Google+

Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος), 1940

Σχολιάστε

02/01/2017 από TJ Stretch

Το 1940, υπό την εποπτεία του υπουργού προπαγάνδας των Ναζί, Γιόζεφ Γκέμπελς (Joseph Goebbels), γυρίστηκε η ταινία ‘Ο Αιώνιος Εβραίος’, ένα αντισημιτικό προπαγανδιστικό φιλμ που διαφημίστηκε ως ‘ντοκιμαντέρ’. Ως σκηνοθέτης υπέγραφε ο Fritz Hippler, ως σεναριογράφος ο Eberhard Taubert. Η ταινία ήταν κυρίως προϊόν της εξαιρετικά επινοητικής (ειδικά όταν επρόκειτο για την καλλιέργεια απενοχοποιημένου μίσους) φαντασίας του Γκέμπελς, αλλά η τελική μορφή της ταινίας είχε την έγκριση του ίδιου του Χίτλερ, ο οποίος είδε τις τελικές εκδοχές και έδωσε οδηγίες για το οριστικό αποτέλεσμα. Η ταινία είναι ένα ατελείωτο κακότεχνο ψηφιδωτό από ψέματα, συκοφαντίες, διαστρεβλωμένα και παραπλανητικά στοιχεία, ψευδοεπιστημονικούς ισχυρισμούς, στερεότυπα, κατασκευές, μέχρι καθαρές ανοησίες (λ.χ. χαρακτηρίζει τον Αϊνστάιν ‘ψευδοεπιστήμονα’) συν ορισμένες σκηνές από παλαιότερες … ταινίες μυθοπλασίας που χρησιμοποιούνται σαν αποδείξεις. Το τελικό αποτέλεσμα, με τις λήψεις των Ναζί προπαγανδιστών από τα ‘γκέτο της ανατολής’, διεκδικεί το κύρος των χειροπιαστών αποδείξεων για τον χαρακτήρα και την δράση του εβραϊκού λαού: Οι εικόνες και το μοντάζ είναι διευθετημένα με τέτοιον τρόπο ώστε να δίνουν την ψευδαίσθηση πως πρόκειται για ντοκιμαντέρ, δηλαδή για αυθεντικές, αβίαστες λήψεις, αν και στον σημερινό θεατή, με την σύγχρονη κινηματογραφική εμπειρία, είναι κάτι παραπάνω από προφανές πως η συντριπτική τους πλειοψηφία είναι από τα πριν διαμορφωμένες και κακότεχνα σκηνοθετημένες. Οι Ναζί πίστευαν ότι οι εικόνες τους «θα μιλούσαν από μόνες τους», βασιζόμενοι, βέβαια, και στα συνοδευτικά σχόλια του Ναζί αφηγητή, όμως το αποτέλεσμα τους διαψεύδει πανηγυρικά.

Στο βίντεο, η ταινία με ελληνικούς υπότιτλους.

Η ταινία προβλήθηκε το 1940 στις κινηματογραφικές αίθουσες της ναζιστικής Γερμανίας. Η πρεμιέρα του έγινε στις 28 Νοεμβρίου του 1940 στο UFA-Palast am Zoo του Βερολίνου, χωρητικότητας 2.300 θέσεων. Από τις 1.100 περίπου ταινίες που συνολικά παρήγαγε, την περίοδο 1933-1945, η ελεγχόμενη από τους Ναζί γερμανική βιομηχανία κινηματογράφου, είναι μία από τις τρεις ανοιχτά αντισημιτικού περιεχομένου (οι άλλες δύο ήταν επίσης το 1940, οι ‘Jud Suss’, ‘Suss ο Εβραίος’ και ‘Die Rothschilds’, ‘Οι Ρόθτσιλντ’ ή ‘The Rothschilds’ Shares in Waterloo’), και η μόνη που προαναγγέλλει σχεδόν ευθέως τη γενοκτονία των Εβραίων.

Απεικονίζει τους Εβραίους της Πολωνίας ως έναν λαό διεφθαρμένο, βρώμικο, τεμπέλη, άσχημο, και διεστραμμένο: είναι ένας ξένος λαός, ένας εισβολέας που έχει σκοπό να απομυζήσει όλους τους πόρους του λαού-ξενιστή και να τον κυριεύσει ολόκληρο μέσω του ελέγχου των τραπεζών και του εμπορίου. Είναι πλούσιος διότι πάντα αποταμιεύει αλλά εξακολουθεί να ζει σαν ζώο. Δεν έχει καμία δεξιότητα, δεν έχει φυσικά, πνευματικά ή σωματικά προσόντα, και επιβιώνει μόνο με τις συναλλαγές και την εξαπάτηση. Ο αφηγητής εξηγεί την συμπεριφορά των Εβραίων και την παρομοιάζει με εκείνη των ποντικών, των παρασίτων και των ζωυφίων, και του καρκίνου. Δείχνει πλάνα αρουραίων να ξεπηδούν από υπονόμους, και συνεχίζει τις παρομοιώσεις και τους παραλληλισμούς με πτυχές της εβραϊκής ζωής. Και όλα αυτά, συχνά με τη συνοδεία δαιμονικής μουσικής.

Μέσα από τον αντικειμενικό, υποτίθεται, φακό της κάμερας, τα γκέτο που οι Ναζί είχαν αρχίσει, από το φθινόπωρο του 1939, να οργανώνουν στις πόλεις της κατεχόμενης Πολωνίας (στη Βαρσοβία, το Λοτζ, το Λιούμπλιν, και την Κρακοβία), μέσα από διαδοχικές ειδικές απαγορεύσεις, την επιβολή καταναγκαστικής εργασίας, και μια άνωθεν, κρατικά επιβεβλημένη εξαθλίωση, παρουσιάζονται ως ‘βιότοποι’ των Εβραίων, ως ‘φωλιές’ στις οποίες οι Εβραίοι εκκολάπτονται και από τις οποίες ξεκινούν για να διεισδύσουν στις δυτικές κοινωνίες, μεταμφιεζόμενοι σε ‘πολιτισμένους ανθρώπους’.

Ισως η πιο ενοχλητική σκηνή της ταινίας είναι η σφαγή μιας αγελάδας μπροστά στην κάμερα, σφαγή που παρουσιάζεται στην πιο αιματηρή της λεπτομέρεια, ενώ ο Ραβίνος διατάσσεται να χαμογελάει. Αυτή η άθλια σύλληψη του Γκέμπελς ακολουθείται από τη σφαγή τριών ‘αθώων’ (δηλαδή ‘Γερμανικών’) αρνιών, πάλι από τους ίδιους Εβραίους εκδοροσφαγείς, ένα προς ένα, σε πολύ κοντινό πλάνο και με την κάμερα να ακολουθεί. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ξαναδείχνει την σφαγή μιας ακόμη αγελάδας, με την διαφορά πως αυτή δεν είναι δεμένη αυτή τη φορά, και έτσι κινείται ελεύθερα στο χώρο, έτσι ώστε η επιθανάτια αγωνία της να κυριαρχήσει στην οθόνη και στα αισθήματα των θεατών. Κατόπιν, γίνεται συζήτηση για τον νόμο περί σφαγής ζώων που εισήγαγαν οι Ναζί με την κατάληψη της εξουσίας το 1933, τις αντιδράσεις του τύπου και της Βουλής, και φτάνουμε έτσι στο ζητούμενο, στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία: «Οπως στην τελετουργική σφαγή το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα και ο Φίρερ έκαναν καθαρό ‘σκούπισμα’ των Εβραίων, έτσι το εβραϊκό αίμα και η εβραϊκή ψυχή δεν θα μολύνουν ποτέ ξανά το γερμανικό έθνος. Κάτω από την ηγεσία του Αδόλφου Χίτλερ, η Γερμανία σήκωσε την σημαία της μάχης ενάντια στον αιώνιο Εβραίο».
Ακριβώς στο σημείο αυτό, λίγο πριν το τέλος της ταινίας, με ορισμένες εικόνες εικονικών υποδειγματικών εύρωστων ‘Αρίων’ αντλημένες από τον ‘Θρίαμβο της Θέλησης’ (‘Triumph des Willens’, 1935) της Λένι Ρίφενσταλ (Leni Riefenstahl), παρεμβάλλεται ένα απόσπασμα από μια ομιλία του Χίτλερ στη γερμανικό κοινοβούλιο (το Ράιχσταγκ, το οποίο κατά τη ναζιστική περίοδο συνερχόταν μόνο για να ακούσει τις ομιλίες του Χίτλερ και να επισφραγίζει πανηγυρικά τις αποφάσεις του), όπου διευκρινίζεται πως:

«Αν οι διεθνείς Εβραίοι τραπεζίτες εντός κι εκτός Ευρώπης καταφέρουν να βυθίσουν τα έθνη για άλλη μια φορά σε έναν παγκόσμιο πόλεμο, το αποτέλεσμα δε θα είναι [η μπολσεβικοποίηση του πλανήτη, κι άρα] η νίκη των Εβραίων, αλλά η εξολόθρευση της εβραϊκής φυλής στην Ευρώπη».

Στην ταινία, οι λέξεις μέσα στις αγκύλες («η μπολσεβικοποίηση του πλανήτη, και άρα»), που υπήρχαν στην ομιλία του Χίτλερ, παραλείπονται. Στη χρονική συγκυρία κατά την οποία εκφωνήθηκε η συγκεκριμένη ομιλία, ο Χίτλερ μάλλον είχε άμεσα κατά νου τον μαζικό εκτοπισμό των Γερμανών Εβραίων, αφού αμέσως πριν μιλάει για την ευχέρεια εγκατάστασης των Εβραίων σε άλλες περιοχές. Η χρήση της λέξης ‘εξολόθρευση’ (Vernichtung), όμως, και μάλιστα σε συνάφεια με το ενδεχόμενο ξεσπάσματος πολέμου, προσδίδει ήδη σε αυτό το απόσπασμα τον χαρακτήρα μιας κυριολεκτικής απειλής εξόντωσης. Ο Χίτλερ επανέλαβε αυτολεξεί την ίδια φράση άλλες τρεις φορές, σε δημόσιες τοποθετήσεις του (στις 20 Ιανουαρίου του 1941, στις 30 Ιανουαρίου 1942 και στις 8 Νοεμβρίου του 1942). Είναι πιθανό ότι και η χρήση της καθ’ εαυτή στον ‘Αιώνιο Εβραίο’ έπαιξε κάποιο ρόλο στην επιλογή του Χίτλερ να τη χρησιμοποιήσει επανειλημμένες φορές τα επόμενα χρόνια. Βλ. Hans Mommsen, ‘Hitler’s Reichstag speech of 30 January 1939’, History and Memory, 9 (1997), σελ. 147-161.

Η αφίσα της ταινίας Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος), 1940.

Η αφίσα της ταινίας Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος), 1940.

 

Οπως εύστοχα έχει γραφτεί:

«Το ζήτημα δεν ήταν να πιστέψει ο μέσος Γερμανός ότι οι Εβραίοι είναι όντως υπάνθρωποι. Το ζήτημα ήταν να συνεχίσει να κοιτάζει τον εαυτό του, αποδεχόμενος ως θεμιτή την επικείμενη εξόντωσή τους: ως κάτι που, μολονότι αναιρεί την ανθρώπινη του ιδιότητα, τελικά θα διασφαλίσει την υπόστασή του ως Γερμανού, ως κάτι που μπορεί να εκλογικευτεί, ως αναγκαίο μέτρο απέναντι σε ένα σύνολο ανθρώπων που είναι αφενός ριζικά ξένοι, ‘μεταμφιεσμένοι’ άνθρωποι, κι αφετέρου κατασκευάζονται ως εχθροί, ‘παράσιτα’ τα οποία, απλά και μόνο επειδή υπάρχουν, απειλούν την ευρυθμία της ‘εθνικής κοινότητας’, των Γερμανών, των υποδειγματικών, κανονικών ανθρώπων».

Οπως απειλούν και το ίδιο το ανθρώπινο είδος, η λεγόμενη ‘αντιφυλή’, που από την εξόντωση της θα κριθεί η τύχη του κόσμου -και συνεπώς, η εξόντωση δικαιολογείται.

Βλ. επίσης: Stig Hornshoj-Moller, ‘Der ewige Jude’: Quellenkritische Analyse eines antisemitischen Propagandafilms, Begleitpublikation zur Filmedition G 171 ‘Der ewige Jude’, Gottingen: Institut fur den Wissenschaftlichen Film, 1995, σελ. 9 και 19.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αν γράψετε το email σας εδώ, θα λαμβάνετε κάθε νέο άρθρο στο mailbox σας

Μαζί με 4.542 ακόμα followers

Πρόσφατα άρθρα

Tags

Adolf Hitler Αδόλφος Χίτλερ American Free Press Andrew Anglin Antisemitic 'Anti-Zionism' Αντισημιτικός 'Αντι-Σιωνισμός' Arab–Israeli War 1948 Πόλεμος Αράβων-Ισραήλ Arthur Butz Auschwitz Αουσβιτς Carlo Mattogno Central Board of Jewish Communities in Greece Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο ΚΙΣ Collaborators Δωσίλογοι Crisis Κρίση Daily Stormer David Cole David Irving Deborah Lipstadt Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος) Film 1940 Eberhard Taubert Final Solution Endlosung Τελική Λύση Fred Leuchter Fritz Hipple Hate Speech Ρητορική Μίσους Heinrich Himmler Χάινριχ Χίμλερ Holocaust denial Αρνηση του Ολοκαυτώματος Holocaust inversion Ilan Pappe Institute of Historical Review Israeli Declaration of Independence 1948 Ιδρυση Ισραήλ Jean-Paul Sartre Ζαν-Πολ Σαρτρ Joseph Goebbels Γιόζεφ Γκέμπελς Leslie Woodhead Mark Weber Max Horkheimer Μαξ Χορκχάιμερ Moishe Postone Nicholas Terry Norman Finkelstein Penguin Books Ltd Pete Papaherakles Πέτρος Παπαηρακλής Peter Longerich Primo Levi Πρίμο Λέβι Richard Evans Righteous Among the Nations Δίκαιοι των Εθνών Robert Faurisson Robert Jan van Pelt Roddie Edmonds Tattoo Τατουάζ Thessaloniki Θεσσαλονίκη Yad Vashem Αγγελος Εβερτ Ακροδεξιά Τρομοκρατία Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Αστυνόμος Βολταιράκης Αστυνόμος Τσενάκης Αστυνόμος Τσενόγλου Γιώργος Καραμπελιάς Δημήτρης Μυράτ Δημήτριος Βλαστάρης Δημήτριος Βρανόπουλος Εφημερίδα Νέα Ευρώπη Ηλίας Κασιδιάρης Θάλαμοι αερίων Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών Σπίθα Κατοχή Μίκης Θεοδωράκης Μιχαήλ Γλύκας Ντοκιμαντέρ Holocaust on Trial (2000) Πέτρος Βάβαλης Παναγιώτης Χαλδέζος Περιοδικό Δαυλός Περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη Περιοδικό Χρονικά του ΚΙΣ Πλαστές ταυτότητες Πρόγραμμα ευθανασίας Aktion T4 Σαράντης Αντωνάκος Στρατόπεδο αιχμαλώτων Stalag ΙΧΑ Ταινία Denial (2016) Χρυσή Αυγή Golden Dawn
Ιανουαρίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

A Project Supported By …

Πολιτική Αναδημοσιεύσεων

# Υποχρεωτική η αναφορά της πηγής. Να αναφερθεί στην αρχή της αναδημοσίευσής του (και όχι στο τέλος, όπως συνηθίζουν οι μπλόγκερς στην Ελλάδα) ότι αυτό που πρόκειται να διαβάσει ο επισκέπτης του αποτελεί 'Αναδημοσίευση του άρθρου [Τίτλος άρθρου και λινκ] από το ιστολόγιο Protocols Without Zion' (Πρακτική 'Byline').

# Να συμπεριληφθεί στην αρχή της αναδημοσίευσης ενεργό λινκ προς το συγκεκριμένο άρθρο μας, χωρίς πολλά-πολλά τύπου 'δεν ήξερα, εγώ το βρήκα εκεί'.

# Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση. Σε περίπτωση εμπορικού ΜΜΕ, παρακαλώ επικοινωνήστε με τους δημιουργούς με τη φόρμα Contact στο κεντρικό μενού.

# Οποιος θελήσει να αναδημοσιεύσει, απαραιτήτως να μας ενημερώσει σχετικά, π.χ. με ένα σχόλιο ή με τη φόρμα Contact ή με ένα ημέηλ, και αν πρόκειται για εμπορικό ΜΜΕ, να μας ζητήσει την άδεια, no offense.

# Απαγορεύονται οι αναδημοσιεύσεις σε ακροδεξιά, εθνικιστικά, 'πατριωτικά', 'ελληνοκεντρικά' κ.λπ. σκουπιδομπλογκ.

Αρέσει σε %d bloggers: