Google+

Γιατί είναι σημαντική η αντιμετώπιση της άρνησης του Ολοκαυτώματος

1

29/01/2017 από TJ Stretch

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι μια προσπάθεια να αμφισβητηθούν και να διαγραφούν από την δημόσια μνήμη τα γεγονότα κατά τη ναζιστική γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης. Η άρνηση του Ολοκαυτώματος και κάθε διαστρέβλωση ή παραποίηση των γεγονότων αυτών αποτελούν μορφές αντισημιτισμού. Είναι βέβαιο ότι παρακινούνται από το μίσος κατά των Εβραίων και προσπαθούν να οικοδομήσουν έναν ισχυρισμό, σύμφωνα με τον οποίο το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη, αλλά εφευρέθηκε ή ότι τα γεγονότα διογκώθηκαν υπερβολικά από τους Εβραίους ως μέρος ενός σχεδίου για την προώθηση εβραϊκών και ισραηλινών συμφερόντων. Οι απόψεις αυτές διαιωνίζουν μακροχρόνια αντισημιτικά στερεότυπα. Οι απεχθείς αυτές κατηγορίες είναι οι ίδιες τότε και τώρα: Επαιξαν τον ίδιο καθοριστικό ρόλο τη δεκαετία του 1930, θέτοντας τα θεμέλια για την διάπραξη του εγκλήματος των εγκλημάτων, και επιχειρούν σήμερα την ίδια παραμόρφωση, και κατάχρηση της Ιστορίας με στόχο να υπονομευθεί η Ιστορική Μνήμη.

Η ναζιστική δίωξη κατά των Εβραίων ξεκίνησε με λόγια. Κλιμακώθηκε με περισσότερα λόγια, με διακρίσεις, ‘ταξινόμηση’, πόλωση, αποκτήνωση, απανθρωποποίηση, προετοιμασία, δίωξη και έφτασε στην εξόντωση. Και κορυφώθηκε με την γενοκτονία. Οι συνέπειες για τους Εβραίους ήταν τρομακτικές, αλλά ο πόνος, ο θάνατος και η καταστροφη δεν περιορίστηκε μόνο στους Εβραίους. Εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι από όλους τους ευρωπϊκούς λαούς είχαν νεκρούς, θύματα, πρόσφυγες, έγιναν σκλάβοι σε καταναγκαστικά έργα, και βέβαια εκατομμύρια δολοφονήθηκαν. Το Ολοκαύτωμα δείχνει ότι όταν μια ομάδα βρίσκεταο σε κίνδυνο, κανένας δεν είναι ασφαλείς και όλες οι άλλες ομάδες, όλοι οι άνθρωποι είναι ευάλωτοι.

Η άρνηση ή διαστρέβλωση της ιστορίας είναι επίθεση στην αλήθεια και την κατανόηση. Η μνήμη και η διαφύλαξη του παρελθόντος είναι ζωτικής σημασίας για το πώς εμείς οι ίδιοι καταλαβαίνουμε τους εαυτούς μας, την κοινωνία μας και τους στόχους μας για το μέλλον. Η σκόπιμη άρνηση και διαστρέβλωση των ιστορικών στοιχείων απειλούν τη διαφύλαξη της δημοκρατίας και των ατομικών δικαιωμάτων.

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος, η πλαστογράφηση της Ιστορίας, και όλη αυτή η κατάχρηση είναι στρατηγικές για τη μείωση της δημόσιας συμπάθειας προς τους Εβραίους και συνεπώς προς κάθε μειονότητα ή αδύναμη ομάδα ανθρώπων, για την υπονόμευση της νομιμότητας του κράτους του Ισραήλ, που ορισμένοι πιστεύουν ότι δημιουργήθηκε ως αποζημίωση για τον εβραϊκή διωγμό κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, και κυρίως, για την επανάληψη της τραγωδίας. Σήμερα, το Διαδίκτυο, λόγω της ευκολίας πρόσβασης και διάδοσης του μηνύματος και λόγω της φαινομενικής ανωνυμίας και της εσφαλμένης αντίληψης του κοινού πως αποτελεί αξιόπιστη πηγή για όλα τα ζητήματα, αποτελεί τον κύριο αγωγό της άρνησης του Ολοκαυτώματος.

Τυπικό δείγμα αντισημιτικού μίσους από κάποιους οργανικά άσχετους με την Ιστορία και φανατικά αστοιχείωτους. «Η ήττα του ναζισμού περνάει από τη διάλυση του Ισραήλ». Κουμμουνιστικά πράγματα. Και 'αριστερά'.

Τυπικό δείγμα αντισημιτικού μίσους από κάποιους οργανικά άσχετους με την Ιστορία και φανατικά αστοιχείωτους. «Η ήττα του ναζισμού περνάει από τη διάλυση του Ισραήλ». Κουμμουνιστικά πράγματα. Και ‘αριστερά’.

 

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος, σαν θεωρία, βρίσκεται ακριβώς στην ίδια κατηγορία με τις θεωρίες «η γη είναι επίπεδη» και «υπάρχουν άνθρωποι-ερπετά». Κανένας σοβαρός γεωγράφος ή βιολόγος δεν θα σπαταλήσει το χρόνο του συζητώντας για τέτοια πράγματα στο συνέδριο της ‘Society of the Flat Earth’ και ‘Human Lizards Studying Association’ (αν υπάρχουν τέτοιες εταιρείες). Με την ίδια ακριβώς λογική, κανένας σοβαρός ιστορικός δεν θα διανοηθεί να μπει σε συζήτηση με έναν αρνητή του Ολοκαυτώματος.

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν μπορεί να θεωρείται αιτιολογημένη ‘εναλλακτική άποψη’. Πρέπει να θεωρείται αυτό που αποδεικνύεται από τις τακτικές και τα κίνητρα, αλλά και από την όλη προσέγγιση, των αρνητών: Μια σκόπιμα παραπλανητική πολεμική μεταμφιεσμένη και κρυμμένη σε ένα ψευδοακαδημαϊκό περιτύλιγμα.

Οι αρνητές είναι απλά αντισημίτες που προσπαθούν να πλαστογραφήσουν την Ιστορία για τους δικούς τους κακόβουλους σκοπούς. Η άρνηση είναι, στην πραγματικότητα, ένα τέχνασμα για να επιτεθεί ο οπαδός του Χίτλερ και ο αντισημίτης σε μια μειονότητα, την ώρα που είναι πιο ευάλωτη από ποτέ, στο πιο ευαίσθητο θέμα στη ζωή ενός ανθρώπου: Οταν βιώνει την απώλεια, στην εν ψυχρώ δολοφονία της οικογένειας και των φίλων, στον χαμό των δικών του προσώπων.

Σε κάποιες χώρες του κόσμου, η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι αδίκημα και τιμωρείται από τον Νόμο. Σε άλλες, οι αρνητές έχουν όλη την ελευθερία και κάθε δικαίωμα να διαδίδουν τα ψέματά τους. Προσωπική γνώμη, διαφωνούμε με την ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος και με την ύπαρξη σχετικών νόμων. Οχι μόνο διότι μπορούν να παρουσιάζονται σαν διωκόμενοι, όχι μόνο διότι τα ιστορικά ζητήματα δεν λύνονται στα δικαστήρια ή σε άλλες κρατικές υπηρεσίες, όχι μόνο διότι η ποινικοποίηση οποιασδήποτε άποψης δεν συμβαδίζει με τις αρχές της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Κυρίως, διότι θέλουμε να μπορούν να λένε τα ψέματά τους, όσο δεν προκαλούν σε βία και μίσος, για να τους απαντάμε, να διατηρούμε τη μνήμη ζωντανή, και να μην μπορούν να ισχυριστούν ότι η ‘κυρίαρχη άποψη’ είναι η μονόπλευρη άποψη της εξουσίας και των ισχυρών, δηλαδή προπαγάνδα. Ο Irving ισχυρίστηκε ότι ονομάζοντας τον ‘αρνητή, αντισημίτη, ρατσιστή και φιλοναζί’ καταπατήθηκε το δικαίωμά του στην ελεύθερη έκφραση. Στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο ακριβώς. Ο Irving προσπάθησε να φιμώσει την Lipstadt, με τις εξοντωτικές του αγωγές. Θέλουμε να μπορεί να λέει τις βλακείες του ελεύθερα, για να μπορούμε κι εμείς να δείχνουμε τα κίνητρά του και να αναδεικνύουμε τις άσχημες αντιεπιστημονικές μεθόδους του που τον καθιστούν ασόβαρο και γελοίο. Ας μιλάνε οι αρνητές. Κανείς δεν τους σέβεται. Ο σεβασμός κερδίζεται. Στους αρνητές αξίζει μόνο η περιφρόνηση.

Σήμερα, σε έναν κόσμο στον οποίο γινόμαστε μάρτυρες με την καθημερινή άνοδο του ρατσισμού, ο αντισημιτισμός δεν έχει εξαλειφθεί, συνεπώς η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος είναι κρίσιμη. Μια κοινωνία που ανέχεται τον αντισημιτισμό είναι ευπαθής και σε άλλες μορφές ρατσισμού, μίσους, και καταπίεσης. ‘Το μίσος που ξεκινά με τους Εβραίους δεν τελειώνει ποτέ με τους Εβραίους

Οι βασικοί ισχυρισμοί των αρνητών του Ολοκαυτώματος είναι τρεις:

– ότι η δολοφονία περίπου έξι εκατομμυρίων Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β’ΠΠ δεν συνέβη ποτέ,
– ότι οι Ναζί δεν είχαν καμία επίσημη πολιτική ή σχέδιο ή πρόθεση να εξοντώσουν τους Εβραίους,
– και ότι οι θάλαμοι αερίων στα στρατόπεδα θανάτου όπως στο Αουσβιτς-Μπίρκεναου δεν υπήρξαν ποτέ.

Στη συνθηματική γλώσσα των αρνητών του Ολοκαυτώματος βρίσκουμε το σχήμα αυτό και ως ‘six/plan/gas‘. Συνοδεύεται από άλλες στρεβλώσεις και ψέματα, όπως λ.χ. οι ισχυρισμοί πως οι Εβραίοι δεν δολοφονήθηκαν και απλά ‘μεταφέρθηκαν’ κατά τις πρώτες φάσεις του Ολοκαυτώματος, δηλαδή πως δεν συνέβησαν ποτέ:

– οι δολοφονίες από τις μονάδες Einsatzgruppen μετά την εισβολή στη Ρωσία το 1941,
– η γενοκτονία των Εβραίων από τα ανατολικά γκέτο (στην Ostland και στην ‘Γενική Κυβέρνηση’) το 1942-1943,
– και οι μαζικές δολοφονίες στα στρατόπεδα Reinhard (Treblinka, Belzec και Sobibor).

Επίσης:

– ο Χίτλερ δεν έδωσε ποτέ ευθεία διαταγή για το πρόγραμμα γενοκτονίας ή δεν ήξερε τίποτε ή ήταν πρωτοβουλίες κατωτέρων του,
– το Zyklon B ήταν μόνο για να σκοτώνουν ψείρες,
– οι μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων είναι όλες πλαστές,
– οι καταθέσεις των Ναζί στο Δικαστήριο της Νυρεμβέργης και στις δίκες στη Γερμανία τις δεκαετίες 1950 και μετά ήταν προϊόν βασανισμών και εκβιασμών
– οι εναέριες φωτογραφίες των συμμάχων δείχνουν άλλα πράγματα από αυτά που λένε οι ειδικοί
– τα σχέδια κατασκευής των θαλάμων αερίων ήταν σχέδια για νεκροτομεία, αντιαεροπορικά καταφύγια ή χώρους απολύμανσης
– τα πτώματα ποτέ δεν πέρασαν από αυτοψίες κι έτσι δεν έχουμε ιατροδικαστικές forensics εκθέσεις
– η ενδοϋπηρεσιακή αλληλογραφία μεταξύ υπηρεσιών του στρατού και του κράτους, όπως και όλες οι αναφορές που έφταναν μέχρι τον Χίτλερ για την πρόοδο του προγράμματος εξόντωσης δεν είναι αυτό που νομίζουμε

Κι αφού φτάσαμε εκεί, από κει και μετά, ό,τι τραβάει η ψυχή του αντισημίτη αρνητή:

– ότι το ημερολόγιο της Αννας Φρανκ είναι πλαστό,
– ότι είναι τμήμα της συνωμοσίας και ειδικά εφέ οι ιστορίες με κατασκευή σαπουνιών από ανθρώπινο λίπος, λαμπατέρ από ανθρώπινο δέρμα και όργανα διατηρημένα σε φορμόλη (θαρρείς και είναι σημαντικά όλα αυτά για να αποδείξει κανείς τη γενοκτονία, κι αυτό ανεξάρτητα από το γεγονός πως όλα αυτά τα τελείως ασήμαντα έχουν διερευνηθεί και απαντηθεί καταλλήλως)
– ότι η πραγματική γενοκτονία είναι εκείνη των βομβαρδισμών της Δρέσδης, του Παλαιστινιακού ζητήματος και των κομμουνιστικών καθεστώτων
– ότι το Ταλμούδ και οι Εβραίοι και οι Σιωνιστές μιλούσαν για ‘έξι εκατομμύρια Εβραίων σε κίνδυνο’ από τον 19ο αιώνα (μιλούσαν και για 4, και για 5, και για 7, και για 3, αλλά αυτά επίτηδες τα αφήνουν απ’ έξω οι αρνητές)
– ότι αν η Shoah ήταν αλήθεια, δεν θα χρειαζόταν αντιρατσιστικοί νόμοι σε ορισμένες χώρες, για να φυλακίζονται οι αρνητές ενώ πρόκειται δήθεν μόνο για το ‘δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης’
– ότι το Ολοκαύτωμα είναι βιομηχανία για κέρδος μέσω αποζημιώσεων στους επιζώντες και για νομιμοποίηση του Ισραήλ και για την χρήση της κατηγορίας περί αντισημιτισμού για να σιωπήσουν οι κριτικές φωνές στα θέματα της πολιτικής των Ισραηλινών

… και χιλιάδες άλλα. Που όλα όμως, έχουν ένα κοινό σημείο: ξεκινούν από τον αντισημιτισμό, πηγαίνουν βήμα-βήμα σε όλα με κάτι παραπάνω από εμφανές το αντιεβραϊκό μίσος, και καταλήγουν πάντα με τον αντισημιτισμό και το ‘εβραϊκό σχέδιο παγκόσμιας κυριαρχίας’. Σαν να μην μάθαμε τίποτε απολύτως από το 1933 μέχρι σήμερα.

Χρέος μας είναι να αντεπιθετούμε, με τα δικά μας μέσα: Την αξιοπιστία και την τεκμηρίωση.

[Η συνέχεια στο επόμενο σημείωμα με θέμα ‘Πως αντιμετωπίζουμε τους αρνητές του Ολοκαυτώματος‘]

 

Ο Χάγκεν Φλάισερ γράφει για τον David Irving, στο μνημειώδες έργο του 'Οι πόλεμοι της μνήμης', Νεφέλη, 2008, το οποίο ανάμεσα στους ιστορικούς -και όχι μόνο- σίγουρα βρίσκεται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στις 'Desert Island Lists'. Ο Fred Leuchter, βέβαια, δεν είναι Καναδός νεοναζί, αλλά αν αναρωτιέστε ποιοι είναι οι δημοσιογράφοι που παρουσίασαν το έργο του Irving στο ελληνικό κοινό, ήταν η Πανδώρα, ή Στέφανος Κασιμάτης, Η αναθεωρημένη και εμπλουτισμένη έκδοση της ζωής του Αδόλφου κατά την περίοδο του Πολέμου, Ο γρίφος Χίτλερ, Βιογραφία, Το Βήμα, 30/03/2003, και ο Γιάννης Πρετεντέρης, Το Βήμα, 13/04/2003

Ο Χάγκεν Φλάισερ γράφει για τον David Irving, στο μνημειώδες έργο του ‘Οι πόλεμοι της μνήμης’, Νεφέλη, 2008, το οποίο ανάμεσα στους ιστορικούς -και όχι μόνο- σίγουρα βρίσκεται περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στις ‘Desert Island Lists’. Ο Fred Leuchter, βέβαια, δεν είναι Καναδός νεοναζί, αλλά αν αναρωτιέστε ποιοι είναι οι δημοσιογράφοι που παρουσίασαν το έργο του Irving στο ελληνικό κοινό, ήταν η Πανδώρα, ή Στέφανος Κασιμάτης, Η αναθεωρημένη και εμπλουτισμένη έκδοση της ζωής του Αδόλφου κατά την περίοδο του Πολέμου, Ο γρίφος Χίτλερ, Βιογραφία, Το Βήμα, 30/03/2003, και ο Γιάννης Πρετεντέρης, Το Βήμα, 13/04/2003

 

Ολόκληρο το κείμενο:

«Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, αλλά ήταν φοβερό και οι Εβραίοι το άξιζαν!»: Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος και η ταινία ‘Denial’ (2016)
https://xyzcontagion.wordpress.com/2017/01/27/holocaust-denial/

Advertisements

One thought on “Γιατί είναι σημαντική η αντιμετώπιση της άρνησης του Ολοκαυτώματος

  1. […] [Η συνέχεια στο επόμενο σημείωμα με θέμα ‘Γιατί είναι σημαντική η αντιμετώπιση της άρνησης του Ο…‘] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αν γράψετε το email σας εδώ, θα λαμβάνετε κάθε νέο άρθρο στο mailbox σας

Μαζί με 4.542 ακόμα followers

Πρόσφατα άρθρα

Tags

Adolf Hitler Αδόλφος Χίτλερ American Free Press Andrew Anglin Antisemitic 'Anti-Zionism' Αντισημιτικός 'Αντι-Σιωνισμός' Arab–Israeli War 1948 Πόλεμος Αράβων-Ισραήλ Arthur Butz Auschwitz Αουσβιτς Carlo Mattogno Central Board of Jewish Communities in Greece Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο ΚΙΣ Collaborators Δωσίλογοι Crisis Κρίση Daily Stormer David Cole David Irving Deborah Lipstadt Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος) Film 1940 Eberhard Taubert Final Solution Endlosung Τελική Λύση Fred Leuchter Fritz Hipple Hate Speech Ρητορική Μίσους Heinrich Himmler Χάινριχ Χίμλερ Holocaust denial Αρνηση του Ολοκαυτώματος Holocaust inversion Ilan Pappe Institute of Historical Review Israeli Declaration of Independence 1948 Ιδρυση Ισραήλ Jean-Paul Sartre Ζαν-Πολ Σαρτρ Joseph Goebbels Γιόζεφ Γκέμπελς Leslie Woodhead Mark Weber Max Horkheimer Μαξ Χορκχάιμερ Moishe Postone Nicholas Terry Norman Finkelstein Penguin Books Ltd Pete Papaherakles Πέτρος Παπαηρακλής Peter Longerich Primo Levi Πρίμο Λέβι Richard Evans Righteous Among the Nations Δίκαιοι των Εθνών Robert Faurisson Robert Jan van Pelt Roddie Edmonds Tattoo Τατουάζ Thessaloniki Θεσσαλονίκη Yad Vashem Αγγελος Εβερτ Ακροδεξιά Τρομοκρατία Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Αστυνόμος Βολταιράκης Αστυνόμος Τσενάκης Αστυνόμος Τσενόγλου Γιώργος Καραμπελιάς Δημήτρης Μυράτ Δημήτριος Βλαστάρης Δημήτριος Βρανόπουλος Εφημερίδα Νέα Ευρώπη Ηλίας Κασιδιάρης Θάλαμοι αερίων Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών Σπίθα Κατοχή Μίκης Θεοδωράκης Μιχαήλ Γλύκας Ντοκιμαντέρ Holocaust on Trial (2000) Πέτρος Βάβαλης Παναγιώτης Χαλδέζος Περιοδικό Δαυλός Περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη Περιοδικό Χρονικά του ΚΙΣ Πλαστές ταυτότητες Πρόγραμμα ευθανασίας Aktion T4 Σαράντης Αντωνάκος Στρατόπεδο αιχμαλώτων Stalag ΙΧΑ Ταινία Denial (2016) Χρυσή Αυγή Golden Dawn
Ιανουαρίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

A Project Supported By …

Πολιτική Αναδημοσιεύσεων

# Υποχρεωτική η αναφορά της πηγής. Να αναφερθεί στην αρχή της αναδημοσίευσής του (και όχι στο τέλος, όπως συνηθίζουν οι μπλόγκερς στην Ελλάδα) ότι αυτό που πρόκειται να διαβάσει ο επισκέπτης του αποτελεί 'Αναδημοσίευση του άρθρου [Τίτλος άρθρου και λινκ] από το ιστολόγιο Protocols Without Zion' (Πρακτική 'Byline').

# Να συμπεριληφθεί στην αρχή της αναδημοσίευσης ενεργό λινκ προς το συγκεκριμένο άρθρο μας, χωρίς πολλά-πολλά τύπου 'δεν ήξερα, εγώ το βρήκα εκεί'.

# Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση. Σε περίπτωση εμπορικού ΜΜΕ, παρακαλώ επικοινωνήστε με τους δημιουργούς με τη φόρμα Contact στο κεντρικό μενού.

# Οποιος θελήσει να αναδημοσιεύσει, απαραιτήτως να μας ενημερώσει σχετικά, π.χ. με ένα σχόλιο ή με τη φόρμα Contact ή με ένα ημέηλ, και αν πρόκειται για εμπορικό ΜΜΕ, να μας ζητήσει την άδεια, no offense.

# Απαγορεύονται οι αναδημοσιεύσεις σε ακροδεξιά, εθνικιστικά, 'πατριωτικά', 'ελληνοκεντρικά' κ.λπ. σκουπιδομπλογκ.

Αρέσει σε %d bloggers: