Google+

Πως αντιμετωπίζουμε τους αρνητές του Ολοκαυτώματος

1

30/01/2017 από TJ Stretch

Γνωρίζοντας Ιστορία. Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος δεν είναι εξυπνότεροι, ούτε πιο καταρτισμένοι από εμάς. Για θεωρητική ή ιδεολογική γνώση, δεν το συζητάμε καν. Η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι λίγο καλύτεροι από ομιλώντες παπαγάλους, αν όχι πιθήκους. Στο μόνο σημείο που χρειάζεται κανείς να προσέξει, όταν επιχειρούν να παρασύρουν τους συνομιλητές τους σε δαιδαλώδεις ανούσιες συζητήσεις για αποσπασματικές λεπτομέρειες που αναδεικνύουν ίσα-ίσα για να προκαλέσουν αμφιβολίες στο μυαλό των καλοπροαίρετων ανθρώπων που δεν είναι και τόσο γνώστες (όχι ότι δεν μπορούμε να τις αντικρούσουμε), είναι το εξής:

Το Ολοκαύτωμα, σαφώς και έχει αποδειχτεί. Η διαδικασία δεν ήταν διαφορετική στην απόδειξη του Ολοκαυτώματος από ό,τι στην απόδειξη οποιασδήποτε άλλης υπόθεσης, ιστορικής ή ακόμα και ποινικής, αφού το θέλουν έτσι. Βέβαια, οι αρνητές του Ολοκαυτώματος χρησιμοποιούν σαν μοχλό στην απεχθή ρητορική τους μία αλήθεια: Οτι ποτέ κανείς δεν σκέφτηκε το 1945 ότι αυτό που έβλεπαν μπροστά στα μάτια τους και μύριζαν και ακουμπούσαν και άκουγαν και δονούσε όλες τις αισθήσεις τους, ότι θα βρεθούν κάποτε άνθρωποι που θα το αμφισβητήσουν. Πως να σκεφτεί κανείς το 1945 κάτι τόσο αδιανόητο, την στιγμή που η φρίκη και η τραγωδία βρίσκεται παντού γύρω του;
Κι έτσι, δεν υπήρξε πρόβλεψη να κρατήσουν όλα εκείνα τα forensics στοιχεία που απαιτούν σήμερα οι επίδοξοι CSI τρολ του διαδικτύου.
Ωστόσο γνωρίζουμε, έστω και με τα υπάρχοντα μέσα, ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη. Πως;
Εχουμε π.χ., χωρίς ιδιαίτερη ιεράρχηση και χωρίς να περιορίζονται οι αποδείξεις μόνο σε αυτά:

– Γραπτά κείμενα, έγγραφα και ντοκουμέντα: εκατοντάδες χιλιάδες διαταγές, επιστολές, σημειώματα, σχέδια, παραγγελίες, λογαριασμούς, ομιλίες, άρθρα, απομνημονεύματα, και ομολογίες.
– Μαρτυρίες από αυτόπτες μάρτυρες: Περιγραφές από επιζώντες, Kapo, Sonderkommando, φρουρούς των SS, διοικητές, κατοίκους των γύρω περιοχών, αντιστασιακών, ακόμη και ναζί των ανωτέρων κλιμακίων, που κανείς τους ποτέ δεν αρνήθηκε το Ολοκαύτωμα στις δίκες που ακολούθησαν (στις πρώτες καταθέσεις στη δίκη της Νυρεμβέργης, στο σχετικό ερώτημα αν ήξεραν ότι ο σκοπός των στρατοπέδων τύπου Αουσβιτς-Μπίρκεναου ήταν η εξόντωση απάντησαν σχεδόν όλοι αρνητικά, αλλά αργότερα όλοι οι δικαζόμενοι διαφοροποιήθηκαν και προτίμησαν την δικαιολογία ‘εκτελούσα διαταγές’)
– Φωτογραφίες: επίσημες στρατιωτικές φωτογραφίες αλλά και φωτογραφίες του Τύπου, όπως και μυστικές φωτογραφίες που ελήφθησαν από κρατούμενους, αεροφωτογραφίες που ελήφθησαν από ανεξάρτητους στρατιωτικούς οργανισμούς και βρέθηκαν μετά τον πόλεμο όλες να συμφωνούν, αλλά και από συμμαχικά και γερμανικά φιλμ,
– Τα ίδια τα στρατόπεδα συγκέντρωσης: Πάρα πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης, στρατόπεδα εργασίας, και στρατόπεδα θανάτου σώζονται σε διαφορετικό βαθμό διατήρησης ή ανακατασκευής με βάση τα πρωτότυπα
– ‘Αρνητικές’ άποδείξεις: Λ.χ. αν 5 με 6.000.000 Εβραίοι δεν σκοτώθηκαν, τότε πού πήγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

Χρειάζεται, λοιπόν, πολύ καλή γνώση και εξειδίκευση στα επιμέρους ζητήματα, και βέβαια, και στα ‘τεχνικά’, για να τους αντιμετωπίσει κανείς επιτυχώς. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με το διάβασμα και τα βιβλία και με το να εμπιστευόμαστε αξιόπιστες πηγές.
Αυτοί εστιάζουν σε τεχνικές λεπτομέρειες και σε μικρές πτυχές του ζητήματος, ίσα-ίσα για να ενσπείρουν αμφιβολίες. Οποιος μπει στο παιχνίδι να συζητήσει μαζί τους για καμινάδες, τούβλα, θάλαμους αερίων, τύφο, τατουάζ κ.ο.κ., αν δεν είναι καλά καταρτισμένος ίσως και να έχει χάσει το μισή παρτίδα. Εντός ολίγου βρίσκεται να μιλάει και να προσπαθεί να πείσει για ανούσια ζητήματα, λ.χ. γιατί τα τούβλα στα κρεματόρια κρατάνε τόσα μιλιγκράμ αερίου Zyklon-B, πόσο χρόνο θέλει για να καεί ένα πτώμα, μετά από πόσα χρόνια φεύγει το μελάνι από το τατουάζ ή πόσο γρήγορα πεθαίνει κανείς αν προσβληθεί από τύφο κτλ. Οχι ότι δεν μπορεί να τους αντιμετωπίσει ΚΑΙ εκεί, αλλά σκοπός τους είναι αυτή η αποσπασματική χρήση στοιχείων να δημιουργήσει αμφιβολίες στις συνειδήσεις των καλοπροαίρετων ανθρώπων, -κι ό,τι κερδίσουν. Και στον επιστημονικό τομέα (αυτοί δεν είναι επιστήμονες, βέβαια) μπορεί κανείς να τους κάνει σκόνη.
Ολα έχουν απαντηθεί στα λινκ που αναφέρονται στην δεξιά στήλη. Δεν υπάρχει ρωγμή που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους αρνητές. Ολα.

– 66 Questions & Answers About the Holocaust – Nizkor’s response to the Institute for Historical Review & Ernst Zundel
http://www.nizkor.org/features/qar/qar00.html

– Debunking Holocaust Denial | Holocaust Denial on Trial
https://www.hdot.org/debunking-denial/

– The Holocaust: 36 Questions & Answers About the Holocaust by The Simon Wiesenthal Center
http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Holocaust/36qs.html

Αλλά μόνο στα αγγλικά, δυστυχώς. Δεν πρέπει να υπάρχει κάποια βάση δεδομένων με απαντήσεις σε όλα τα ζητήματα που θέτουν οι αρνητές, ή κάτι παρόμοιο, στα ελληνικά, αφού στην Ελλάδα υπάρχουν μεν πολλοί αρνητές του Ολοκαυτώματος αλλά δεν υπάρχει οργανωμένο κίνημα αρνητών.
Κάποιος έχει μεταφράσει στα ελληνικά ένα κείμενο αρνητών, το έχει ανεβάσει στο scribd, και το υπερασπίζεται με πάθος.

Ακόμα κι αυτό, που είναι η τελική τους ‘ομοβροντία’, δηλαδή συγκεντρωμένη και συμπυκνωμένη όλη τους η προσπάθεια και όλο το άσχημο έργο τους, με λίγη προσοχή και με τις κατάλληλες ερωτήσεις, αν προσπαθήσει κανείς, μπορεί να γίνει σκόνη και όλα τους τα ‘επιχειρήματα’ να κονιορτοποιηθούν, και εντός ολίγου να αναγκάζονται να λένε βλακείες και να κάνουν χίλια ακροβατικά και λογικά άλματα ή και να αντικρούουν ακόμα-ακόμα και τις δικές τους θέσεις: Ο μεταφραστής πρέπει να είναι αυτός εδώ, ο ‘Τάλως’ σε αυτή την συζήτηση στα ‘Hellenic Hoaxes’, που ίσως αξίζει να διαβαστεί διότι δείχνει το γρήγορο αδιέξοδο στο οποίο μπορεί να βρεθεί σχετικά εύκολα ένας αρνητής.

Υπενθυμίζουμε, στην Ελλάδα, η πρώτη έκδοση -ή έστω η πρώτη που καταφέραμε να εντοπίσουμε- με το σχήμα ‘six/plan/gas’ ήταν τον Νοέμβριο του 1979, στο περιοδικό ‘Ιστορία Εικονογραφημένη’, με συνέντευξη του Robert Faurisson.Το ίδιο το περιοδικό χαρακτήριζε τη νέα θεωρία ‘εξοργιστική’ και συνοδευόταν από συντριπτική απάντηση του ιταλού καθηγητή Εντσο Καλότι. Για την επόμενη δεκαετία, οι ναζιστικές εκδόσεις ‘Ελεύθερη Σκέψις‘ θα είναι ο κύριος ελληνικός αγωγός του αρνητισμού, εκεί που ο διάσημος χρυσαβγίτης υβριστής της μητέρας του Παύλου Φύσσα Οδυσσέας Πατεράκης (εν ενεργεία εποχικός πυροσβέστης, στέλεχος της ΤΟ Ηρακλείου, από τους πρώτους αρθρογράφους στο περιοδικό της ΧΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1980), εξέδωσε την ποιητική του συλλογή όπου εξυμνεί τον Εωσφόρο, βλ. Το μεγαλοστέλεχος της Χρυσής Αυγής με το εωσφορικό ποιητικό ‘έργο’ ύβριζε τη μητέρα του Παύλου Φύσσα «κυράτσα του πένθους», την ημέρα της κατάθεσής της στο δικαστήριο, 06/10/2015

Περιοδικό Ιστορία, Νοέμβριος 1979, 'Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων', συνέντευξη με τον Robert Faurisson. Εντυπωσιακά ψύχραιμη η αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Στο επόμενο τεύχος του περιοδικού της εβραϊκής κοινότητας 'Χρονικά', στην στήλη με την καταγραφή των εβραϊκών θεμάτων που απασχόλησαν τα ΜΜΕ τον προηγούμενο μήνα, υπήρχε απλά μια σειρά που έλεγε ότι το περιοδικό Ιστορία δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο 'Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων. Τίποτε παραπάνω. Ενα μήνα αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1980, στη στήλη αλληλογραφίας του περιοδικού Ιστορία, συναντάμε σύντομη επιστολή του ΚΙΣ στην οποία αναφέρονται τα εξής: 'Πιστεύοντας πάντα στην αρχή του διαλόγου, θέλουμε να συγχαρούμε το περιοδικό για τη δημοσίευση των απόψεων γύρω από τους θαλάμους αερίων των χιτλερικών στρατοπέδων'. Ετσι απλά.

Περιοδικό Ιστορία, Νοέμβριος 1979, ‘Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων’, συνέντευξη με τον Robert Faurisson. Εντυπωσιακά ψύχραιμη η αντίδραση του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου. Στο επόμενο τεύχος του περιοδικού της εβραϊκής κοινότητας ‘Χρονικά’, στην στήλη με την καταγραφή των εβραϊκών θεμάτων που απασχόλησαν τα ΜΜΕ τον προηγούμενο μήνα, υπήρχε απλά μια σειρά που έλεγε ότι το περιοδικό Ιστορία δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο ‘Αμφισβητούνται οι θάλαμοι αερίων. Τίποτε παραπάνω. Ενα μήνα αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1980, στη στήλη αλληλογραφίας του περιοδικού Ιστορία, συναντάμε σύντομη επιστολή του ΚΙΣ στην οποία αναφέρονται τα εξής: ‘Πιστεύοντας πάντα στην αρχή του διαλόγου, θέλουμε να συγχαρούμε το περιοδικό για τη δημοσίευση των απόψεων γύρω από τους θαλάμους αερίων των χιτλερικών στρατοπέδων’. Ετσι απλά.

 

Ωστόσο, δεν είναι η μοναδική μέθοδος. Σύμφωνα με τη δική μας εμπειρία, υπάρχουν άλλοι δύο επιτυχείς μέθοδοι, μία που εστιάζει στην ‘ακαδημαϊκή‘ πτυχή του ζητήματος και μία στην ‘πολιτική

Θυμάστε την επιστολή του 1943, από τον λοχαγό του αρχιτεκτονικού γραφείου των SS, σχετική με την πρόοδο που είχε σημειωθεί στις εργασίες στο Krematorium II και την λέξη ‘Vergasungskeller’, ‘θάλαμο αερίων’;

Φυσικά οι αρνητές του Ολοκαυτώματος απορρίπτουν το συγκεκριμένο έγγραφο σαν στοιχείο απόδειξης του Ολοκαυτώματος. Ολοι διαφωνούν κατηγορηματικά και ομόφωνα με την μόνη λογική εξήγηση, και ισχυρίζονται ότι δεν επρόκειτο για ‘θάλαμο αερίων’. Περισσότερο ενδιαφέρον, όμως, υπάρχει όταν προσπαθήσει κάποιος να καταλάβει τι ακριβώς λένε ότι ‘ήταν’, πάντα κατά τους αρνητές του Ολοκαυτώματος. Ετσι, έχουν πει ότι ήταν νεκροτομείο σύμφωνα με τον Fred Leuchter, θάλαμος καθαρισμού σύμφωνα με τον Carlo Mattogno, χώρος αποθήκευσης για προμήθειες σύμφωνα με τον Robert Faurisson, χώρος παραγωγής αερίου καυσίμου σύμφωνα με τον Arthur Butz, και ακόμα αποχέτευση, δωμάτιο θεραπείας, χώρος υποκαπνισμού, χώρος απολύμανσης και αντιαεροπορικό καταφύγιο. Αναφέρουμε το περιστατικό διότι αναδεικνύει μια εξαιρετικά σημαντική πτυχή: Ωραία, οι αρνητές του Ολοκαυτώματος απορρίπτουν όλες τις συγκλίνουσες αποδείξεια και όλα τα αλληλοϋποστηριζόμενα στοιχεία, και φυσικά απορρίπτουν ολόκληρο το αφήγημα των πραγματικών ιστορικών για την αλυσίδα των γεγονότων. Είπαν όμως ποτέ με πειστικό τρόπο τι πραγματικά πιστεύουν ότι συνέβη;

Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος βλέπουν τους εαυτούς τους ως διαδόχους του Σέρλοκ Χολμς και ως πρωταγωνιστές των σειρών CSI. Εστιάζουν ιδιαιτέρως πολύ σε τεχνικές λεπτομέρειες, σε αντιφάσεις ή λάθη ή παραλείψεις, και πολύ αποσπασματικά και επιδερμικά, ψάχνουν για εκείνα τα στοιχεία που υποτίθεται ότι θα τους δώσουν πρόσβαση στην ‘κρυμμένη αλήθεια’, σαν να πρόκειται για υπόθεση από δικαστικό δράμα τύπου Matlock στην τηλεόραση. Νομίζουν πως θα βρουν εκείνη τη μία ρωγμή στην ιστορία που θα καταρρίψει ολόκληρο το οικοδόμημα της υπόθεσης, μπροστά στον δικαστή και στο σώμα των ενόρκων, και θα πουν ‘Busted, case closed, I beat you in court’. Για να ξετυλίξουν μετά το πρωτόγονο σκεπτικό τους, πως δηλαδή οι θάλαμοι αερίων στο Αουσβιτς-Μπίρκεναου και αλλού δεν υπήρξαν ποτέ, και συνεπώς δεν ήταν στρατόπεδο εξόντωσης, άρα δεν πέθαναν τόσοι πολλοί Εβραίοι, άρα δεν υπήρξε σχέδιο εξόντωσης, άρα το Ολοκαύτωμα είναι μύθος. Πιστεύουν πάντα, και σε κάθε νέα σειρά στοιχείων που προκύπτουν από την δουλειά των πραγματικών ιστορικών και ερευνητών του Ολοκαυτώματος, ότι θα ανακαλύψουν εκείνη τη μικρή ρωγμή στην αλυσίδα των αποδείξεων και των στοιχείων που θα τους οδηγήσει στο να αρνηθούν όλες τις συγκλίνουσες και συσσωρευτικές αποδείξεις. Είναι πολύ εύκολο να ψάχνει κανείς να βρει ένα λάθος, μία ασυνέπεια, μια παράλειψη ή μία αντίφαση στο έργο των άλλων -πράγματα που συμβαίνουν στον καθημερινό αγώνα των πραγματικών ιστορικών με τα αρχεία και την ιστορική τεκμηρίωση. Αν η γνώση μας για το Ολοκαύτωμα περιοριζόταν σε πολύ λίγες πληροφορίες και σε μια πολύ μικρή ομάδα στοιχείων, ίσως και να είχε νόημα, αυτή η εύκολη δουλειά, να κάνει κανείς υποθέσεις για κάθε στοιχείο που προκύπτει πως ‘είναι άχρηστο επειδή δεν αποδεικνύει τίποτα’. Αυτό είναι εύκολο. Η αλήθεια είναι όμως, ότι οι ‘αποδείξεις’ για τους θαλάμους αερίων είναι εκατομμύρια, και συχνά δεν έχουν καν άμεση σχέση με το Αουσβιτς-Μπίρκεναου λ.χ. Συνεπώς, το δύσκολο είναι -και αυτό το αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι- να πάρουν όλα αυτά τα στοιχεία και τις αποδείξεις και να συνθέσουν με αυτές ένα δικό τους αφήγημα που να τα εξηγεί όλα και να απαντάει σε κάθε πιθανή ερώτηση σχετικά με την πορεία των γεγονότων. Αυτή είναι η θεμελιώδης πλάνη της άρνησης του Ολοκαυτώματος -και, παρεμπιπτόντως, αυτό είναι ένα από τα καλύτερα επιχειρήματα εναντίον τους:
Αν, λοιπόν, έχουν δίκιο οι αρνητές του Ολοκαυτώματος σε όλα όσα λένε, τότε υπάρχουν εκατομμύρια στοιχείων και αποδείξεων που βρίσκονται μόνα τους και αποσπασματικά εκεί έξω, δηλαδή ‘ξεκρέμαστα’ για να το πούμε απλά, -και περιμένουν κάποιον να τα βάλει σε μια σειρά. Αν δεν συνέβη το Ολοκαύτωμα, όπως ισχυρίζονται οι αυτοδίδακτοι τσαρλατάνοι που δεν έχουν καμία γνώση για την μεθοδολογία της Ιστορικής επιστήμης, τότε, όση φαντασία και ευρηματικότητα κι αν διαθέτει κάποιος απ’ αυτούς, είναι αδύνατον να εφεύρει μια συνολική και καθολική αφήγηση που να καλύπτει κάθε πτυχή, κάθε στοιχείο, κάθε συμβάν και κάθε λεπτομέρεια. Οπως είχε πει και ο λεγόμενος ‘πατέρας της αποδόμησης’ Λόρδος Τζον Μπόλινγκμπρόουκ «Παιδέψου όσο μπορείς και όσο αντέχεις· αν το γεγονός είναι κατασκευή, ποτέ δεν θα βρεις ένα σενάριο που να εξηγεί τα πάντα: Αν όμως κάνεις για μια στιγμή την παραδοχή πως το γεγονός δεν έχει κατασκευαστεί, τότε όλες αυτές οι μέχρι τώρα ανυπέρβλητες δυσκολίες εξαφανίζονται και φεύγουν από τη μέση, και όλα βρίσκουν το νόημά τους».

Πράγματι, στην περίπτωση του Αουσβιτς-Μπίρκεναου, ειδικότερα, είναι σημαντικό, όταν ασχολείται κάποιος με τα επιχειρήματα των αρνητών, να θυμάται ότι, παρά τους ισχυρισμούς τους για το αντίθετο, το βάρος της απόδειξης πέφτει επάνω στους δικούς τους ώμους. Δεν είναι πραγματικοί ιστορικοί, αλλά αν για μια στιγμή κάνουμε την παραδοχή πως ενδεχομένως είναι ικανοί να υπερασπιστούν το δικό τους ισχνό κι αδύναμο ‘αφήγημα’ και να χτίσουν την ‘υπόθεσή’ τους, τότε γιατί μέχρι στιγμής, και έπειτα από 50 χρόνια εντατικής ενασχόλησης με το θέμα, οι ρεβιζιονιστές αρνητές του Ολοκαυτώματος δεν έχουν ακόμη αρχίσει να αναλάβει το έργο της ‘αναθεώρησης της ιστορίας’ που τόσο διαφημίζουν; Πραγματικός ‘αναθεωρητισμός’ θα ήταν, όχι μόνο το να (προσπαθεί να) ‘καταστρέψει’ κανείς την ισχύουσα αναγνωρισμένη θεώρηση του παρελθόντος, αλλά και να προσφέρει μια ‘εναλλακτική’ λύση σε όλες τις απορίες και τα ερωτήματα. Η Ιστορία, βέβαια, δεν έχει ‘εκδοχές’, για να πούμε ότι λ.χ. η δική μου είναι η mainstream εκδοχή και η δική σου είναι η ‘εναλλακτική’. Η Ιστορία μπορεί να έχει διαφορετικές προσεγγίσεις, ερμηνείες, θεωρίες ή απόψεις επάνω στα γεγονότα, αλλά δεν έχει ‘έναλλακτικά γεγονότα’. Μέχρι σήμερα οι αρνητές του Ολοκαυτώματος δεν ήταν σε θέση να παράγουν, σε 50 χρόνια προσπάθειας, μιας αντι-αφήγηση στην καθολικώς αποδεκτή ιστορία του Αουσβιτς. Οι αρνητές ισχυρίζονται ότι είναι ‘αναθεωρητές ιστορικοί’, αλλά έχουν αποτύχει οικτρά στην παραγωγή μια θεωρίας που να προσφέρει μια αληθοφανή, ‘αναθεωρημένη’ εξήγηση των γεγονότων. Δεν φτάνει μόνο η ‘μηδενιστική’ ατζέντα. Και είναι απαράδεκτο κάθε φορά που φτάνουν σε αδιέξοδο να επικαλούνται κάποια ‘παγκόσμια εβραϊκή συνωμοσία’ για να βγουν από την δύσκολη θέση. Ο ίδιος αισχρός αντισημιτικός λόγος χρησιμοποιείται:

– σαν αιτία για να εξηγήσει τα αίτια του Β’ΠΠ (δηλώσεις τόσο παράλογες όσο λ.χ. «Οι Εβραίοι ήταν οι επιτιθέμενοι στη Γερμανία, και ο Χίτλερ λειτούργησε αμυντικά όταν ξεκίνησε το Ολοκαύτωμα, μόνο που δεν ξεκίνησε κανένα Ολοκαύτωμα, γιατί το Ολοκαύτωμα είναι ένα ψέμα των Εβραίων, οι οποίοι άξίζαν να πεθάνουν σε ένα Ολοκαύτωμα»)
– ο ίδιος ακριβώς λόγος για να δικαιολογηθεί το Ολοκαύτωμα σαν γεγονός («σιωνιστικό σχέδιο για να επιταχυνθεί η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ»)
– και ο ίδιος πάλι όταν αναγκάζονται να απαντήσουν στις εύλογες παρατηρήσεις ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου, πως το Bewegung τους είναι απλά ένα περιθωριακό και ανυπόληπτο φαινόμενο, που δεν έχει καμία θέση στην ακαδημαϊκη κοινότητα και του αξίζει να βρίσκεται μόνο σε σελίδες οπαδών θεωριών συνωμοσίας όπως αυτών που λένε ότι η Γη είναι επίπεδη και η Βασίλισσα Ελισάβετ είναι άνθρωπος-σαύρα («ο παγκόσμιος Εβραίος προσπαθεί να μας φιμώσει και να ποινικοποιήσει την ελευθερία του λόγου μας, διότι φοβάται ότι θα αποκαλυφθεί η αλήθεια που επιμελώς κρύβει»).

Μπορεί, λοιπόν, οι αρνητές του Ολοκαυτώματος να έχουν επιδείξει μεγάλη δημιουργικότητα και πλούσια φαντασία στην επινόηση πολλών ‘εναλλακτικών’ εξηγήσεων για κάθε πτυχή και κάθε στοιχείο της ιστορίας, που για όλον τον υπόλοιπο λογικό κόσμο δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας το εσκεμμένο πρόγραμμα γενοκτονίας που έμεινε γνωστό ως ‘η Τελική Λύση’, μπορεί να επιτίθονται με μανία στο έργο των πραγματικών ιστορικών που κοπιάζουν να αναπαραστήσουν την εικόνα του παρελθόντος με ακρίβεια και αξιοπιστία, αλλά κανένας από αυτούς δεν αποδείχτηκε ικανός να εισέλθει στην κοινότητα των πραγματικών ιστορικών. Διότι αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε πρώτα να αποδεχτεί όλους τους κανόνες και τα κριτήρια και τους περιορισμούς της ιστοριογραφίας, κατόπιν την μεθοδολογία και τον τρόπο λειτουργίας της ακαδημαϊκής κοινότητας, ώστε να αναγκαστούν να ασχοληθούν σοβαρά με ζητήματα όπως λ.χ. η αιτιώδης συνάφεια ή η σχετικότητα μεταξύ των γεγονότων ή η σωρευτική σύγκλιση των στοιχείων, για να μπορέσουν να παρουσιάσουν στο τέλος μια έστω αληθοφανή αφήγηση, μια ιστορία που θα τους αναγκάσει να επιλέξουν μία μόνο ερμηνεία μεταξύ των χιλιάδων επιλογών που έχουν φανταστεί και έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα, ανάλογα με το θέμα κάθε φορά.
Αυτό δεν συνέβη, και ούτε υπάρχει έστω και μία πιθανότητα στο δισεκατομμύριο να συμβεί. Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος θα βρίσκονται πάντα στο περιθώριο.

Τέλος, η ‘πολιτική’ μέθοδος, εκείνη που επικεντρώνει στο θέμα του κινήτρου των αρνητών του Ολοκαυτώματος

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να θυμάται κανείς είναι ότι οι αρνητές είναι αναγκασμένοι να ζουν μέσα σε μια βαθιά αντίφαση: Λατρεύουν τον Χίτλερ, ακριβώς επειδή στράφηκε εναντίον των Εβραίων και προκάλεσε την εξόντωσή τους σε εκατομμύρια, αλλά δεν μπορούν να το πουν αυτό ευθέως. Διότι αν το παραδεχτούν, (νομίζουν ότι) θα δικαιωθούν οι Εβραίοι για τον διωγμό που υπέστησαν. Αυτό δεν πρόκειται να το πει ποτέ κανένας αρνητής, διότι κατ’ αυτούς, οι Εβραίοι πάντα και μόνο αδικούν, ποτέ δεν αδικούνται. Οι αρνητές μισούν τόσο πολύ τους Εβραίους και οτιδήποτε εβραϊκό, ώστε τα αντικείμενα του μίσους τους, μαζί και το Ισραήλ σαν η συλλογική εβραϊκή οντότητα, πρέπει να έχουν άδικο στα πάντα. Στους αρνητές υπάρχει μία μόνο εικόνα: Ο Εβραίος είναι άδικος, ακόμη κι όταν σαν ανυπεράσπιστος και γυμνός άμαχος δολοφονείται με ιδιαιτέρως απεχθή μέθοδο, συστηματικά και βιομηχανικά.

Επίσης, σε μια άλλη σημαντική πτυχή, πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι οι αντισημίτες χιτλερικοί αρνητές του Ολοκαυτώματος θέλουν να ζήσουν σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν Εβραίοι ή εβραϊκή επιρροή. Οι Ναζί το είχαν πετύχει αυτό σε μεγάλο βαθμό, έστω και προσωρινά, και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι αρνητές έλκονται από το ναζισμό. Το γεγονός πως σήμερα δημόσια αρνούνται πως οι Ναζί προσπάθησαν για τη δημιουργία του εν λόγω κόσμου μέσω γενοκτονίας, είναι απαγορευτικό για την προσέλκυση νέων οπαδών για ‘τον σκοπό’. Τα ινδάλματά τους δεν πρέπει να παρουσιάζονται τόσο σκληροί, δολοφονικοί και απάνθρωποι, άσχετα αν αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που οι αναθεωρητές τα θαυμάζουν και αποτελούν ινδάλματα. Ετσι, δημόσια, για λόγους στρατολόγησης και δημόσιας εικόνας, οι αρνητές προσπαθούν να ‘ανακτήσουν’ το Ολοκαύτωμα από τα χέρια του πολιτισμένου κόσμου, να το ‘αναθεωρήσουν’, δηλαδή να το διαστρεβλώσουν και να το πλαστογραφήσουν, έτσι ώστε -κατ’ αυτούς- να είναι αδύνατο οι Εβραίοι και το Ισραήλ να αποκτήσουν συμπάθεια ή -πάλι κατ’ αυτούς- νομιμοποίηση για την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Μ’ αυτόν τον τρόπο πιστεύουν ότι θα καταστήσουν τον εθνικοσοσιαλισμό πιο ελκυστικό.

Από την άλλη, δεν πρέπει να ξεχνάμε και το εξής πολύ σημαντικό: Δεν είναι όλοι οι αντισημίτες αναγκαστικά και αρνητές του Ολοκαυτώματος. Π.χ., πολλοί ‘αριστεροί’ αντισημίτες μπορεί να παραδέχονται ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη, μπορεί μέχρι και να κλαίνε ή έστω να συγκινούνται όταν βλέπουν εικόνες από τη Shoah και νεκρούς Εβραίους (δεν δείχνουν την ίδια συγκίνηση και για τους ζωντανούς Εβραίους, βέβαια, λ.χ. όταν πεθαίνουν αθώοι από τρομοκρατικά χτυπήματα ή λόγω της τζιχάντ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, ‘αντισιωνιστική’), αλλά αν κανείς ξύσει λίγο την επιφάνεια, θα δει ότι ο λεγόμενος ‘αντισιωνισμός’ εφάπτεται σε αρκετά σημεία με εκείνη την αφήγηση που θέλει τους Εβραίους της Ευρώπης του Μεσοπολέμου όχι και τόσο αθώους στην υπόθεση της προσπάθειάς τους να φτιάξουν μια εθνική εστία στα πατρογονικά τους εδάφη. Δεν είναι αναγκαία τα παραδείγματα, θεωρούμε, αλλά όποιος περιηγηθεί στο διαδίκτυο και στα κοινωνικά δίκτυα ‘αριστερών’ ‘αντισιωνιστών’, όλο και κάποιο τέτοιο θα συναντήσει:

Τυπικό δείγμα αντισημιτικού μίσους από κάποιους οργανικά άσχετους με την Ιστορία και φανατικά αστοιχείωτους. Η ήττα του ναζισμού περνάει από τη διάλυση του Ισραήλ. Κουμμουνιστικά πράγματα. Και 'αριστερά'.

Τυπικό δείγμα αντισημιτικού μίσους από κάποιους οργανικά άσχετους με την Ιστορία και φανατικά αστοιχείωτους. Η ήττα του ναζισμού περνάει από τη διάλυση του Ισραήλ. Κουμμουνιστικά πράγματα. Και ‘αριστερά’.

 

Δυστυχώς, είναι γεγονός πως η γεννημένη στην ακροδεξιά αντισημιτική αυτή τάση, που εμφάνιζε την συστηματική εξόντωση των Εβραίων από τους Ναζί ως ψεύδος και τμήμα ενός τεχνάσματος με το οποίο οι ‘σιωνιστές του Ισραήλ’ αποσπούσαν οικονομική και πολιτική υποστήριξη από τις δυτικές χώρες, πλέον δεν γνωρίζει όρια δεξιάς και αριστεράς. Την έχουν ενστερνιστεί άτομα από την άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος. Κλασικό παράδειγμα είναι ο Norman Finkelstein, ο οποίος αδυνατεί να κατανοήσει τη διάκριση ανάμεσα στην όποια χρήση ή και πολιτική εκμετάλλευση του Ολοκαυτώματος (γεγονός που συμβαίνει σε όλες τις χώρες με τις εθνικές τους ιστορίες) από συγκεκριμένους φορείς, που όμως δεν εκπροσωπούν το σύνολο της εβραϊκής παρουσίας, ούτε καν στο Ισραήλ ή στο σύνολο των κρατικών δομών του, με την ίδια την εμπειρία των θυμάτων, που θεωρεί ότι περίπου αδιαφορούν για αυτήν. Στο πλαίσιο αυτό η μνεία του ότι τελικά «δεν είναι όλη η ρεβιζιονιστική φιλολογία εντελώς άχρηστη» δεν ακούγεται καθόλου παράδοξη, βλ. το πολύ κακό δοκίμιό του ‘Η Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος. Σκέψεις για την εκμετάλλευση της εβραϊκής οδύνης’, Αθήνα 2001, 120-121.

Οι Εβραίοι δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπιστούν σαν ίσοι. Ετσι, ο καλός ο αντιιμπεριαλιστής τους απαγορεύει να έχουν το ίδιο δικαίωμα με όλους τους άλλους λαούς, το δικαίωμα σε μια εθνική εστία. Ενας ηλίθιος τις προάλλες σε μια συζήτηση, όταν του είπαν ότι απλά οι ρημαγμένοι επιζώντες του Ολοκαυτώματος ζητούσαν μόνο λιγότερο από 0,2% του (και δικού τους) εδάφους της Μέσης Ανατολής, μεγάλο μέρος του οποίου το είχαν ήδη αγοράσει επειδή ήθελαν να φτιαχτεί ειρηνικά και με τον διεθνή νόμο η εθνική τους εστία, πως ο ΟΗΕ τους το έδωσε, και πως οι Αραβες των 22 αραβικών κρατών -που πολλά απ’ αυτά ιδρύθηκαν παράλληλα με το Ισραήλ- έλεγαν (και λένε) συνεχώς όχι με τα όπλα και επειδή ‘έτσι λέει το Κοράνι για τους Εβραίους’, εκείνος έκανε μια φριχτή και αποκρουστική παρομοίωση τύπου ‘οι Εβραίοι μπούκαραν στα εδάφη της Μέσης Ανατολής όπως ο Χίτλερ ήθελε μια φέτα από τη Ρωσία, σωστά;’ Ηταν ανίκανος, δηλαδή να κάνει την στοιχειώδη σκέψη ‘μα είχε ο Χίτλερ μαζί του τον ΟΗΕ/Κοινωνία των Εθνών;’ Σαν τυπικός Ελλην αντιιμπεριαλιστής της δεκαετίας του 1970, (δηλαδή σαν τυπικό απομεινάρι-δεινόσαυρος του ψυχρού πολέμου) τόλμησε να βάλει ίσα κι όμοια την εθνικοσοσιαλιστική θεωρία και πρακτική του ‘ζωτικού χώρου που πρέπει να πάρουμε από τις υπανθρώπους’ με τις κατεστραμμένες ψυχές που άφησε πίσω το έγκλημα των εγκλημάτων, η Shoah. Οι εναπομείναντες Εβραίοι απλά έψαχναν ένα ασφαλές καταφύγιο ώστε ο επόμενος Χίτλερ να μην μπορέσει τόσο εύκολα να τους ξετρυπώσει απ’ τις κρυψώνες που κρύβονταν έπειτα από 2.000 χρόνια διωγμών και πογκρόμ, αλλά ο ‘αριστερός’ μισαλλόδοξος αντισημίτης έκανε την διεστραμμένης σύλληψης νοηματική ρατσιστική χυδαιότητα του παραλληλισμού ‘Ναζισμός = Σιωνισμός’, όπου ‘Σιωνισμός = ρατσισμός + ιμπεριαλισμός’. Εχει όνομα αυτή η προσέγγιση, όσο κι αν όσοι την διακινούν πιστεύουν ότι «δεν είναι, δεν μπορεί να είναι, αντισημίτες». Ονομάζεται αντισημιτισμός, και μας απειλεί όλους. Καταλαβαίνετε ότι πλέον μιλάμε όχι πια για τη ρήση, που αποδίδεται -μάλλον εσφαλμένα- στον Μπέμπελ, ότι ο «αντισημιτισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων», όπως έναν αιώνα πριν, αλλά για «τον «αντισημιτισμό, τον αντιιμπεριαλισμό των ηλιθίων», όπως λέει κι ο Moishe Postone, στο ‘Ενα ακόμα Γερμανικό Φθινόπωρο’. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε σε αυτό το μάλλον αρκετά διαφωτιστικό άρθρο.
«Δικαιώματα, ‘αντι-Σιωνισμός’ και μοντέρνος αντισημιτισμός: Λίγες σκέψεις», όπως και σε αυτό «Το μίσος που ξεκινά με τους Εβραίους δεν τελειώνει ποτέ με τους Εβραίους».

Επίσης, και ειδικότερα για την Ελλάδα: Δεν είναι όλοι οι σημερινοί φιλοναζί και ακροδεξιοί αναγκαστικά και ενεργοί αρνητές του Ολοκαυτώματος. Π.χ. υπάρχουν πολλοί χρυσαβγίτες που ούτε καν την έννοια ‘άρνηση Ολοκαυτώματος’ γνωρίζουν. Δυνητικά, ναι, είναι. Και είναι βέβαιον, με τις παρέες που κάνουν και με τις ανοησίες στις οποίες εκτίθενται ψηφιακά κάθε μέρα, η απόσταση μέχρι να γίνουν κι αυτοί ενεργοί αρνητές του Ολοκαυτώματος είναι πολύ μικρή. Αυτό έπρεπε να σημειωθεί, διότι καμιά φορά με τον διάλογο και με την ενδεδειγμένη σωστή χρήση ιστορικών πηγών, ίσως μερικοί να έχουν μια ευκαιρία να μην καταντήσουν περίγελως του κόσμου και αρνητές αποδεδειγμένων αδιαμφισβήτητων ιστορικών γεγονότων. Αν πέσετε πάνω σε κάποιον, ίσως αξίζει μια προσπάθεια να τον προλάβετε πριν κυλιστεί στον αναθεωρητικό βούρκο -άλλη επιλογή δεν υπάρχει, αν θέλουμε να σκοτώσουμε το ναζιστικό τέρας, δυστυχώς, μόνο η ενημέρωση μέσω διαλόγου μας έχει απομείνει.

Ομως, ούτε αυτή είναι η καρδιά του ζητήματος. Το ακόμη πιο σημαντικό με τους αρνητές είναι άλλο:

Είναι η επίθεση στα θύματα και στους επιζώντες. Είναι η ψυχρή δολοφονική μανία να θέλεις να πληγώσεις κάποιους την ώρα που είναι πιο ευάλωτοι από ποτέ, στο πιο ευαίσθητο θέμα στη ζωή ενός ανθρώπου: Στον χαμό των δικών του προσώπων.
– Είναι η προσπάθεια να μας απογυμνώσουν όλους απ’ την ανθρωπιά μας. Οταν ένας αρνητής σου δείχνει μια φωτογραφία με σκελετωμένους κρατούμενους του Νταχάου ή ανοίγει μια συζήτηση αν φαίνεται το τατουάζ στο χέρι του Elie Wiesel, και προσπαθεί να σε παρασύρει να συζητήσετε αν η φωτογραφία είναι πραγματική ή πειραγμένη, αν η σκιά είναι εκείνη που πρέπει, αν υπάρχουν πρόσωπα με μοντάζ μέσα στην εικόνα, σε πόσο καιρό η μελάνη του τατουάζ φεύγει κ.ο.κ., αυτό που πραγματικά επιδιώκει είναι να σταματήσεις να εστιάζεις στα γεγονότα εκείνα που προκάλεσαν τους σκελετωμένους κρατούμενους και το σφράγισμα των ανθρώπων με τατουάζ, δηλαδή στις ναζιστικές θηριωδίες.
Μην του κάνετε την χάρη (όχι ότι δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε κάθε, μα κάθε ένσταση και ανοησία τους· ασφαλώς και μπορούμε, και με μεγάλη πειθώ και επιστημονικά δεδομένα).

Πείτε του, πρόσωπο με πρόσωπο, ότι γνωρίζετε καλά τι προσπαθεί να επιτύχει: Ο αρνητής του Ολοκαυτώματος όταν αρνείται το έγκλημα, θέλει να συγκαλύψει το έγκλημα, διότι θέλει να εγκωμιάσει το έγκλημα, διότι θέλει να επαναλάβει το έγκλημα.

«Η άρνηση της γενοκτονίας αποτελεί συγκάλυψη της γενοκτονίας, και η άρνηση-συγκάλυψη είναι το τελικό στάδιο της ίδιας της γενοκτονίας, είναι τμήμα του εγκλήματος και είναι έγκλημα η ίδια».

Ή όπως έχει γραφτεί με αφορμή τους αντίστοιχους αρνητές της Σρεμπρένιτσα (‘Οι ιδεολόγοι της αθλιότητας και η αθλιότητα της ιδεολογίας τους: Μια σημείωση για τους αρνητές, υπερασπιστές και απολογητές των εγκληματιών πολέμου, δεξιούς κι αριστερούς‘)

«Πάντα μαζί με τα φασιστικά εγκλήματα, μαζί με τον ναζισμό, τις πρακτικές εθνοκάθαρσης και τα εγκλήματα πολέμου, πάει και η άρνηση όλων αυτών. Διαχρονικά. Στην πραγματικότητα, η άρνηση είναι τμήμα -και μάλιστα πολύ σημαντικό- των ίδιων των εγκλημάτων, είναι έγκλημα η ίδια».

Κάθε γενοκτονία, σύμφωνα με τους ειδικούς και τους θεωρητικούς, έχει 10 διακριτά στάδια (σε παλαιότερη ήταν 8, τώρα επικαροποιήθηκε και είναι 10 στάδια):

Τα 9 είναι αυτά εδώ:

Classification Symbolization Discrimination Dehumanization Organization Polarization Preparation Persecution Extermination

Βλ. λ.χ. την εργασία του Gregory H. Stanton ‘The Ten Stages of Genocide and Preventing Genocide‘ του 1996, επικαιροποιημένη πρόσφατα, στην οποία περιγράφονται επακριβώς όλα τα στάδια μιας συγκεκριμένης γενοκτονίας, αλλά ισχύει για όλες.

Το δέκατο και τελικό στάδιο της γενοκτονίας είναι «η συγκάλυψη και η άρνηση της ίδιας της γενοκτονίας» …

Denial

Φαινόμενο που το γνωρίζουν όλοι πολύ καλά: Οπως ακριβώς συμβαίνει με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις άλλες γενοκτονίες, λ.χ. με τη γενοκτονία των Αρμενίων, με τα γεγονότα της Σρεμπρένιτσα, με τη Ρουάντα, με τη Καμπότζη κ.ο.κ.. Κανείς αρνητής καμίας γενοκτονίας δεν ενδιαφέρεται εγκυκλοπαιδικά για την ιστορική ακρίβεια ή για την επιστημονική τεκμηρίωση των γεγονότων. Κανείς, ούτε ένας. Αλλο είναι το πραγματικό κίνητρο των αρνητών, που όλοι μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: Απέχθεια για τα θύματα και συμπάθεια για τους θύτες.

Και αν το αναλύσει κανείς το θέμα σε βάθος, θα διαπιστώσει τελικά ότι το ενδιαφέρον των αρνητών προκύπτει επειδή πολύ απλά συμφωνούν με τη γενοκτονία. Θέλουν να την εξυμνήσουν στην πραγματικότητα, θέλουν να ξανασυμβεί, δικαιώνουν και συντάσσονται με τις ‘ιδέες’ των θυτών, θεωρούν ότι καλώς συνέβη και λυπούνται που δεν ήταν εκεί να συμμετέχουν κι αυτοί. Επειδή δεν μπορούν να το κάνουν αυτό και να δείξουν ανοιχτά το μίσος τους, προτιμούν την αμφισβήτηση και την άρνηση.
Δηλαδή, εργάζονται για την επανάληψή της, και αυτό είναι το πλέόν σημαντικό.

Στο τέλος όμως το κίνητρο είναι το ίδιο: Ο Αντισημιτισμός τους και η ιδέα πως «οι Εβραίοι το άξιζαν».

Αυτό μπορεί να το καταλάβει κανείς, ακόμα και σε μια συζήτηση σε φόρουμ στο ίντερνετ. Ο αρνητής πάντα, εκτός από την αμφισβήτηση των στοιχείων και των γεγονότων, κάποια στιγμή θα εκφράσει απέχθεια ή και μίσος του για τα θύματα. Ανεπαίσθητα ή έντονα, δεν έχει σημασία, πάντως κάποια στιγμή η αποστροφή του θα φανεί, και μαζί συχνά θα κατηγορήσει τα θύματα και θα ρίξει τις ευθύνες πάνω τους.

Επίσης, το πιθανότερο είναι μετά από μία ή δύο ερωτήσεις, ο αρνητής να αρνηθεί την … άρνησή του και να αρχίζει να σκίζει ιμάτια μετά βδελυγμίας πως αυτός δεν κατηγορεί τα θύματα και πως το ενδιαφέρον του είναι καθαρά ακαδημαϊκό, αλλά όλα αυτά φαίνονται πως είναι προπέτασμα καπνού για να κρυφτεί το βασικό: Το μίσος προς τους Εβραίους.

Το βέβαια, λοιπόν, είναι ότι όλοι οι αρνητές του Ολοκαυτώματος είναι και αντισημίτες και φιλικοί προς τον Ναζισμό ή/και θαυμαστές του Χίτλερ. Ολοι, μηδενός εξαιρουμένου. Υπάρχουν και μερικοί περίεργοι που ισχυρίζονται ότι έχουν εβραϊκή καταγωγή, όπως καναδυο παραγωγοί φιλμ που έκαναν κάτι αναθεωρητικές δουλειές, ή 1-2 Ισραηλινοί πολίτες, αλλά αυτοί μάλλον έχουν τους δικούς τους λόγους και αποτελούν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Στο μυαλό του αρνητή του Ολοκαυτώματος, οι Εβραίοι είναι μια διαβολική οντότητα, είτε κατά μόνας, είτε συλλογικά, έχουν πάντα άδικο και πρέπει να αντιμετωπίζονται σαν ο απόλυτος εχθρός. Ετσι, ο αρνητής ποτέ δεν θα παραδεχτεί ότι ο λόγος που αρνείται το Ολοκαύτωμα είναι αποκλειστικά και μόνο επειδή στην πραγματικότητα (κρυφά) εγκωμιάζει το Ολοκαύτωμα. Και θέλει να το δει να ξανασυμβαίνει.

Είναι προτιμότερο, λοιπόν, να αντιμετωπίζονται πολιτικά, είναι απλό:

– «Κύριοι, είστε κι εσείς εγκληματίες. Οποιος συγκαλύπτει ένα έγκλημα, είναι κι αυτός τμήμα και άρα αυτουργός του ίδιου του εγκλήματος».

Ή για να φανεί ακόμα περισσότερο το μέγεθος της γελοιότητας, δείξτε στους άλλους συνομιλητές που παρακολουθούν τι πραγματικά λέει ο αρνητής του Ολοκαυτώματος:

– «Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, είναι μια φάρσα, αλλά ήταν φοβερό και οι Εβραίοι το άξιζαν».

Μην έχετε αμφιβολία. Τίποτε δεν είναι πιο δυνατό από την αλήθεια. Σήμερα, αρχές του 2017, οι τρεις βασικότερες προσωπικότητες του ‘αναθεωρητικού’ Bewegung, οι στυλοβάτες της άρνησης του Ολοκαυτώματος και τα ινδάλματα εκατομμυρίων νεοναζί σε όλον τον κόσμο, σήμερα, όλοι τους παραδέχονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό την ήττα τους και το ξεπερασμένο των ιδεών που κάποτε εξέφραζαν. Ο ειδικός των ‘ιστορικών αρχείων’ της ναζιστικής Γερμανίας, ο ό,τι πλησιέστερο σε ‘ακαδημαϊκό» και ο ειδικός (και μάλιστα εβραϊκής καταγωγής) στα ‘τεχνικά’ ζητήματα, όλοι σήμερα με σκυμμένο κεφάλι λένε ότι ‘Ναι, το Ολοκαύτωμα ή κάποιες σημαντικές πτυχές του πράγματι συνέβησαν’ (‘David Irving, Mark Weber, David Cole, all three iconic revisionism cornerstones, more or less, now admit Holocaust happened‘)

 


 

Ολόκληρο το κείμενο:

«Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, αλλά ήταν φοβερό και οι Εβραίοι το άξιζαν!»: Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος και η ταινία ‘Denial’ (2016)
https://xyzcontagion.wordpress.com/2017/01/27/holocaust-denial/

Advertisements

One thought on “Πως αντιμετωπίζουμε τους αρνητές του Ολοκαυτώματος

  1. […] [Θα συνεχίσουμε αύριο με θέμα ‘Πως αντιμετωπίζουμε τους αρνητές του Ολοκαυτώματος‘] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αν γράψετε το email σας εδώ, θα λαμβάνετε κάθε νέο άρθρο στο mailbox σας

Μαζί με 4.542 ακόμα followers

Πρόσφατα άρθρα

Tags

Adolf Hitler Αδόλφος Χίτλερ American Free Press Andrew Anglin Antisemitic 'Anti-Zionism' Αντισημιτικός 'Αντι-Σιωνισμός' Arab–Israeli War 1948 Πόλεμος Αράβων-Ισραήλ Arthur Butz Auschwitz Αουσβιτς Carlo Mattogno Central Board of Jewish Communities in Greece Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο ΚΙΣ Collaborators Δωσίλογοι Crisis Κρίση Daily Stormer David Cole David Irving Deborah Lipstadt Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος) Film 1940 Eberhard Taubert Final Solution Endlosung Τελική Λύση Fred Leuchter Fritz Hipple Hate Speech Ρητορική Μίσους Heinrich Himmler Χάινριχ Χίμλερ Holocaust denial Αρνηση του Ολοκαυτώματος Holocaust inversion Ilan Pappe Institute of Historical Review Israeli Declaration of Independence 1948 Ιδρυση Ισραήλ Jean-Paul Sartre Ζαν-Πολ Σαρτρ Joseph Goebbels Γιόζεφ Γκέμπελς Leslie Woodhead Mark Weber Max Horkheimer Μαξ Χορκχάιμερ Moishe Postone Nicholas Terry Norman Finkelstein Penguin Books Ltd Pete Papaherakles Πέτρος Παπαηρακλής Peter Longerich Primo Levi Πρίμο Λέβι Richard Evans Righteous Among the Nations Δίκαιοι των Εθνών Robert Faurisson Robert Jan van Pelt Roddie Edmonds Tattoo Τατουάζ Thessaloniki Θεσσαλονίκη Yad Vashem Αγγελος Εβερτ Ακροδεξιά Τρομοκρατία Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός Αστυνόμος Βολταιράκης Αστυνόμος Τσενάκης Αστυνόμος Τσενόγλου Γιώργος Καραμπελιάς Δημήτρης Μυράτ Δημήτριος Βλαστάρης Δημήτριος Βρανόπουλος Εφημερίδα Νέα Ευρώπη Ηλίας Κασιδιάρης Θάλαμοι αερίων Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών Σπίθα Κατοχή Μίκης Θεοδωράκης Μιχαήλ Γλύκας Ντοκιμαντέρ Holocaust on Trial (2000) Πέτρος Βάβαλης Παναγιώτης Χαλδέζος Περιοδικό Δαυλός Περιοδικό Ιστορία Εικονογραφημένη Περιοδικό Χρονικά του ΚΙΣ Πλαστές ταυτότητες Πρόγραμμα ευθανασίας Aktion T4 Σαράντης Αντωνάκος Στρατόπεδο αιχμαλώτων Stalag ΙΧΑ Ταινία Denial (2016) Χρυσή Αυγή Golden Dawn
Ιανουαρίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

A Project Supported By …

Πολιτική Αναδημοσιεύσεων

# Υποχρεωτική η αναφορά της πηγής. Να αναφερθεί στην αρχή της αναδημοσίευσής του (και όχι στο τέλος, όπως συνηθίζουν οι μπλόγκερς στην Ελλάδα) ότι αυτό που πρόκειται να διαβάσει ο επισκέπτης του αποτελεί 'Αναδημοσίευση του άρθρου [Τίτλος άρθρου και λινκ] από το ιστολόγιο Protocols Without Zion' (Πρακτική 'Byline').

# Να συμπεριληφθεί στην αρχή της αναδημοσίευσης ενεργό λινκ προς το συγκεκριμένο άρθρο μας, χωρίς πολλά-πολλά τύπου 'δεν ήξερα, εγώ το βρήκα εκεί'.

# Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση. Σε περίπτωση εμπορικού ΜΜΕ, παρακαλώ επικοινωνήστε με τους δημιουργούς με τη φόρμα Contact στο κεντρικό μενού.

# Οποιος θελήσει να αναδημοσιεύσει, απαραιτήτως να μας ενημερώσει σχετικά, π.χ. με ένα σχόλιο ή με τη φόρμα Contact ή με ένα ημέηλ, και αν πρόκειται για εμπορικό ΜΜΕ, να μας ζητήσει την άδεια, no offense.

# Απαγορεύονται οι αναδημοσιεύσεις σε ακροδεξιά, εθνικιστικά, 'πατριωτικά', 'ελληνοκεντρικά' κ.λπ. σκουπιδομπλογκ.

Αρέσει σε %d bloggers: