έχασε τον πόλεμο. Περιθωριακές σε μια κοινωνία που διατηρούσε ακόμη έντονα τα αντιφασιστικά ανακλαστικά της, οι θέσεις αυτές θα αποκτούσαν στη Γαλλία μεγαλύτερο ακροατήριο κατά τη δεκαετία του ’50. Στη διαδικασία αυτή σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του Πολ Ρασινιέ, παλιού στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος και κρατούμενου των ναζιστικών στρατοπέδων. Ξεκινώντας από την ‘απομυθοποίηση’ της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο Ρασινιέ προχώρησε στη σταδιακή αμφισβήτηση των δεδομένων του Ολοκαυτώματος: οι θάλαμοι αερίων ήταν λιγότεροι από ό,τι πιστεύεται, τα θύματα της γενοκτονίας δεν έφθασαν ποτέ τα έξι εκατομμύρια, ο πόλεμος υπήρξε αποτέλεσμα συνωμοσίας εμπόρων όπλων και σκοτεινών ομάδων αποτελούμενων από μασόνους και Εβραίους. Σύντομα, ο ‘αριστερός’ Ρασινιέ θα συνδεόταν στενά με τους γαλλικούς και γερμανικούς νεοναζιστικούς κύκλους και τα έντυπά τους. Από το 1955 μάλιστα επέλεξε ως εκδότη του τον Μορίς Μπαρντές, τον άνθρωπο που το 1967 θα εκφωνούσε και τον επικήδειό του.
Η επόμενη φουρνιά αρνητιστών (ο Ελβετός Ζ. Αμοντρίζ, ο Γάλλος Ροκ, κ.ά.) ήταν άτομα συνδεδεμένα εξαρχής με τον ευρωπαϊκό νεοναζισμό. Να ξεχωρίσουμε τον Γερμανό Τις Κριστόφερσεν, έναν παλιό στρατιώτη των Ες-Ες που υπηρέτησε στο Αουσβιτς και μετά τον πόλεμο εμφανίστηκε ως δημοσιογράφος: Το βιβλίο του ‘Το ψέμα του Αουσβιτς’ κυκλοφόρησε το 1973, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και πούλησε ένα με δύο εκατομμύρια αντίτυπα, αποτελώντας την κύρια ‘πηγή’ των μεταγενέστερων αρνητιστών. Λίγο αργότερα θα εμφανιζόταν ο Γάλλος Φορισόν, ειδικός σε θέματα λογοτεχνίας, ο οποίος ομολόγησε κάποτε ότι άρχισε να ασχολείται με τους θαλάμους αερίων μόλις διάβασε το έργο του Ρασινιέ. ‘Αριστερός’ ή ‘απολιτικός’ -κατά δική του πάντοτε δήλωση-. ο Φορισόν έμελλε σύντομα να αποκτήσει φήμη ‘εμπειρογνώμονα’ και να αποδεχθεί πάμπολλες προσκλήσεις από ακροδεξιά και νεοναζιστικά κόμματα της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Σουηδίας.
Αντίστοιχες υπήρξαν οι εκλεκτικές πολιτικές συγγένειες και των λοιπών αρνητιστών που εμφανίστηκαν προς το τέλος της δεκαετίας του ’70: του Αμερικανού Αρθουρ Μπουτς, καθηγητή πληροφορικής, το βιβλίο του οποίου (‘Η απάτη του 20ού αιώνα’, 1976) εκδόθηκε στις ΗΠΑ και κυκλοφόρησε στη Βρετανία από τις εκδόσεις του ‘Εθνικού Μετώπου’ του Γερμανού Βίλχελμ Στέγκλιχ (‘Ο μύθος του Αουσβιτς’, 1979) που συνδέεται άμεσα με τη μεταπολεμική γερμανική ακροδεξιά του Αυστραλού Τζον Μπένετ που ξεκίνησε από το Συμβούλιο Κοινωνικών Δικαιωμάτων της χώρας του για να καταλήξει σύμμαχος της αυστραλιανής ακροδεξιάς του Βρετανού Ρίτσαρντ Χάργουντ, συγγραφέα της μπροσούρας ‘Πέθαναν πράγματι έξι εκατομμύρια;’ (1974), ο οποίος αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού του ‘Εθνικού Μετώπου’ του γερμανικής καταγωγής Ερνστ Τσίντελ που εγκαταστάθηκε στον Καναδά, όπου συνεργάστηκε με αντισημιτικά έντυπα και υπήρξε συνιδρυτής της ομάδας ‘Λευκή Δύναμη’. Ο Φορισόν και ο πρώην Ες-Ες Κριστόφερσεν υπήρξαν οι βασικοί μάρτυρες που κάλεσε να τον υπερασπιστούν, όταν κατηγορήθηκε από μια παλιά κρατούμενη ότι ‘διαδίδει ψευδείς πληροφορίες που διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα’. Εκτός των λοιπών σχετικών δραστηριοτήτων του, ο Τσίντελ είναι και χρηματοδότης των γερμανικών νεοναζιστικών ομάδων.
Η πιο πρόσφατη (αλλά ολιγάριθμη) γενιά αρνητιστών στη Γαλλία και την Ιταλία προέρχεται από τα κινήματα του ’68. Ο Πιερ Γκιγιόμ είναι ο χαρακτηριστικότερος ίσως εκπρόσωπος αυτής της τάσης: γνώρισε από νωρίς τα γραπτά του Ρασινιέ κι αργότερα επηρεάστηκε ιδιαίτερα από το έργο του Φορισόν. Στην ίδια ομάδα μπορεί να ενταχθεί και ο Σερζ Τιόν, καθώς και ο Αλέν Γκιγιονέ. Ο Γκιγιονέ αυτοχαρακτηρίζεται ακροαριστερός αλλά είναι ένας φανατικός αντισημίτης και υπήρξε ο μοναδικός έως σήμερα Γάλλος που καταδικάστηκε για τα κείμενά του σε μη εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης. Στο κλίμα αυτό, η έκδοση του βιβλίου του Ροζέ Γκαροντί από τον οίκο ‘La vieille Taupe’ δεν αποτέλεσε έκπληξη: πρώην ακροαριστερές, οι εκδόσεις αυτές είναι από καιρό βήμα νεοναζιστικών και ρατσιστικών απόψεων».

Αξίζει, όμως, να ρίξουμε μια ματια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Εκεί, λοιπόν, το 1955 ένας ακροδεξιός ρατσιστής, ο Willis Carto ίδρυσε μια σημαντική φασιστική οργάνωση, με το όνομα ‘Liberty Lobby‘. Από την πρώτη στιγμή, και μέχρι την πτώχευσή της το 2001 όταν συγκρούστηκε με το ψευδοακαδημαϊκό Institute of Historical Review του αρνητή Mark Weber που είδαμε προηγουμένως, η Liberty Lobby τασσόταν υπέρ ενός ‘φυλετικά αγνού’ αμερικανικού κράτους, και, ασφαλώς, κατηγορούσε τους Εβραίους για όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι ΗΠΑ και ο κόσμος ολόκληρος. Ο Carto είχε σχέσεις και βρισκόταν πίσω από σχεδόν όλα τα ακροδεξιά σημαντικά μορφώματα των ΗΠΑ, συμπεριλβανομένου και της National Alliance του William Pierce, ο οποίος ήταν καλεσμένος της ναζιστικής συμμορίας Χρυσή Αυγή το 2000, βλ. σχετικά «Ο ακροδεξιός δολοφόνος της Αγγλίδας βουλευτίνας Jo Cox, οι σχέσεις του με την National Alliance του William Pierce κι ένα μυστικό ‘πανευρωπαϊκό συνέδριο’ της Χρυσής Αυγής το 1998»

Η Liberty Lobby άρχισε να δημοσιεύει συστηματικά υλικό άρνησης του Ολοκαυτώματος από το 1969. Ο Carto το 1975 προχώρησε στην έκδοση του ‘Spotlight‘, ένα σκληρό αντισημιτικό ρατσιστικό έντυπο, διοργάνωσε το πρώτο ψευδοακαδημαϊκό ‘συνέδριο’ αρνητών, και αργότερα συνεργάστηκε με το Institute of Historical Review, δημοσιεύοντας θεωρίας συνωμοσίας και ‘ρεβιζιονιστικό’ υλικό, έχοντας πάντα στο στόχαστρο ‘τους Σιωνιστές’. Το 1993 ήρθαν σε ρήξη με τους επικεφαλής του Ινστιτούτου διότι ο Carto, σύμφωνα με την ετυμηγορία της δίκης που έχασε οκτώ χρόνια αργότερα, έκλεβε εν ψυχρώ από τους λογαριασμούς του IHR και επιδιδόταν σε μια σειρά από άλλες απάτες. Οταν το IHR έτρεξε την διαβόητη καμπάνια του ‘Προσφέρουμε 50.000$ σε όποιον μας φέρει αποδείξεις ότι έστω και ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε σε θάλαμο αερίων από τους Ναζί‘, και ο επιζών Mel Mermelstein τους πήγε στα δικαστήρια (και δικαιώθηκε) επειδή αθέτησαν τον λόγο τους, ο Carto μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού ‘Radio Free America’ που είχε ιδρύσει στο μεταξύ, βλέποντας ότι η δίκη εξελισσόταν σε Βατερλό, αποφάσισε να προωθήσει μια πιο σκληρή αντισημιτική ατζέντα, και σαν πρώτο βήμα προχώρησε στο να αναλάβει πραξικοπηματικά την διεύθυνση του ψευτοεπιστημονικού περιοδικού του IHR ‘Journal of Historical Review’. Λόγω πολλών άλλων οικονομικών διαφορών με το IHR, της τάξης των δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, οι πρώην φίλοι και συνεργάτες κατέληξαν στα δικαστήρια, ο Carto έχασε, και για να αποφύγει όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις, κήρυξε πτώχευση σε όλους τους οργανισμούς του. Πρόλαβε όμως να μετονομάσει το ‘Spotlight’ σε ‘American Free Press‘, ένα έντυπο που κυκλοφορεί ακόμα, εκδίδει και ‘βιβλία’ συνωμοσιολογικού και συναφούς περιεχομένου, στην ίδια σκληρή ρατσιστική, αντισημιτική και φασιστική γραμμή, και έχει καταχωρηθεί σαν ‘Hate group’ από το SPLC, ενώ βρίσκεται και στο ραντάρ της ADL

Ο Andrew Anglin με μπλουζάκι της ΧΑ, καλεσμένος στις κιτς γιορτές τους στις Θερμοπύλες, τον Ιούλιο του 2013. Λογικά, μετά ο Μάστορας θα τον πήγε βόλτα, για να πουν μαζί, όπως συνηθίζουν: «Η συναγωγή θα γίνει ένα ωραίο δημόσιο αποχωρητήριο»

Ο Andrew Anglin με μπλουζάκι της ΧΑ, καλεσμένος στις κιτς γιορτές τους στις Θερμοπύλες, τον Ιούλιο του 2013. Λογικά, μετά ο Μάστορας θα τον πήγε βόλτα, για να πουν μαζί, όπως συνηθίζουν: «Η συναγωγή θα γίνει ένα ωραίο δημόσιο αποχωρητήριο»

 

Για ποιο λόγο μας ενδιαφέρουν όλα αυτά;

Συνέχεια

Αναδημοσίευση: «Είμαστε όλοι Εβραίοι»: Ο Αμερικανός επιλοχίας που έσωσε όλους τους στρατιώτες του, Εβραίους και μη Εβραίους, με μία φράση

Αναδημοσίευση:

XYZ Contagion

Ο επιλοχίας του 422 Τάγματος Πεζικού του στρατού των ΗΠΑ Roddie Edmonds, από το Νόξβιλ της πολιτείας Τενεσί, συμμετείχε στην απόβαση των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρώπη το 1944. Μαζί με πολλούς στρατιώτες του πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς μετά τη Μάχη των Αρδεννών. Τον Ιανουάριο του 1945, βρισκόταν στο στρατόπεδο αιχμαλώτων ‘Stalag ΙΧΑ’, στην περιοχή Ziegenhain της Γερμανίας.

Ο Επιλοχίας (Master Sergeant) Roddie Edmonds το 1945. Ο Επιλοχίας (Master Sergeant) Roddie Edmonds το 1945.

Η Βέρμαχτ είχε μια πολύ αυστηρή αντιεβραϊκή πολιτική, σε σχέση με τους αιχμάλωτους πολέμου. Δεν ήθελαν να βρίσκονται ανάμεσα στο γενικό πληθυσμό, κι έτσι ξεχώριζαν τους Εβραίους αιχμάλωτους, οι οποίοι στέλνονταν στη συνέχεια για να δολοφονηθούν ή για βαρειές εργασίες σε στρατόπεδα εξόντωσης. Μια μέρα του Ιανουαρίου του 1945, οι Γερμανοί ανήγγειλαν ότι όλοι οι Εβραίοι αιχμάλωτοι πολέμου στο Stalag ΙΧΑ θα έπρεπε να παρουσιαστούν στην επόμενη αναφορά.
Ο Edmonds ήταν ο πιο υψηλόβαθμος αξιωματικός, και διέταξε τους στρατιώτες του, Εβραίους και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 956 επιπλέον λέξεις

Αναδημοσίευση: Οι δωσίλογοι δημοσιογράφοι της Θεσσαλονίκης – 1942: «Αρκετά εβραϊκά όντα έμειναν στον τόπο» – 1943: «Αι ελληνικαί γεννεαί θα εορτάσουν όταν αποκαθαρθή η γάγγραινα με τους κίτρινους αστέρας» (Από το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ελλάδας, το «Μαύρο Σάββατο» της 11ης Ιουλίου 1942)

Αναδημοσίευση:

Εφημερίδα Νέα Ευρώπη: Επίκαιρη Σάτυρα:  Συμφωνία του Ατλαντικού: Ο φαύλος κύκλος: Οι Εβραίοι

Εφημερίδα Νέα Ευρώπη: Επίκαιρη Σάτυρα: Συμφωνία του Ατλαντικού: Ο φαύλος κύκλος: Οι Εβραίοι

XYZ Contagion

Οι δωσίλογοι δημοσιογράφοι της Θεσσαλονίκης
1942: «Αρκετά εβραϊκά όντα έμειναν στον τόπο»
1943: «Αι ελληνικαί γεννεαί θα εορτάσουν όταν αποκαθαρθή η γάγγραινα με τους κίτρινους αστέρας»
(Από το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ελλάδας, το ‘Μαύρο Σάββατο’ της 11ης Ιουλίου 1942)

Η Απογευματινή (της Θεσσαλονίκης), εφημερίδα που στήριζε προπολεμικά το Λαϊκό Κόμμα, ήταν η μοναδική προπολεμική εφημερίδα που κυκλοφορούσε στη διάρκεια της Κατοχής, μαζί με τη Νέα Ευρώπη, η οποία στήθηκε ταυτόχρονα με την είσοδο των Γερμανών στην πόλη. Κυκλοφόρησαν ανελλιπώς επί 3,5 χρόνια, με το τελευταίο τους φύλλο να εκδίδεται στις 29 Οκτωβρίου του 1944. Το τελευταίο διάστημα της Κατοχής συγχωνεύτηκαν και κυκλοφορούσε ένα κοινό φύλλο, με πολύ παράξενο -τετράγωνο- σχήμα, λόγω έλλειψης χάρτου, προφανώς. Στις δυο εφημερίδες έγραφαν, εκτός από τους στρατευμένους στη ναζιστική υπόθεση δημοσιογράφοι, και γνωστοί ένοπλοι δωσίλογοι όπως ο Συνταγματάρχης Γεώργιος Πούλος και ο Κύρος Γραμματικόπουλος.

Συνεκδότης της Απογευματινής ήταν από το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 4.600 επιπλέον λέξεις

Αντικείμενα με τα οποία άνθρωποι μετατρέπονταν σε αντικείμενα: Δύο 3άρια, δύο 6άρια κι ένα 0: Επειδή πρέπει να θυμόμαστε πόσο μετράνε οι άνθρωποι.

Δύο 3άρια, δύο 6άρια κι ένα 0: Επειδή πρέπει να θυμόμαστε πόσο μετράνε οι άνθρωποι

Σφραγίδες χάραξης των κρατουμένων από τους Ναζί. Δύο 3άρια, δύο 6άρια (ή 9άρια) κι ένα μηδέν.

Αντικείμενα με τα οποία άνθρωποι μετατρέπονταν σε αντικείμενα: Δύο 3άρια, δύο 6άρια κι ένα 0: Επειδή πρέπει να θυμόμαστε πόσο μετράνε οι άνθρωποι.

Αντικείμενα με τα οποία άνθρωποι μετατρέπονταν σε αντικείμενα: Δύο 3άρια, δύο 6άρια κι ένα 0: Επειδή πρέπει να θυμόμαστε πόσο μετράνε οι άνθρωποι.

«Ο δικός μου αριθμός είναι 174.517, έχουμε βαφτιστεί μ’ αυτούς, θα φέρουμε αυτά τα τατουάζ στο αριστερό μας χέρι μέχρι να πεθάνουμε».

Στον τάφο του Primo Levi, το μόνο που διαβάζει κανείς είναι οι χρονολογίες γέννησης και θανάτου του, το όνομά του και ο αριθμός από το τατουάζ στο μπράτσο του:

1919-1987
Primo Levi
174.517.

Το ντοκιμαντέρ ‘Numbered‘ (2012) ανοίγει με ένα άλλο απόσπασμα από τον Πρίμο Λέβι:

«Με τον καιρό, το τατουάζ μου έχει γίνει μέρος του σώματός μου. Δεν το δείχνω όπου πηγαίνω, αλλά δεν το κρύβω κιόλας. Θα το δείξω απρόθυμα σε όσους ρωτούν από περιέργεια, θα το δείξω εύκολα και με θυμό σε όσους είναι δύσπιστοι. Πολύ συχνά, νέοι άνθρωποι με ρωτούν γιατί δεν το έχω σβήσει. Αυτό με εκπλήσσει: Γιατί πρέπει να το σβήσω; Δεν υπάρχουν πολλοί από εμάς στον κόσμο που μπορούν να κουβαλάνε στο σώμα τους αυτή τη μαρτυρία».

Συνέχεια

Χαρακτηριστικό δείγμα μεταπολιτευτικού αριστερού 'αντισιωνιστικού' αντισημιτισμού. Ο Πέτρος Βάβαλης ήταν υποψήφιος βουλευτής, συγγραφέας και αρθρογράφος και εκδότης ενός περιοδικού 'Μεσογειακή Αλληλεγγύη', με κάθε είδους (παρα)φιλολογία αγοραίου φιλοαραβισμού και χοντροκομμένου αντιιμπεριαλισμού, δίπλα σε σοβαρότερα κείμενα π.χ. του Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο) αλλά και σε κείμενα του Γιάννη Φουράκη (συγγραφέας του 'Εβραίοι Οι πλαστογράφοι της Ελληνικής Ιστορίας Ελληνισμός Εβραιοσιωνισμός'), του αργότερα απολογητή του ΕΛΑ Χρήστου Χαλαζιά, του Νίκου Ψαρουδάκη της Χριστιανικής Δημοκρατίας και του χουντικού συντάκτη της Αυριανής Μάνου Χάρη, όλα επάνω στα γνωστά 'Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών'. Εγραφαν εκεί και φιλοσταλινικοί αντιιμπεριαλιστές, στην παράδοση του μπρεζνιεφικού -περισσότερο- 'αντισιωνισμού' (μάλλον πιο ισχυρή μορφή αντισημιτισμού στην ορθόδοξη αριστερά, σε σχέση με τον σταλινικό και χρουτσωφικό 'αντισιωνισμό'). Ο Βάβαλης έβγαζε τα δικά του βιβλία όπως το 'Ο ισραηλινός νεοναζισμός Η αλήθεια για τα εγκλήματα γενοκτονίας των Ισραηλινών στα χωριά του Νοτίου Λιβάνου' στον ίδιο εκδοτικό οίκο 'Γραμμή' με τον Φουράκη (δείτε το χαρακτηριστικό εξώφυλλο, καθόλου σπάνιο στη Μεταπολίτευση) ή ένα άλλο για τον Μπέγκιν, όπου ισχυριζόταν ότι είχε πάει στο Λίβανο και είχε τραβήξει εκεί φωτογραφίες από τα γνωστά γεγονότα.

Δικαιώματα, ‘αντι-Σιωνισμός’ και μοντέρνος αντισημιτισμός: Λίγες σκέψεις

– Αντισιωνισμός είναι ο ρατσισμός που προσποιείται ότι είναι πολιτική.

– «Αντισημίτες είναι όσοι θέλουν να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους και ευχαρίστως θα τους έστελναν οι ίδιοι τους στα κρεματόρια. Αντισιωνιστές είναι απλά όσοι θέλουν κάποιον άλλο να κάνει τη δουλειά και να τους στείλει στα κρεματόρια».

Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο (ΚΙΣ) της Ελλάδας εκδίδει από το 1977 ένα περιοδικό, τα ‘Χρονικά‘ [*]. Το περιοδικό αυτό ξεκίνησε να κυκλοφορεί σε μηνιαία βάση, είναι έντυπο, ασφαλώς, και στέλνεται δωρεάν σε συνδρομητές, έτσι ώστε οι ανά την Ελλάδα κοινότητες και τα μέλη τους να ενημερώνονται για τα θέματα που απασχολούν την Ελληνική Εβραϊκή μειονότητα των λίγων χιλιάδων ανθρώπων που έχουν απομείνει στη χώρα μας μετά το Ολοκαύτωμα, τον ‘Διωγμό’. Το περιοδικό κυκλοφορούσε σαν μηνιαίο για αρκετά χρόνια. Κατόπιν, έγινε διμηναίο. Με το ξέσπασμα της κρίσης έγινε τριμηνιαίο και τώρα που μιλάμε κυκλοφορεί μόνο μία ή δύο φορές το χρόνο. Μάλιστα, κάποια πρόσφατα τεύχη δεν τυπώθηκαν καν σε χαρτί και κυκλοφόρησαν μόνο σε ψηφιακή μορφή.
Σημειώνουμε αυτό το γεγονός, διότι από μόνο του φτάνει για να καταρρίψει το αντισημιτικό στερεότυπο των ‘πλούσιων Εβραίων που ελέγχουν τον κόσμο’. Ολόκληροι ‘Σοφοί της Σιών’ με τόση δύναμη και τόση επιρροή παγκοσμίως, και δεν μπορούν να εξασφαλίσουν λίγες χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα ώστε το ‘ελληνικό τμήμα’ τους να μπορεί να εκδίδει το περιοδικό χωρίς προβλήματα;
Και όμως, αυτή είναι η αλήθεια, -δεν μπορούν.
Οταν πριν λίγο καιρό, το καλοκαίρι του 2014, το γεγονός αυτό αναφέρθηκε σε ψηφιακά φόρουμ συζητήσεων στο διαδίκτυο, από κάτω υπήρχαν δύο εξαιρετικά ενδιαφέροντα σχόλια:

Το πρώτο, από έναν ακροδεξιό ‘ελληνόψυχο πατριώτη’ έλεγε επί λέξει:

– «Σιγά μην τους πιστέψουμε. Αυτά κάνουν πάντα οι Εβραίοι. Κρύβουν τα λεφτά τους για να μπορούν να κλαίγονται και να ζητάνε παραπάνω».

Και το δεύτερο, από κάποιον προφανώς ‘αριστερό αντιιμπεριαλιστή’ έλεγε (θυμίζουμε, ήταν η εποχή των συγκρούσεων στη Γάζα):

– «Που να τους περισσέψουν; Τα δίνουν όλα τώρα για να σκοτώνουν παιδιά στη Γάζα και να γενοκτονούν τους Παλαιστίνιους».

Οι διάλογοι αυτοί είναι κυριολεκτικά συλλεκτικοί. Σε δύο γραμμές δείχνουν όλη την ελληνική -και όχι μόνο ελληνική- αντισημιτική παθολογία, από δεξιά κι αριστερά, με όλα τα στερεότυπα, οι πλούσιοι φιλάργυροι Εβραίοι που μαζεύουν χρήματα, που πάντα εξαπατούν, που κρύβονται πίσω απ’ όλα, που αποτελούν κράτος εν κράτει στις κοινωνίες που τους φιλοξενούν κ.ο.κ. -και φυσικά, ο λίβελος του αίματος σε νέα, μοντέρνα εκδοχή. Και δείχνουν με απόλυτα ακριβή τρόπο τα κοινά χαρακτηριστικά δεξιού και αριστερού αντισημιτισμού, αλλά και την εξής διαφορά:

Οι δεξιοί και ακροδεξιοί αντισημίτες αρέσκονται να επικεντρώνουν στα ‘ύπουλα εβραϊκά γονίδια’, στον ‘κακό εβραϊκό χαρακτήρα’, ενώ οι αριστεροί αντισημίτες εστιάζουν περισσότερο στα ‘ύπουλα εβραϊκά κίνητρα’, χωρίς το ένα να αποκλείει το άλλο.

Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα. Από την αυγή της αστικής νεωτερικότητας, περίπου τότε που οι Εβραίοι εκδιώχτηκαν από την Ιβηρική χερσόνησο, μέχρι το λυκόφως της, το Αουσβιτς και τον «εθνικοσοσιαλισμό [που] δεν είναι άλλο από εφαρμοσμένη βιολογία» σύμφωνα με τον ορισμό του Goebbels, ο αντισημιτισμός, η ιουδαιοφοβία, το αντιεβραϊκό μίσος, είναι εδώ, παρόντα -και ο πολιτισμός μας δεν κατάφερε ακόμα να τα αποβάλλει.

«Αντισημιτισμός είναι η ρατσιστική αρχή που μετασχηματίζει την εβραϊκή φυλή σε αναφομοίωτη και άρα επικίνδυνη φυλή» (Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ).

Αντισημιτισμός είναι και το μίσος για τους Εβραίους (όχι αναγκαστικά για κάτι που έκαναν, όχι αναγκαστικά για τις πράξεις τους αλλά) γι’ αυτό ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, γι’ αυτό που έτυχε να γεννηθούν, δηλαδή για την εβραϊκή τους ταυτότητα και μόνο, και μάλιστα σε τέτοιο σημείο, ώστε να ‘δικαιολογείται’ ακόμα και η εξόντωσή τους, ήτοι η εξόντωση «των υπανθρώπων», επειδή «και μόνο που υπάρχουν, μολύνουν το ανθρώπινο είδος ή αποτελούν κίνδυνο για τη ράτσα» (βλ. και τη σχετική έννοια του Aufartung).
Είναι, επίσης, η κορωνίδα όλων των ρατσισμών επειδή είναι εκείνος ο ρατσισμός που ‘ετοιμάζει’ πιο εύκολα (σε σχέση με τους άλλους ρατσισμούς) μαζικούς τάφους και στρατόπεδα εξόντωσης.

Οταν πιστεύει κανείς ότι για τα δεινά του φταίει ‘ο άλλος’ και ότι θα απελευθερωθεί απ’ την κακή του μοίρα εξοντώνοντας τον, τότε έχει περάσει την κόκκινη γραμμή, ειδικά όταν αυτός ‘ο άλλος’ είναι ‘ο Εβραίος’, ο Νο 1 ύποπτος για όλες τις συμφορές και τις καταστροφές, ήδη πολύ πριν τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση.

Ο λίβελος του αίματος κατά τον Μεσαίωνα: Εβραίοι στην Ουγγαρία ανοίγουν τις φλέβες μικρού παιδιού και πίνουν το αίμα του. Σκίτσο από την Πολωνία.

Ο λίβελος του αίματος κατά τον Μεσαίωνα: Εβραίοι στην Ουγγαρία ανοίγουν τις φλέβες μικρού παιδιού και πίνουν το αίμα του. Σκίτσο από την Πολωνία.

 

Συνέχεια

Η αφίσα της ταινίας Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος), 1940.

Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος), 1940

Το 1940, υπό την εποπτεία του υπουργού προπαγάνδας των Ναζί, Γιόζεφ Γκέμπελς (Joseph Goebbels), γυρίστηκε η ταινία ‘Ο Αιώνιος Εβραίος’, ένα αντισημιτικό προπαγανδιστικό φιλμ που διαφημίστηκε ως ‘ντοκιμαντέρ’. Ως σκηνοθέτης υπέγραφε ο Fritz Hippler, ως σεναριογράφος ο Eberhard Taubert. Η ταινία ήταν κυρίως προϊόν της εξαιρετικά επινοητικής (ειδικά όταν επρόκειτο για την καλλιέργεια απενοχοποιημένου μίσους) φαντασίας του Γκέμπελς, αλλά η τελική μορφή της ταινίας είχε την έγκριση του ίδιου του Χίτλερ, ο οποίος είδε τις τελικές εκδοχές και έδωσε οδηγίες για το οριστικό αποτέλεσμα. Η ταινία είναι ένα ατελείωτο κακότεχνο ψηφιδωτό από ψέματα, συκοφαντίες, διαστρεβλωμένα και παραπλανητικά στοιχεία, ψευδοεπιστημονικούς ισχυρισμούς, στερεότυπα, κατασκευές, μέχρι καθαρές ανοησίες (λ.χ. χαρακτηρίζει τον Αϊνστάιν ‘ψευδοεπιστήμονα’) συν ορισμένες σκηνές από παλαιότερες … ταινίες μυθοπλασίας που χρησιμοποιούνται σαν αποδείξεις. Το τελικό αποτέλεσμα, με τις λήψεις των Ναζί προπαγανδιστών από τα ‘γκέτο της ανατολής’, διεκδικεί το κύρος των χειροπιαστών αποδείξεων για τον χαρακτήρα και την δράση του εβραϊκού λαού: Οι εικόνες και το μοντάζ είναι διευθετημένα με τέτοιον τρόπο ώστε να δίνουν την ψευδαίσθηση πως πρόκειται για ντοκιμαντέρ, δηλαδή για αυθεντικές, αβίαστες λήψεις, αν και στον σημερινό θεατή, με την σύγχρονη κινηματογραφική εμπειρία, είναι κάτι παραπάνω από προφανές πως η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι από τα πριν διαμορφωμένες και κακότεχνα σκηνοθετημένες. Οι Ναζί πίστευαν ότι οι εικόνες τους «θα μιλούσαν από μόνες τους», βασιζόμενοι, βέβαια, και στα συνοδευτικά σχόλια του Ναζί αφηγητή, όμως το αποτέλεσμα τους διαψεύδει πανηγυρικά.

Στο βίντεο, η ταινία με ελληνικούς υπότιτλους.

Η ταινία προβλήθηκε το 1940 στις κινηματογραφικές αίθουσες της ναζιστικής Γερμανίας. Η πρεμιέρα του έγινε στις 28 Νοεμβρίου του 1940 στο UFA-Palast am Zoo του Βερολίνου, χωρητικότητας 2.300 θέσεων. Από τις 1.100 περίπου ταινίες που συνολικά παρήγαγε, την περίοδο 1933-1945, η ελεγχόμενη από τους Ναζί γερμανική βιομηχανία κινηματογράφου, είναι μία από τις τρεις ανοιχτά αντισημιτικού περιεχομένου (οι άλλες δύο ήταν επίσης το 1940, οι ‘Jud Suss’, ‘Suss ο Εβραίος’ και ‘Die Rothschilds’, ‘Οι Ρόθτσιλντ’ ή ‘The Rothschilds’ Shares in Waterloo’), και η μόνη που προαναγγέλλει σχεδόν ευθέως τη γενοκτονία των Εβραίων.

Συνέχεια