Google+

Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος και η ταινία ‘Denial’ (2016)

Σχολιάστε

28/01/2017 από TJ Stretch

– «Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, είναι μια φάρσα, αλλά ήταν φοβερό και οι Εβραίοι το άξιζαν».

Για όσους τον ξέρουν, ο Dr Nicholas Terry είναι ένας σύγχρονος ήρωας των ψηφιακών καιρών του 21ου αιώνα μας. Ο νεαρός Αγγλος καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Exeter, με ειδικότητα στις σπουδές του Β’ΠΠ και του Ολοκαυτώματος, κάνει ένα τιτάνιο έργο εδώ και πολλά χρόνια, και μάλλον δύσκολα μπορεί να βρεθεί άλλος διανοούμενος που να μπορεί να συγκριθεί μαζί του, στην Αγγλία σίγουρα, ίσως και παγκοσμίως. Είναι ο άνθρωπος που παρακολουθεί κάθε προσπάθεια των ‘αναθεωρητών‘ -δηλαδή των αρνητών- του Ολοκαυτώματος να βρουν νέα ‘στοιχεία’ (ή να ανακυκλώνουν παλαιότερα με νέες μεθόδους) που να στοιχειοθετούν ότι «το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη», και δεν διστάζει να μπαίνει στον βούρκο τους για να τα αποδομεί και να αποδεικνύει σε όλους πόσο μεγάλοι ψεύτες και πλαστογράφοι είναι. Και αυτό, σε επίπεδο συμβάντος, προσώπου, εγγράφου, μαρτυρίας, τεχνικής λεπτομέρειας, -οτιδήποτε.

– New online generation takes up Holocaust denial, Conspiracy theorists are flocking to outlandish websites, warns lecturer, The Guardian, 22/01/2017
https://www.theguardian.com/world/2017/jan/22/online-conspiracy-theories-feed-holocaust-denial

– Holocaust Memorial Day: Why Denouncing Deniers Is More Important Than Ever, The Huffington Post, 27/01/2017
http://www.huffingtonpost.co.uk/entry/holocaust-denial_uk_588a41bbe4b02af0a3d5c594

Σε λίγες μέρες, πρόκειται να κυκλοφορήσεις κι ένα βιβλίο σε επιμέλεια δική του, που βάζει στο στόχαστρο αυτό ακριβώς: την άρνηση του Ολοκαυτώματος.

Ο Dr Terry είναι και άνθρωπος με χιούμορ. Εδώ και χρόνια, έχει σε περίοπτη θέση στο ιστολόγιό του μια ‘πρόκληση προς αρνητές’: Αφορά τις πρώτες φάσεις του Ολοκαυτώματος το 1941-1942, στις ανατολικές περιοχές. Εκεί μεταφέρθηκαν πάνω από 1.400.000 Εβραίοι, οι οποίοι δολοφονήθηκαν όλοι. Οι αρνητές υποστηρίζουν ότι τα στρατόπεδα εκεί ήταν μόνο στρατόπεδα μεταφοράς και όχι στρατόπεδα θανάτου. Αφού λοιπόν οι Εβραίοι ‘απλά μεταφέρθηκαν’, λογικά θα υπάρχουν κάποιοι από το 1,5 εκατομμύριο που τελικά επέζησαν. Ο Dr Terry προσφέρει 4.000$ σε όποιον παρουσιάσει ακλόνητα στοιχεία έστω τεσσάρων κρατουμένων που τελικά δεν πέθαναν. Η πρόκληση στέκει αναπάντητη μέχρι σήμερα, επτά χρόνια μετά.

Οποιος έχει δει την ταινία ‘Denial‘ (2016), με θέμα την δικαστική διαμάχη το 2000, μεταξύ του David Irving απ’τη μια, και της Deborah Lipstadt και του αγγλικού εκδοτικού της οίκου Penguin Books Ltd και τεσσάρων άλλων πωλητών βιβλίων απ’ την άλλη, για το βιβλίο της ‘Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory‘, εκδόσεις New York Free Press/Penguin, 1993, γνωρίζει ότι η παρανοϊκή θέση «το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, και είναι ψέμα, μύθος, hoax» δεν διαγράφηκε ποτέ από τη δημόσια σφαίρα, παρά την πρόοδο των ιστορικών σπουδών και τα εκατομμύρια των αποδείξεων που έρχονται συνεχώς στο φως. Είχε πάντα οπαδούς από τότε που ξεκίνησε συστηματικά, κατά τη γνώμη μας τη δεκαετία του 1960· βρήκε μεγαλύτερα ακροατήρια στη δεκαετία του 1990, με την εφεύρεση του ίντερνετ και την ανάπτυξη των ηλεκτρονικών μέσων· και ζει μια νέα ζωή, ίσως την μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη στην Ιστορία, τώρα που μιλάμε, εξαιτίας -ως προς το ‘τεχνικό’ κομμάτι- των κοινωνικών δικτύων, και, εξαιτίας, κατά τη γνώμη μας πάλι, της επιτυχίας των τηλεοπτικών σειρών τύπου CSI.

Ναι, ακούγεται παράξενο, αλλά είναι αλήθεια, και αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν όλοι οι μάχιμοι υπερασπιστές της αλήθειας στις ψηφιακές λεωφόρους. Φυσικά, δεν είναι μόνο αυτοί οι δύο λόγοι: Υπάρχει κι ένας τρίτος, διαχρονικός και αδιαμφισβήτητος: Ο αντισημιτισμός και το αντιεβραϊκό μίσος, συνήθως συνδυασμένα με τον θαυμασμό στον εθνικοσοσιαλισμό.

Οι πραγματικοί ιστορικοί συχνά αναφέρονται στο συνονθύλευμα ψευτοϊστορικών, νεοναζί, οπαδών θεωριών συνωμοσίας και απλά ηλίθιων που στεγάζονται κάτω από την ταμπέλα ‘αναθεωρητές/ρεβιζιονιστές/αρνητές του Ολοκαυτώματος‘ με τη λέξη ‘Bewegung‘ (στα γερμανικό ‘κίνημα’). Η λέξη χρησιμοποιείται με συγκεκριμένο σκοπό, αφού ‘Bewegung’ ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσαν οι χιτλερικοί του NSDAP για το ‘κίνημά’ τους τη δεκαετία του 1920. Σχηματικά, όποιον ρόλο έπαιζε τη δεκαετία του 1990 η Deborah Lipstadt, απέναντι στο μεγαλύτερο μέχρι τότε ‘Bewegung’ αρνητών, με προεξάρχοντες τότε τον αυτοδίδακτο ιστορικό David Irving, τον Mark Weber με το ψευδοακαδημαϊκό Institute of Historical Review και τον (εβραϊκής καταγωγής) ‘ειδικό’ επί των τεχνικών θεμάτων David Cole, τον ίδιο ακριβώς ρόλο παίζει σήμερα ο Dr Terry απέναντι στους αστοιχείωτους και άμυαλους οπαδούς της Alt-Right, τους memes shitlords και τα τρολ που βρίσκονται κυριολεκτικά κατά χιλιάδες στα σχόλια κάθε σχετικής σημαντικής ανάρτησης με θέμα την άρνηση, λ.χ. πάρτε για παράδειγμα τα σχεδόν 5.000 σχόλια κάτω από το τρέηλερ της ταινίας στο Youtube.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Το 1996, ο Irving μήνυσε σε αγγλικό δικαστήριο την Lipstadt και την Penguin, για συκοφαντική δυσφήμιση, διότι τον είχε χαρακτηρίσει, μεταξύ άλλων, ‘αρνητή του ολοκαυτώματος, παραχαράκτη της ιστορίας, ρατσιστή και αντισημίτη‘. Η Lipstadt τον κατηγόρησε ότι διαστρεβλώνει τα ιστορικά στοιχεία για να εξυπηρετήσουν την δική του ιδεολογική ατζέντα, τον αντισημιτισμό του και τις φιλοναζιστικές του πεποιθήσεις. Ο Irving αντέτεινε ότι η (εβραϊκής καταγωγής) Lipstadt είχε ‘συνωμοτήσει’ για να καταστρέψει τη φήμη του και να απειλήσει τον τρόπο που έβγαζε ‘τα προς το ζην του’. Υπόψη, το βιβλίο είχε εκδοθεί το 1993, αλλά ο Irving δεν είχε κάνει μήνυση τότε. Περίμενε μέχρι να εκδοθεί από αγγλικό εκδοτικό οίκο, όπως και έγινε το 1996, και μόνο τότε προχώρησε στη μήνυση. Οι κακές γλώσσες λένε ότι η μήνυση είχε και μια κερδοσκοπική πλευρά, επειδή τότε αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα αφού δεν μπορούσε να βρει εκδότη για τα δικά του βιβλία, και είχε ξεκινήσει τον ιδωτικό εκδοτικό οίκο ‘Focal Point’, με χρηματοδότηση από το κοινό, εγχείρημα που δεν πήγε καλά. Αν η μήνυσή του είχε κατατεθεί σε αμερικανικό δικαστήριο, τότε το βάρος της απόδειξης θα έπεφτε στον μηνυτή, ο οποίος θα έπρεπε να αποδείξει όχι μόνο ότι η Lipstadt τον συκοφάντησε και είπε ψέματα, αλλά και ότι το έκανε εσκεμμένα και με πλήρη αδιαφορία για την αλήθεια. Στα βρετανικά δικαστήρια, το βάρος της απόδειξης είναι αντίστροφα: πέφτει στον εναγόμενο, γεγονός που σημαίνει ότι η Lipstadt έπρεπε να αποδείξει ότι οι δηλώσεις της ήταν αληθινές και καλώς χαρακτήρισε τον Irving ‘αρνητή του ολοκαυτώματος, παραχαράκτη της ιστορίας, ρατσιστή και αντισημίτη’. Δεν αναφέρεται στην ταινία, αλλά η Penguin αρνήθηκε εξωδικαστικό διακανονισμό, με τον Irving να ζητάει 500 μόνο λίρες για ηθική βλάβη, τις οποίες θα έδινε σε ίδρυμα παιδιών ΑμΕΑ, όπως είναι, άλλωστε, η μία από τις κόρες του. Με αμοιβαία συμφωνία ενάγοντος και εναγομένου, η υπόθεση κρίθηκε ενώπιον ενός μόνο δικαστή, και όχι από Σώμα Ενόρκων, ενώ ο Irving αποφάσισε να υποστηρίξει την υπόθεση μόνος του, σαν δικηγόρος του εαυτού του, χωρίς άλλους συνηγόρους. Στην τελική του αγόρευση, ο Irving, σε μια στιγμή κούρασης απευθύνθηκε στον δικαστή με την προσφώνηση ‘Mein Fuhrer’. Δεν θα ήταν spoiler, όλοι γνωρίζουν ότι ο Αγγλος αυτοδίδακτος ιστορικός έχασε τελικά την υπόθεση, υπέστη συντριπτική ήττα, κι έτσι με σφραγίδα δικαστηρίου μπορεί κάποιος πλέον να τον αποκαλέσει ‘αρνητή, αντισημίτη, ρατσιστή και φιλοναζί’. Υποχρεώθηκε να πληρώσει εκατομμύρια λίρες για τα έξοδα της δίκης. Οταν το δικαστήριο έμαθε ότι σχεδίαζε να δηλώσει πτώχευση και να κάνει έφεση, τον υποχρέωσε σε άμεση πληρωμή. Το αίτημα για την έφεση δεν έγινε δεκτό.

Ιστορικά, δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ‘οι Ναζί ήταν οι πρώτοι αρνητές του Ολοκαυτώματος‘. Π.χ. φρόντισαν να καταστρέψουν όλα τα στοιχεία και όλες τις αποδείξεις της δολοφονικής φρενίτιδας μεταξύ 1941-1944 στα ανατολικά κατεχόμενα εδάφη της Πολωνίας και της ΕΣΣΔ (αλλά και στην Σερβία), στα στρατόπεδα Belzec, Sobibor και Treblinka, συμπεριλαμβανομένων των γεγονότων στο Babi Yar, στην επιχείρηση που έμεινε γνωστή ως ‘Aktion 1005‘. Το 1943, σε μια ομιλία του στους στρατηγούς των SS στο Poznan (Posen), ο Reichsfuhrer των SS Heinrich Himmler προειδοποιεί τους υφισταμένους του και τους διατάζει να κρατήσουν μυστική την επιχείρηση εξόντωσης των Εβραίων και να προσέχουν να μην καταγράφεται τίποτε.

Με την πάροδο του χρόνου, δημιουργήθηκε ένας κώδικας. Οι Γερμανοί είχαν μια κωδικοποιημένη γλώσσα, με μια συγκεκριμένη ορολογία, η οποία, μάλιστα εξελισσόταν όσο περνούσε ο καιρός. Ποτέ δεν μίλησαν για ‘εξόντωση’ ή ‘θανάτωση’. Στα έγγραφά τους και σε όλες τις κρατικές και στρατιωτικές διαταγές, πάντοτε μιλούσαν για ‘ειδική μεταχείριση’, ‘ειδική δράση’ ή ‘εκκένωση’ κ.ο.κ. Ενας λόγος για αυτή την πολύ σαφή πολιτική ήταν πως όταν μαθεύτηκε το πρόγραμμα εξόντωσης 70.000 τουλάχιστον ΑμΕΑ ‘Aktion T4‘, υπήρξαν αντιδράσεις και κατακραυγή, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της χώρας, και η ηγεσία των Ναζί δεν ήθελε να επαναληφθούν αυτές και με την ‘Τελική Λύση‘. Λέξεις όπως ‘θάλαμος αερίων’ και ‘θάνατος μέσω δηλητηρίασης’ κ.λπ. ήταν απαγορευμένες και δεν έπρεπε επ’ ουδενί να χρησιμοποιηθούν. Ωστόσο, υπήρξαν κάποιες σπάνιες εξαιρέσεις σε αυτή την τακτική, κυρίως διότι στην κατασκευή και στην τροφοδοσία των θαλάμων αερίων εμπλέκονταν πολλοί φορείς και άνθρωποι. Ετσι, σε μια επιστολή 29/01/1943, από τον λοχαγό του αρχιτεκτονικού γραφείου των SS Karl Bischoff προς τον συνταγματάρχη των SS Hans Kammler, σχετική με την πρόοδο που είχε σημειωθεί στις εργασίες στο Krematorium II, υπάρχει η λέξη ‘Vergasungskeller‘, η οποία περιγράφει ακριβώς το ‘κελάρι αερίου’, ‘gassing cellar’, δηλαδή έναν ανθρωποκτόνο θάλαμο αερίων. Αυτό ήταν ένα μικρό λάθος που όχι μόνο αποδεικνύει ότι υπήρχε θάλαμος αερίων στο Krema ΙΙ, αλλά ότι ο λοχαγός αρχιτέκτονας Bischoff ήξερε ακριβώς για ποια δουλειά ήταν αυτή η κατασκευή.

Οι Ναζί, λοιπόν, ήταν οι πρώτοι αρνητές του Ολοκαυτώματος. Επειδή αρνήθηκαν ακόμη και στους εαυτούς τους ότι η βιομηχανική εξόντωση εκατομμυρίων θυμάτων ήταν μια πραγματικότητα και συνέβαινε. Ο αρνητισμός εμφανίστηκε ακριβώς την επόμενη μέρα από την λήξη του Β’ΠΠ. Για την πορεία του Bewegung στην Ευρώπη μέχρι τη δίκη Irving-Lipstadt, δεν χρειάζεται να επεκταθούμε ιδιαιτέρως. Τα γεγονότα έχουν καταγραφεί αρκετά ικανοποιητικά από τον Ιό:

Οι αντισημίτες της προόδου

«Η άρνηση του Ολοκαυτώματος ως στράτευση σε έναν απροκάλυπτο αντισημιτισμό συνδέεται ιστορικά με τη φιλοναζιστική ακροδεξιά. Στην πορεία ωστόσο της συγκρότησης αυτού του ρεύματος υπήρξαν ορισμένες περιπτώσεις ατόμων αριστερής προέλευσης που υιοθέτησαν τις απόψεις των αρνητιστών ισχυριζόμενοι ότι η αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος δεν συνεπάγεται αυτόματα την πολιτική τους μετατόπιση. Στην πραγματικότητα όμως, όλοι οι ‘αριστεροί’ αρνητιστές σχετίστηκαν στενά με τις νεοναζιστικές ομάδες και τις εκδόσεις τους, ενώ χρησιμοποίησαν στο έπακρο τις διεθνείς τους διασυνδέσεις.
Ο αρνητισμός εμφανίστηκε την επαύριο της λήξης του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου και στηρίχθηκε εξαρχής σε ένα αναπόδεικτο αξίωμα: ο εθνικοσοσιαλισμός ουδέποτε επιδίωξε τη συστηματική εξόντωση των Εβραίων, ενώ το Ολοκαύτωμα συνιστά μια γιγαντιαία πολιτικό-οικονομική παραχάραξη της ιστορίας καθοδηγούμενη από το κράτος του Ισραήλ. Στη Γαλλία, οι απόψεις αυτές διατυπώθηκαν για πρώτη φορά προς το τέλος της δεκαετίας του ’40 από τον φιλοναζιστή Μορίς Μπαρντές, ο οποίος υποστήριξε ότι οι νικητές επιβάλλουν τη δική τους εκδοχή για τα γεγονότα και ότι το μοναδικό σφάλμα της Γερμανίας υπήρξε ότι έχασε τον πόλεμο. Περιθωριακές σε μια κοινωνία που διατηρούσε ακόμη έντονα τα αντιφασιστικά ανακλαστικά της, οι θέσεις αυτές θα αποκτούσαν στη Γαλλία μεγαλύτερο ακροατήριο κατά τη δεκαετία του ’50. Στη διαδικασία αυτή σημαντικός υπήρξε ο ρόλος του Πολ Ρασινιέ, παλιού στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος και κρατούμενου των ναζιστικών στρατοπέδων. Ξεκινώντας από την ‘απομυθοποίηση’ της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ο Ρασινιέ προχώρησε στη σταδιακή αμφισβήτηση των δεδομένων του Ολοκαυτώματος: οι θάλαμοι αερίων ήταν λιγότεροι από ό,τι πιστεύεται, τα θύματα της γενοκτονίας δεν έφθασαν ποτέ τα έξι εκατομμύρια, ο πόλεμος υπήρξε αποτέλεσμα συνωμοσίας εμπόρων όπλων και σκοτεινών ομάδων αποτελούμενων από μασόνους και Εβραίους. Σύντομα, ο ‘αριστερός’ Ρασινιέ θα συνδεόταν στενά με τους γαλλικούς και γερμανικούς νεοναζιστικούς κύκλους και τα έντυπά τους. Από το 1955 μάλιστα επέλεξε ως εκδότη του τον Μορίς Μπαρντές, τον άνθρωπο που το 1967 θα εκφωνούσε και τον επικήδειό του.
Η επόμενη φουρνιά αρνητιστών (ο Ελβετός Ζ. Αμοντρίζ, ο Γάλλος Ροκ, κ.ά.) ήταν άτομα συνδεδεμένα εξαρχής με τον ευρωπαϊκό νεοναζισμό. Να ξεχωρίσουμε τον Γερμανό Τις Κριστόφερσεν, έναν παλιό στρατιώτη των Ες-Ες που υπηρέτησε στο Αουσβιτς και μετά τον πόλεμο εμφανίστηκε ως δημοσιογράφος: Το βιβλίο του ‘Το ψέμα του Αουσβιτς’ κυκλοφόρησε το 1973, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και πούλησε ένα με δύο εκατομμύρια αντίτυπα, αποτελώντας την κύρια ‘πηγή’ των μεταγενέστερων αρνητιστών. Λίγο αργότερα θα εμφανιζόταν ο Γάλλος Φορισόν, ειδικός σε θέματα λογοτεχνίας, ο οποίος ομολόγησε κάποτε ότι άρχισε να ασχολείται με τους θαλάμους αερίων μόλις διάβασε το έργο του Ρασινιέ. ‘Αριστερός’ ή ‘απολιτικός’ -κατά δική του πάντοτε δήλωση-. ο Φορισόν έμελλε σύντομα να αποκτήσει φήμη ‘εμπειρογνώμονα’ και να αποδεχθεί πάμπολλες προσκλήσεις από ακροδεξιά και νεοναζιστικά κόμματα της Γερμανίας, της Ελβετίας και της Σουηδίας.
Αντίστοιχες υπήρξαν οι εκλεκτικές πολιτικές συγγένειες και των λοιπών αρνητιστών που εμφανίστηκαν προς το τέλος της δεκαετίας του ’70: του Αμερικανού Αρθουρ Μπουτς, καθηγητή πληροφορικής, το βιβλίο του οποίου (‘Η απάτη του 20ού αιώνα’, 1976) εκδόθηκε στις ΗΠΑ και κυκλοφόρησε στη Βρετανία από τις εκδόσεις του ‘Εθνικού Μετώπου’ του Γερμανού Βίλχελμ Στέγκλιχ (‘Ο μύθος του Αουσβιτς’, 1979) που συνδέεται άμεσα με τη μεταπολεμική γερμανική ακροδεξιά του Αυστραλού Τζον Μπένετ που ξεκίνησε από το Συμβούλιο Κοινωνικών Δικαιωμάτων της χώρας του για να καταλήξει σύμμαχος της αυστραλιανής ακροδεξιάς του Βρετανού Ρίτσαρντ Χάργουντ, συγγραφέα της μπροσούρας ‘Πέθαναν πράγματι έξι εκατομμύρια;’ (1974), ο οποίος αργότερα ανέλαβε τη διεύθυνση του περιοδικού του ‘Εθνικού Μετώπου’ του γερμανικής καταγωγής Ερνστ Τσίντελ που εγκαταστάθηκε στον Καναδά, όπου συνεργάστηκε με αντισημιτικά έντυπα και υπήρξε συνιδρυτής της ομάδας ‘Λευκή Δύναμη’. Ο Φορισόν και ο πρώην Ες-Ες Κριστόφερσεν υπήρξαν οι βασικοί μάρτυρες που κάλεσε να τον υπερασπιστούν, όταν κατηγορήθηκε από μια παλιά κρατούμενη ότι ‘διαδίδει ψευδείς πληροφορίες που διαστρεβλώνουν τα ιστορικά γεγονότα’. Εκτός των λοιπών σχετικών δραστηριοτήτων του, ο Τσίντελ είναι και χρηματοδότης των γερμανικών νεοναζιστικών ομάδων.
Η πιο πρόσφατη (αλλά ολιγάριθμη) γενιά αρνητιστών στη Γαλλία και την Ιταλία προέρχεται από τα κινήματα του ’68. Ο Πιερ Γκιγιόμ είναι ο χαρακτηριστικότερος ίσως εκπρόσωπος αυτής της τάσης: γνώρισε από νωρίς τα γραπτά του Ρασινιέ κι αργότερα επηρεάστηκε ιδιαίτερα από το έργο του Φορισόν. Στην ίδια ομάδα μπορεί να ενταχθεί και ο Σερζ Τιόν, καθώς και ο Αλέν Γκιγιονέ. Ο Γκιγιονέ αυτοχαρακτηρίζεται ακροαριστερός αλλά είναι ένας φανατικός αντισημίτης και υπήρξε ο μοναδικός έως σήμερα Γάλλος που καταδικάστηκε για τα κείμενά του σε μη εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης. Στο κλίμα αυτό, η έκδοση του βιβλίου του Ροζέ Γκαροντί από τον οίκο ‘La vieille Taupe’ δεν αποτέλεσε έκπληξη: πρώην ακροαριστερές, οι εκδόσεις αυτές είναι από καιρό βήμα νεοναζιστικών και ρατσιστικών απόψεων».

Αξίζει, όμως, να ρίξουμε μια ματια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Εκεί, λοιπόν, το 1955 ένας ακροδεξιός ρατσιστής, ο Willis Carto ίδρυσε μια σημαντική φασιστική οργάνωση, με το όνομα ‘Liberty Lobby‘. Από την πρώτη στιγμή, και μέχρι την πτώχευσή της το 2001 όταν συγκρούστηκε με το ψευδοακαδημαϊκό Institute of Historical Review του αρνητή Mark Weber που είδαμε προηγουμένως, η Liberty Lobby τασσόταν υπέρ ενός ‘φυλετικά αγνού’ αμερικανικού κράτους, και, ασφαλώς, κατηγορούσε τους Εβραίους για όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι ΗΠΑ και ο κόσμος ολόκληρος. Ο Carto είχε σχέσεις και βρισκόταν πίσω από σχεδόν όλα τα ακροδεξιά σημαντικά μορφώματα των ΗΠΑ, συμπεριλβανομένου και της National Alliance του William Pierce, ο οποίος ήταν καλεσμένος της ναζιστικής συμμορίας Χρυσή Αυγή το 2000, βλ. σχετικά «Ο ακροδεξιός δολοφόνος της Αγγλίδας βουλευτίνας Jo Cox, οι σχέσεις του με την National Alliance του William Pierce κι ένα μυστικό ‘πανευρωπαϊκό συνέδριο’ της Χρυσής Αυγής το 1998»

Η Liberty Lobby άρχισε να δημοσιεύει συστηματικά υλικό άρνησης του Ολοκαυτώματος από το 1969. Ο Carto το 1975 προχώρησε στην έκδοση του ‘Spotlight‘, ένα σκληρό αντισημιτικό ρατσιστικό έντυπο, διοργάνωσε το πρώτο ψευδοακαδημαϊκό ‘συνέδριο’ αρνητών, και αργότερα συνεργάστηκε με το Institute of Historical Review, δημοσιεύοντας θεωρίας συνωμοσίας και ‘ρεβιζιονιστικό’ υλικό, έχοντας πάντα στο στόχαστρο ‘τους Σιωνιστές’. Το 1993 ήρθαν σε ρήξη με τους επικεφαλής του Ινστιτούτου διότι ο Carto, σύμφωνα με την ετυμηγορία της δίκης που έχασε οκτώ χρόνια αργότερα, έκλεβε εν ψυχρώ από τους λογαριασμούς του IHR και επιδιδόταν σε μια σειρά από άλλες απάτες. Οταν το IHR έτρεξε την διαβόητη καμπάνια του ‘Προσφέρουμε 50.000$ σε όποιον μας φέρει αποδείξεις ότι έστω και ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε σε θάλαμο αερίων από τους Ναζί‘, και ο επιζών Mel Mermelstein τους πήγε στα δικαστήρια (και δικαιώθηκε) επειδή αθέτησαν τον λόγο τους, ο Carto μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού ‘Radio Free America’ που είχε ιδρύσει στο μεταξύ, βλέποντας ότι η δίκη εξελισσόταν σε Βατερλό, αποφάσισε να προωθήσει μια πιο σκληρή αντισημιτική ατζέντα, και σαν πρώτο βήμα προχώρησε στο να αναλάβει πραξικοπηματικά την διεύθυνση του ψευτοεπιστημονικού περιοδικού του IHR ‘Journal of Historical Review’. Λόγω πολλών άλλων οικονομικών διαφορών με το IHR, της τάξης των δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, οι πρώην φίλοι και συνεργάτες κατέληξαν στα δικαστήρια, ο Carto έχασε, και για να αποφύγει όλες τις δυσάρεστες επιπτώσεις, κήρυξε πτώχευση σε όλους τους οργανισμούς του. Πρόλαβε όμως να μετονομάσει το ‘Spotlight’ σε ‘American Free Press‘, ένα έντυπο που κυκλοφορεί ακόμα, εκδίδει και ‘βιβλία’ συνωμοσιολογικού και συναφούς περιεχομένου, στην ίδια σκληρή ρατσιστική, αντισημιτική και φασιστική γραμμή, και έχει καταχωρηθεί σαν ‘Hate group’ από το SPLC, ενώ βρίσκεται και στο ραντάρ της ADL

Ο Andrew Anglin με μπλουζάκι της ΧΑ, καλεσμένος στις κιτς γιορτές τους στις Θερμοπύλες, τον Ιούλιο του 2013. Λογικά, μετά ο Μάστορας θα τον πήγε βόλτα, για να πουν μαζί, όπως συνηθίζουν: «Η συναγωγή θα γίνει ένα ωραίο δημόσιο αποχωρητήριο»

Ο Andrew Anglin με μπλουζάκι της ΧΑ, καλεσμένος στις κιτς γιορτές τους στις Θερμοπύλες, τον Ιούλιο του 2013. Λογικά, μετά ο Μάστορας θα τον πήγε βόλτα, για να πουν μαζί, όπως συνηθίζουν: «Η συναγωγή θα γίνει ένα ωραίο δημόσιο αποχωρητήριο»

 

Για ποιο λόγο μας ενδιαφέρουν όλα αυτά;

Ο σημερινός διευθυντής του ‘American Free Press’ είναι Ελληνας, ο Pete Papaherakles, Πέτρος Παπαηρακλής («is a writer and political cartoonist for AFP and is also AFP’s outreach director»). Γεννημένος στην Ελλάδα και Αμερικανός πολίτης από το 1986, ο Papaherakles δεν είναι μόνο ένας κλασικός αρνητής του Ολοκαυτώματος -αν και χρησιμοποιεί ‘επιχειρήματα’ που έχουν όλα καταρριφθεί και θεωρούνται ξεπερασμένα από άλλους, πιο ‘σοφιστικέ’ αρνητές, παράδειγμα εδώ, μια συνέντευξη στους διάσημους ηλίθιους δίδυμους αδερφούς Rizoli-, αλλά και αποτελεί τη φωνή της Χρυσής Αυγής στο Daily Stormer του επίτιμου καλεσμένου της ΧΑ στις Θερμοπύλες το 2013, σκληρού ναζιστή και υποστηρικτή του Τραμπ Andrew Anglin. Ολα τα παρακάτω άρθρα έχουν γραφτεί από τον Papaherakles, ο οποίος εκτός από τα να δίνει κείμενα στο ναζιστικό Daily Stormer, παίρνει και αβανταδόρικες συνεντεύξεις από την Ζαρούλια και άλλους χρυσαβγίτες, με κεντρικό θέμα πάντα, τις ‘εβραϊκές συνωμοσίες’. Ολες εκείνες οι περίεργες χρυσαβγίτικες θεωρίες πως ‘τους κυνηγάνε οι σιωνιστές της Αμερικής και όλου του κόσμου’, αν πάει κανείς πίσω στον χρόνο, θα δει ότι έχουν για πηγή τους τον Papaherakles

Papaherakles Pete (Παπαηρακλής Πητ), ομογενής δημοσιογράφος, ιδιοκτήτης AFP American Free Press
http://web.archive.org/web/20131007112903/http://www.totalfascism.com/golden-dawn-arrests-come-just-five-days-after-world-jewish-congress-demanded-the-party-be-destroyed/
http://web.archive.org/web/20131023054029/http://www.dailystormer.com/former-greek-justice-minister-golden-dawn-assault-was-ordered-by-international-jewry/
http://americanfreepress.net/international-jewry-behind-greek-witch-hunt/
http://www.dailystormer.com/international-jewry-behind-greek-witch-hunt/
http://americanfreepress.net/the-rise-of-golden-dawns-terrifies-globalists/
http://americanfreepress.net/greek-politicians-jailed-golden-dawn-under-attack/
https://americanfreepress.net/insider-greek-nationalist-party-framed/
http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/eleuthero-amerikaniko-diktuo-pagideuthke-to-komma-twn-ellhnwn-ethnikistwn
http://golden-dawn-international-newsroom.blogspot.gr/

Και φυσικά, για να κλείσει ο κύκλος και να μην μείνει καμία αμφιβολία, όλοι θυμόμαστε τις προκλητικές δηλώσεις που έκανε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης. Μια φορά ο Κασιδιάρης, αναφερόμενος στον Irving είχε πει το θρυλικό «είμαστε κι εμείς, όπως κι εσείς, κρατούμενοι συνείδησης». Αλλά και από το βήμα της Βουλής, όταν αναφέρθηκε στον εαυτό του ως «αρνητής του Ολοκαυτώματος των Εβραίων». Η δήλωση είχε γίνει με αφορμή την άρνηση του Ισραηλινού επιχειρηματία Σάμπι Μιωνή να παραστεί στην προκαταρκτική με αιτιολογία ότι σε αυτήν συμμετέχουν αρνητές του Ολοκαυτώματος από τους Ναζί. Ο προκλητικός νεοναζί είχε δηλώσει συγκεκριμένα: «Ο κ. Μιωνή λέει πως δεν έρχεται στην Επιτροπή γιατί κάποιοι αρνούνται το Ολοκαύτωμα! Και φυσικά συμμετέχουν στην Επιτροπή αρνητές του Ολοκαυτώματος».

Νοέμβριος 2011, σε ένα από το ψευτοσυνέδρια των αρνητών. Ο David Irving και ο Pete Papaherakles (Πητ Παπαηρακλής), ομογενής δημοσιογράφος και διευθυντής στο AFP American Free Press, που είχε ιδρυθεί το 1975 από τον Willis Carto.

Νοέμβριος 2011, σε ένα από το ψευτοσυνέδρια των αρνητών. Ο David Irving και ο Pete Papaherakles (Πητ Παπαηρακλής), ομογενής δημοσιογράφος και διευθυντής στο AFP American Free Press, που είχε ιδρυθεί το 1975 από τον Willis Carto.

 

Ας επιστρέψουμε στον Davig Irving. Ο Irving αρνήθηκε ότι ήταν ρατσιστής. Ομως στο ημερολόγιό του βρέθηκε η εγγραφή με το τραγουδάκι που μάθαινε στην μικρή του κόρη Jessica, για το ‘άριο μωρό’ που δεν θα παντρευτεί πίθηκο ή νέγρο:

– «I am a baby Aryan/ Not Jewish or sectarian/ I have no plans to marry/ An ape or Rastafarian».

Αρνήθηκε ότι είναι αντισημίτης. Ομως η υπεράσπιση της Deborah Lipstadt έδειξε βίντεο με τον Irving να μιλάει σε συγκέντρωση της National Alliance και να αφηγείται στο νεοναζιστικό ακροατήριο τι απάντησε σε κάποιον Εβραίο εκπρόσωπο κοινότητας παλαιότερα:

– «Εσείς οι Εβραίοι είστε απεχθείς σε όλον τον κόσμο. Οι άνθρωποι σας μισούν εδώ και 3.000 χρόνια, σας απεχθάνονται τόσο πολύ ώστε να σας κυνηγάνε από χώρα σε χώρα, από πογκρόμ σε διωγμό, από διωγμό σε ‘τελετή εξαγνισμού’ και ξανά πίσω σε πογκρόμ και σε διωγμό. Και όμως ποτέ δεν αναρωτηθήκατε για ποιο λόγο. Βλέπετε. αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εσάς και σε εμένα. Ποτέ δεν κοιτάζεστε στον καθρέφτη για να αναρωτηθείτε γιατί είστε τόσο αντιπαθείς, τι ακριβώς είναι αυτό που η υπόλοιπη ανθρωπότητας βρίσκει απεχθές στον εβραϊκό λαό, σε τέτοιο βαθμό που επανειλημμένα σας βάζουν στην κρεατομηχανή. Και τότε εκείνος [ο Εβραίος συνομιλητής του Irving] απάντησε μαινόμενος: ‘Δηλαδή, θέλεις να πεις ότι εμείς οι Εβραίοι είμαστε οι υπεύθυνοι για το Αουσβιτς;’ Και του είπα, ‘ναι’, η σύντομη απάντηση σε αυτό είναι ‘ναι, εσείς οι Εβραίοι είστε υπεύθυνοι’».

Αρνήθηκε ότι έχει σχέσεις με νεοναζί. Ομως οι φωτογραφίες και τα βίντεο, όχι μόνο να συμμετέχει, αλλά και να είναι βασικός ομιλητής στα γερμανικά σε διαδήλωση υπέρ του Rudolf Hoess ήταν πασίγνωστα, όπως και το γεγονός πως στο αστυνομικό δελτίο της Αστυνομίας του Ορεγκον το 2009, δύο skinhead από αντίπαλες συμμορίες, τους Volksfront και τους Hammerskins, μαχαιρώθηκαν στη διάλεξη που έδινε εκεί.

1987, ο Davig Irving σε διαδήλωση υπέρ του Rudolf Hoess

1987, ο Davig Irving σε διαδήλωση υπέρ του Rudolf Hoess

A martyr for Germany: 1987, ο Davig Irving βασικός ομιλητής (στα γερμανικά!) σε διαδήλωση υπέρ του Rudolf Hoess

A martyr for Germany: 1987, ο Davig Irving βασικός ομιλητής (στα γερμανικά!) σε διαδήλωση υπέρ του Rudolf Hoess

1987, ο Davig Irving βασικός ομιλητής (στα γερμανικά!) σε διαδήλωση υπέρ του Rudolf Hoess

1987, ο Davig Irving βασικός ομιλητής (στα γερμανικά!) σε διαδήλωση υπέρ του Rudolf Hoess

 

Αρνήθηκε ότι δείχνει ασέβεια στα θύματα και ότι τα καταηγορεί για όσα έπαθαν. Ομως ο χαρακτηρισμός του ‘A.S.S.H.O.LES’ [Auschwitz Survivors, Survivors of the Holocaust and Other Liars] για τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος ήταν γνωστός σε όλους, όπως και το γεγονός ότι αναφερόταν στους επιζώντες ως ‘φρενοβλαβείς, υστερικούς και ανισόρροπους’. Και σε μια νεοναζιστική σύναξη εξιστορούσε τι είχε πει σε μια ‘επιζώσα, δήθεν αυτόπτη μάρτυρα’ που ζούσε στην Αυστραλία:

«Εχετε αυτό το τατουάζ. Ολοι σας συμπονούμε με τη μεγαλύτερη δυνατή συμπάθεια για αυτό. Αλλά πόσα χρήματα έχετε αποκτήσει χάρη σε αυτό κατά τα τελευταία 45 χρόνια; Μπορώ να υπολογίσω: 250.000 δολάρια! Μισό εκατομμύριο! Σίγουρα όχι λιγότερα. Αυτό είναι το πόσο έχετε αποκομίσει για το τατουάζ σας από τους Γερμανοούς και τους Αμερικανούς φορολογούμενους. Κυρίες και κύριοι, σας πληρώνουν τρία δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, εκεί στο κράτος του Ισραήλ. Χώρια οι αποζημιώσεις σε ανθρώπους όπως η κυρία με το τατουάζ. Αυτή θα πει: ‘Γιατί όχι, αφού υπέφερα;’. Θα της πω ‘Οχι, δεν έχετε υποφέρει. Καθόλου. Εχετε επιβιώσει. Εξ ορισμού δεν έχετε υποστεί τίποτε, ούτε καν το μισό από όσους έχασαν τη ζωή τους. Εκείνοι υπέφεραν.πραγματικά. Εσείς δεν έχετε υποφέρει. Εσείς είστε εκείνη που κάνει περιουσίες από αυτό. Εξηγήστε μου λοιπόν, αυτό. Γιατί πρέπει όλοι εσείς οι άνθρωποι να παίρνετε συνεχώς αυτά τα τεράστια ποσά, αλλά οι Αυστραλοί στρατιώτες που υπέφεραν για πέντε χρόνια στα ιαπωνικά στρατόπεδα και στις φυλακές να μην έχουν δει στη ζωή τους ούτε μια δεκάρα;»
[Ομιλία στο Πόρτλαντ, Ορεγκον. 18/09/1996].

Το πιο χαρακτηριστικό όλων, όμως, σχετικά με την Υβρι του Davig Irving ήταν όταν προσπαθούσε να αντιστρέψει πλήρως την πραγματικότητα και να μεταβιβάσει στους άλλους τα δικά του παραπτώματα, μια τακτική πολύ γνωστή από όλους τους σύγχρονους νεοναζί, και στην Ελλάδα από την ΧΑ. Ετσι, κατηγόρησε τους κατηγόρους του για … ρατσισμό εναντίον του και πως τον σημαδεύουν με ‘λεκτικά κίτρινα αστέρια‘:

«Η λέξη ‘αρνητής’ είναι ιδιαιτέρως διαβολική. Κάποιος που έχει πλήρη έλεγχο των διανοητικών του ικανοτήτων, έστω και με ελάχιστη γνώση των γεγονότων του Β’ΠΠ, αποκλείεται να αρνηθεί ότι η τραγωδία των Εβραίων συνέβη πραγματικά, όσο και αν τυχόν διαφωνούντες ιστορικοί μπορεί να επιθυμούν να στρεψοδικήσουν σχετικά με την έκταση, τα μέσα, τις ημερομηνίες ή άλλες μικρολεπτομέρειες. Η λέξη ‘αρνητής’ είναι ανάλογη με το να αποκαλείται κάποιος παιδόφιλος ή βίαιος σύζυγος που δέρνει. Είναι ένα λεκτικό κίτρινο αστέρι».

Και ακόμα, χειρότερα, όταν μίλησε για αντίστροφο ‘λίβελο του αίματος‘ εναντίον των οπαδών του Χίτλερ:

«Το Ολοκαύτωμα είναι κάτι σαν θρησκεία. Το πνευματικό μας καθήκον είναι να αντιστρέψουμε αυτήν την τάση μέσα στην επόμενη γενιά. Σε λίγα χρόνια, κανείς δεν θα πιστεύει αυτό το συγκεκριμένο παραμύθι. Ο κόσμος θα λέει, όπως λέω κι εγώ τώρα, ότι αγριότητες διαπράχθησαν. Ναι, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, αλλά δεν υπήρχαν εργοστάσια θανάτου. Ολα αυτά είναι μόνο ένας λίβελος του αίματος κατά του γερμανικού λαού».

Ενα από τα μεγάλα διλήμματα της ηρωίδας είναι το αν πρέπει οι επιζώντες να καταθέσουν στο δικαστήριο και να ακουστεί η φωνή τους ή αν πρέπει να ακούσει τους δικηγόρους της που δεν θέλουν να συμβεί κάτι τέτοιο για να μην εκτεθούν στην χυδαιότητα του Irving, όταν θα τις εξετάζει στο εδώλιο. Τελικά, κανένας επιζών δεν ανέβηκε στο εδώλιο.

Κάποια χρόνια αργότερα, ο Irving είχε μια τραγωδία στη ζωή του. Η κόρη του Josephine διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια με την οποία πέρασε όλη την ενήλικη ζωή της. Ο Irving, όπως ομολόγησε αργότερα το σκεφτόταν πολύ: Αν η κόρη μου ζούσε στην Γερμανία της δεκαετίας του 1930, τότε σίγουρα θα ήταν ένα από τα θύματα του προγράμματος ευθανασίας ‘Aktion T4’. Κάποια στιγμή είχε ένα ατύχημα και έμεινε ανάπηρη. Ακόμα χειρότερα, τώρα υπήρχαν δύο λόγοι για να θανατωθεί από την ιδεολογία που υποστήριζε ο πατέρας της. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι ολόκληρη η οικογένεια του Irving είχε προβλήματα μαζί του λόγω της πίστης του στον ναζισμό. Ο δίδυμος αδερφός του, ένας συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος άλλαξε το επώνυμό του για να μην αναγνωρίζεται. Ο άλλος μεγαλύτερος αδερφός του, απόστρατος αξιωματικός της αεροπορίας, τον καταδίκασε δημόσια. Οι άλλες τρεις κόρες του δεν του μιλούσαν και δεν ήθελαν σχέσεις μαζί του. Η μία ούτε καν τον κάλεσε στον γάμο της, η άλλη αρνήθηκε να του δώσει την διεύθυνση του σπιτιού του στο Λονδίνο όταν βγήκε από την φυλακή και έψαχνε προσωρινό κατάλυμα. Η πρώτη του γυναίκα μετανάστευσε και προτίμησε να είναι μακριά και να μην βλέπει όσο ήθελε τις κόρες τους παρά να βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και να έχει να αντιμετωπίσει τον τύπο και την κοινωνία για τη δημοσιότητα του πρώην συζύγου του.
Τελικά, η σχιζοφρενής κόρη λίγο μετά αυτοκτόνησε πέφτοντας από ένα παράθυρο ψηλού ορόφου. Στην κηδεία της ο Irving έλαβε ένα στεφάνι με λουλούδια και μια κάρτα η οποία έγραφε ‘Ευσπλαχνικός θάνατος, πραγματικά‘ και υπογραφή ‘Philipp Bouhler και φίλοι’. Philipp Bouhler ήταν το όνομα του επικεφαλής του προγράμματος ευθανασίας του Χϊτλερ και η φράση ‘ένας αλήθινά ευσπλαχνικός θάνατος’ ήταν η φράση του Χίτλερ, τόσο για τους ανάπηρους όσο και για τους Εβραίους, όταν τους έστελνε στο θάνατο, σε αντίθεση λ.χ., όπως σημείωνε ο ίδιος ο Χϊτλερ σε νυχτερινές συζητήσεις, με τα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλονταν οι Εβραίοι τον Μεσαίωνα στις χώρες της Ευρώπης. Ο Χίτλερ πίστευε ότι ένας ακαριαίος θάνατος είναι ευσπλαχνική πράξη, ενώ η διαρκής ταλαιπωρία και ο βασανισμός πράξη απάνθρωπη.

Πάρα πολύ σκληρή αυτή η κάρτα. Ομως, σε κάποιο βαθμό κατανοητή
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι τελικά η φωνή των επιζώντων και η φωνή της Josephine ακούστηκε.

Η ταινία είναι καλή και θα την προτείναμε σε όποιον δεν γνωρίζει πολλά για το ζήτημα της άρνησης του Ολοκαυτώματος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τέτοιου είδους ταινίες, βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα και ειδικότερα σε διάσημες δίκες, μπορεί να μένουν πιστές στον σκελετό της ιστορίας και να μην περιέχουν κραυγαλέες διαστρεβλώσεις, ωστόσο είναι πάντα προϊόντα μαζικής κατανάλωσης, με κύριο στόχο τη διασκέδαση και το κέρδος. Το ίδιο συνέβη λ.χ. με την ιστορία του Larry Flynt ή της Erin Brockovich. Αυτό σημαίνει ότι τα γεγονότα δεν αποδίδονται πάντα πιστά και στην λεπτομέρειά τους, ότι υπάρχουν ανισοβαρείς προσεγγίσεις συγκεκριμένων πτυχών της ιστορίας, και πιθανόν να κατασκευάζονται ή να υπερτονίζονται άλλες πτυχές ώστε να προκληθεί το ‘δικαστικό δράμα’ και η συνοδευτική αγωνία που είναι απαραίτητα συστατικά της επιτυχίας τους.
Ετσι για παράδειγμα, η εναρκτήρια σκηνή με τον Irving να φωνάζει στο αμφιθέατρο που δίνει διάλεξη η Deborah Lipstadt «δίνω 1.000 λίρες σε όποιον μου φέρει απόδειξη ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη» δεν είναι αυθεντική, βέβαια. Δεν υπάρχει έννοια ή αντικείμενο ‘μία απόδειξη ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη’. Δεν στέκει, δεν μπορεί να πει κανείς κάτι τέτοιο, είναι απλά ένα εύρημα για μια καλή εισαγωγή και ένα ενδιαφέρον trailer. Στην πραγματικότητα, αυτό που ζήτησε ο Irving τότε, και έδινε 1.000 λίρες ήταν το αρχιτεκτονικό σχέδιο (blueprint) από τους θαλάμους αερίων στο Αουσβιτς-Μπίρκεναου, με τις τρύπες στην οροφή. Σκηνοθετική αδεία, δεν χάλασε ο κόσμος. Ενα άλλο σημείο που μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι τέλειο στην απόδοση είναι εκεί που ο Irving στριμώχνεται στο δικαστήριο από τον συνήγορο, σχετικά με την χρήση ενός θαλάμου και λέει «Δεν είμαι ιστορικός του Ολοκαυτώματος, είμαι ιστορικός του Χίτλερ». Και του απαντάει ο συνήγορος «και τότε γιατί ασχολείστε με το Ολοκαύτωμα;». Αυτό συνέβη, με αυτά τα λόγια ακριβώς από την πλευρά του Irving, αλλά όχι με αφορμή την χρήση ενός θαλάμου· με αφορμή τις αναφορές για τις εκτελέσεις ανατολικά το 1941, π.χ. στο Κίεβο. Ο Irving, για να βγει από την δύσκολη θέση έκανε την παραδοχή πως δεν είναι ιστορικός του Ολοκαυτώματος, και ο συνήγορος απάντησε «δεν νομίζω ότι υπάρχει διαφορά» (και όχι «και τότε γιατί ασχολείστε με το Ολοκαύτωμα;»), ρεζιλεύοντας τον ακόμη μία φορά.

Γενικότερα, όποιος θελήσει να ενδιαφερθεί περισσότερο, το καλύτερο ντοκιμαντέρ στο θέμα της δίκης ήταν εκείνο του PBS/NOVA Online με τίτλο ‘Holocaust on Trial‘ (2000), με σκηνοθέτη τον Leslie Woodhead. Ο Woodhead μόλις είχε τελειώσει για το BBC το προηγούμενό του ντοκιμαντέρ, το εξαιρετικό ‘A Cry from the Grave, The Srebrenica Massacre‘ (1999), για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο Β’ Μέρος της έρευνας του XYZ Contagion για την άλλη μεγάλη τραγωδία, ‘Η ανθρωποσφαγή στη Σρεμπρένιτσα, η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά και η εμπλοκή της Χρυσής Αυγής‘.

Από τη δίκη βγήκαν ακόμη μερικά πολύ καλά βιβλία:

– Ο ιστορικός Peter Longerich πήρε τις δύο εκθέσεις του για την ευθύνη των Ναζί και του Χίτλερ, σαν μια πρώτη μαγιά, και κατόπιν έγραψε το καλύτερο βιβλίο που έχει γραφτεί ποτέ για το θέμα της ευθύνης του Χίτλερ, ‘Η άγραφη διαταγή’. Κυκλοφόρησε και στα ελληνικά αλλά από πολύ μικρό εκδοτικό οίκο και κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του, αλλά είναι εξαιρετικό, αφού δίνει όλη την μεγάλη εικόνα.
– Ο εμπειρογνώμων στο Αουσβιτς αρχιτέκτονας καθηγητής Robert Jan van Pelt έγραψε κι εκείνος βιβλίο για τα τεχνικά ζητήματα.
– Ο ιστορικός Richard Evans επίσης έγραψε ένα πολύ καλό βιβλίο για τη δίκη και τους αρνητές
– Η Lipstadt έγραψε και δεύτερο βιβλίο μετά τη δίκη

Το ωραιότερο όλων όμως είναι το γεγονός ότι από τη δίκη φτιάχτηκε μία ιστοσελίδα με τα πρακτικά και τα έγγραφα που χρησιμοποιήθηκαν, ‘Debunking Holocaust Denial – Holocaust Denial on Trial‘. Κάθε φορά που κάποιος χρειάζεται μια τεκμηριωμένη απάντηση σε κάποια από τις προκλητικές και συνήθως ανόητες αιτιάσεις των αρνητών του Ολοκαυτώματος, μία από τις πηγές στις οποίες μπορεί να βρει την λύση είναι το ‘Debunking Holocaust Denial’. Οι υπόλοιπες βρίσκονται στην δεξιά στήλη με τα προτεινόμενα link στο ιστολόγιο ‘Protocols Without Zion‘ (‘Τα Πρωτόκολλα χωρίς τη Σιών, ο λίβελος του αίματος, η Shoah και ο νέος αντισημιτισμός. Ενα ιστολόγιο ενάντια στο αντιεβραϊκό μίσος. Διότι το μίσος που ξεκινά με τους Εβραίους δεν τελειώνει ποτέ μόνο με τους Εβραίους’).

Μην χάσετε την ταινία, αν και οι πραγματικές απαντήσεις βρίσκονται αλλού:

– Jean-Claude Pressac, Auschwitz: Technique and Operation of the Gas Chambers, 1989
– Raul Hilberg, The Destruction of the European Jews, 1961
– Lucy Dawidowicz, The War Against the Jews, 1975
– Deborah Lipstadt, Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory. New York: Free Press, 1993
– John Zimmerman, Holocaust Denial: Demographics, Testimonies, and Ideologies. Lanham, MD: University Press of America, 2000
– Michael Shermer & Alex Grobman, Denying History: Who Says the Holocaust Never Happened and Why Do They Say It? Berkeley: University of California Press, 2000
– Ted Gottfried, Deniers of the Holocaust: Who They Are, What They Do, Why They Do It. Brookfield, CT: Twenty-First Century Books, 2001
– Peter Longerich, Η άγραφη διαταγή, Ο ρόλος του Χίτλερ στην Τελική Απόφαση, εκδόσεις Καλοκάθη, 2007 (The Unwritten Order: Hitler’s Role in the Final Solution, 2001, or Der ungeschriebene Behehl: Hitler und der Weeg zur ‘Endlosung’, Piper 2001)
– Richard Evans, Lying About Hitler, History, Holocaust, and the David Irving Trial, New York: Basic Books, 2001
– Robert Jan van Pelt, The Case for Auschwitz: Evidence from the Irving Trial, Indiana University Press 2002
– Deborah Dwork & Robert Jan van Pelt, Auschwitz: 1270 to the Present, 2002
– Laurence Rees, Auschwitz: The Nazis and the ‘Final Solution’, BBC Books, 2005)
– Deborah Lipstadt, History on Trial: My Day in Court with David Irving, Harper Perennial, 2005
– Stephen Atkins, Holocaust Denial as an International Movement, 2009
– James & Lance Morcan, Debunking Holocaust Denial theories, 2016
– David Cesarani, The Final Solution: The Fate of the Jews 1933-1949, Macmillan, 2016
– Christian Gerlach, The Extermination of the European Jews, Cambridge University Press, 2016

Τέλος, είναι πολύ ωραίο το γεγονός ότι στην τεκμηρίωση των συνηγόρων της Deborah Lipstadt ενάντια στο ‘No holes, no Holocaust!’ του Davig Irving, διάλεξαν τρεις μαρτυρίες από τρεις Ζοντερκομάντο. Ο ένας ήταν Ελληνας από τη Θεσσαλονίκη, ο Σλόμο Βενέτσια που πέθανε το 2012 αλλά πρόλαβε να γράψει βιβλίο.

Στις 26 Ιανουαρίου 2007, ο ΟΗΕ υιοθέτησε ψήφισμα με το οποίο καταδικάζει την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Η Γενική Συνέλευση δήλωσε ότι η άρνηση «ισοδυναμεί με έγκριση της γενοκτονίας σε όλες τις μορφές της». Το 2008, η Ευρωπαϊκή Ενωση υιοθέτησε, επίσης, απόφαση-πλαίσιο για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας (2008/913). Απαιτεί από τα κράτη μέλη της ΕΕ να τιμωρήσουν μέσω του ποινικού τους δικαίου κάθε δημόσια επιδοκιμασία, άρνηση ή χονδροειδής υποτίμηση σε περιπτώσεις γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που διέπραξαν οι Ναζί, όταν μια τέτοια συμπεριφορά έχει ως στόχο να υποκινήσει βία ή μίσος κατά συγκεκριμένων θρησκευτικών ή εθνοτικών ή άλλων μειονοτήτων.

Η γνώση του παρελθόντος, έλεγε προφητικά ο Walter Benjamin, λειτουργεί σαν την ανάμνηση που ανακαλούμε την ώρα του κινδύνου για να σωθούμε.

[Η συνέχεια στο επόμενο σημείωμα με θέμα ‘Γιατί είναι σημαντική η αντιμετώπιση της άρνησης του Ολοκαυτώματος‘]

Μπορείτε να βοηθήσετε να καταπολεμηθεί η άρνηση του Ολοκαυτώματος και η αντισημιτική ρητορική μίσους. Οποτε βλέπουμε κάποιο σχετικό βίντεο, πρέπει να ερχόμαστε σε αυτήν την σελίδα και να το καταχωρούμε:
http://www.stopholocaustdenial.org/index.aspx

 


 

Ολόκληρο το κείμενο:

«Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, αλλά ήταν φοβερό και οι Εβραίοι το άξιζαν!»: Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος και η ταινία ‘Denial’ (2016)
https://xyzcontagion.wordpress.com/2017/01/27/holocaust-denial/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αν γράψετε το email σας εδώ, θα λαμβάνετε κάθε νέο άρθρο στο mailbox σας

Μαζί με 1.264 ακόμα followers

Πρόσφατα άρθρα

Tags

Adolf Hitler Αδόλφος Χίτλερ American Free Press Andrew Anglin Antisemitic 'Anti-Zionism' Αντισημιτικός 'Αντι-Σιωνισμός' Arab–Israeli War 1948 Πόλεμος Αράβων-Ισραήλ Arthur Butz Auschwitz Αουσβιτς Carlo Mattogno Central Board of Jewish Communities in Greece Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο ΚΙΣ Collaborators Δωσίλογοι Crisis Κρίση Daily Stormer David Cole David Irving Deborah Lipstadt Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος) Film 1940 Eberhard Taubert Final Solution Endlosung Τελική Λύση Fred Leuchter Fritz Hipple Hate Speech Ρητορική Μίσους Heinrich Himmler Χάινριχ Χίμλερ Holocaust denial Αρνηση του Ολοκαυτώματος Holocaust inversion Institute of Historical Review Israeli Declaration of Independence 1948 Ιδρυση Ισραήλ Jean-Paul Sartre Ζαν-Πολ Σαρτρ Joseph Goebbels Γιόζεφ Γκέμπελς Leslie Woodhead Mark Weber Max Horkheimer Μαξ Χορκχάιμερ Moishe Postone Nicholas Terry Norman Finkelstein Penguin Books Ltd Pete Papaherakles Πέτρος Παπαηρακλής Peter Longerich Primo Levi Πρίμο Λέβι Richard Evans Righteous Among the Nations Δίκαιοι των Εθνών Robert Faurisson Robert Jan van Pelt Roddie Edmonds Tattoo Τατουάζ Thessaloniki Θεσσαλονίκη Yad Vashem Αγγελος Εβερτ Ακροδεξιά Τρομοκρατία Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Αστυνόμος Βολταιράκης Αστυνόμος Τσενάκης Αστυνόμος Τσενόγλου Γιώργος Καραμπελιάς Δημήτριος Βλαστάρης Δημήτριος Βρανόπουλος Εφημερίδα Νέα Ευρώπη Ηλίας Κασιδιάρης Ηλίας Πετρόπουλος Θάλαμοι αερίων ΚΚΕ Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών Σπίθα Κατοχή Μίκης Θεοδωράκης Μιχαήλ Γλύκας Ντοκιμαντέρ Holocaust on Trial (2000) Πέτρος Βάβαλης Παναγιώτης Χαλδέζος Περιοδικό Δαυλός Περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη Περιοδικό Χρονικά του ΚΙΣ Πλαστές ταυτότητες Πρόγραμμα ευθανασίας Aktion T4 Σαράντης Αντωνάκος Στρατόπεδο αιχμαλώτων Stalag ΙΧΑ Ταινία Denial (2016) Χρυσή Αυγή Golden Dawn
Ιανουαρίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Δημοφιλή άρθρα & σελίδες

A Project Supported By …

Πολιτική Αναδημοσιεύσεων

# Υποχρεωτική η αναφορά της πηγής. Να αναφερθεί στην αρχή της αναδημοσίευσής του (και όχι στο τέλος, όπως συνηθίζουν οι μπλόγκερς στην Ελλάδα) ότι αυτό που πρόκειται να διαβάσει ο επισκέπτης του αποτελεί 'Αναδημοσίευση του άρθρου [Τίτλος άρθρου και λινκ] από το ιστολόγιο Protocols Without Zion' (Πρακτική 'Byline').

# Να συμπεριληφθεί στην αρχή της αναδημοσίευσης ενεργό λινκ προς το συγκεκριμένο άρθρο μας, χωρίς πολλά-πολλά τύπου 'δεν ήξερα, εγώ το βρήκα εκεί'.

# Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση. Σε περίπτωση εμπορικού ΜΜΕ, παρακαλώ επικοινωνήστε με τους δημιουργούς με τη φόρμα Contact στο κεντρικό μενού.

# Οποιος θελήσει να αναδημοσιεύσει, απαραιτήτως να μας ενημερώσει σχετικά, π.χ. με ένα σχόλιο ή με τη φόρμα Contact ή με ένα ημέηλ, και αν πρόκειται για εμπορικό ΜΜΕ, να μας ζητήσει την άδεια, no offense.

# Απαγορεύονται οι αναδημοσιεύσεις σε ακροδεξιά, εθνικιστικά, 'πατριωτικά', 'ελληνοκεντρικά' κ.λπ. σκουπιδομπλογκ.

Αρέσει σε %d bloggers: