Google+

Σχολιασμός της έκθεσης ‘Ο Αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα: Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου’, μια έκδοση του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ, 2017

4

09/03/2017 από TJ Stretch

Υπάρχουν δύο ισχυρισμοί οι οποίοι ακούγονται αρκετά συχνά, και τους συναντάμε καθημερινά στα κοινωνικά δίκτυα και σε πολιτικές συζητήσεις:

«Οι Εβραίοι εκμεταλλεύονται το Ολοκαύτωμα για να έχουν καλύτερη αντιμετώπιση από διεθνή κέντρα αποφάσεων».

… και:

«Οι Ισραηλινοί συμπεριφέρονται στους Παλαιστίνιους όπως ακριβώς συμπεριφέρθηκαν οι Ναζί στους Εβραίους».

Ενδεχομένωε για πρώτη φορά, μία σημαντική έκθεση με θέμα τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα, η οποία συμπεριλαμβάνει και τα αποτελέσματα από δύο ειδικά σχεδιασμένες έρευνες κοινής γνώμης, που είδε το φως της δημοσιότητας αυτές τις μέρες, έρχεται για να απαντήσει στο ερώτημα ‘πόσοι Ελληνες συμπολίτες μας πιστεύουν σε αυτούς τους δύο ισχυρισμούς’ αλλά και στο ερώτημα ‘που ανήκουν πολιτικά’ όσοι δέχονται και διακινούν αυτά τα δύο ψέματα.

Το εξώφυλλο της έκδοσης: Γιώργος Αντωνίου & Σπύρος Κοσμίδης & Ηλίας Ντίνας & Λεόν Σαλτιέλ, Ο Αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα: Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου, Ιδρυμα Χάινριχ Μπελ Ελλάδας (Heinrich Boll Stiftung), Θεσσαλονίκη, 2017

Το εξώφυλλο της έκδοσης: Γιώργος Αντωνίου & Σπύρος Κοσμίδης & Ηλίας Ντίνας & Λεόν Σαλτιέλ, Ο Αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα: Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου, Ιδρυμα Χάινριχ Μπελ Ελλάδας (Heinrich Boll Stiftung), Θεσσαλονίκη, 2017:

 

Η έκθεση ήταν το αποτέλεσμα της εργασίας μιας ομάδας τεσσάρων ανεξάρτητων ερευνητών (Γιώργος Αντωνίου, Σπύρος Κοσμίδης, Ηλίας Ντίνας και Λεόν Σαλτιέλ). Αρχικός σκοπός ήταν πρώτα η καταγραφή των περί Εβραίων αντιλήψεων της ελληνικής κοινωνίας μέσω των δύο ερευνών. Οι ερευνητές παρουσιάζουν δειγματοληπτικά και σχολιάζουν εκφάνσεις του αντισημιτισμού στην ελληνική δημόσια ζωή, επικεντρώνοντας σε τομείς όπως η πολιτική, η Εκκλησία, τα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Ταυτόχρονα, εστιάζουν στις προσπάθειες ορισμού του αντισημιτισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ένα δύσκολο εγχείρημα, όπως έχει αποδειχτεί και από την ευρωπαϊκή εμπειρία. Στη συνέχεια προχωρούν στην ερμηνεία του φαινομένου και τηε έκτασής του, λαμβάνοντας υπόψη ευρήματα που είχαν καταγραφεί σποραδικά σε προηγούμενες έρευνες.

Τέλος, με τον απαραίτητο σχολιασμό των πορισμάτων τους, καταλήγουν σε συγκεκριμένες προτάσεις προς όλους τους εμπλεκόμενους θεσμούς και φορείς για μέτρα και πολιτικές που μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του φαινομένου.

Η επεξεργασία των απαντήσεων στους δύο ισχυρισμούς είναι αποκαλυπτική. Πρέπει να σημειωθεί αρχικά, ότι η πρώτη από τις δύο προτάσεις («Οι Εβραίοι εκμεταλλεύονται το Ολοκαύτωμα για να έχουν καλύτερη αντιμετώπιση από διεθνή κέντρα αποφάσεων») είναι κοινός τόπος ότι αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες του σύγχρονου αντισημιτικού λόγου. Διαδίδεται με σκοπό την ταυτόχρονη απονομιμοποίηση της μνήμης του Ολοκαυτώματος με την έμμεση άρνηση της ίδιας της σημαντικότητάς του, ενώ συγχρόνως επικαλείται τις γνωστές θεωρίες συνωμοσίας για προνομιακή μεταχείριση του κράτους του Ισραήλ από τη διεθνή κοινότητα.

Η δεύτερη («Οι Ισραηλινοί συμπεριφέρονται στους Παλαιστίνιους όπως ακριβώς συμπεριφέρθηκαν οι Ναζί στους Εβραίους») αποτελεί μια ανιστόρητη και καταχρηστική σύγκριση, και επομένως βρίσκεται στον σκληρό πυρήνα όσων προσλαμβάνουν την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση με μανιχαϊστικούς (αντισημιτικούς) όρους. Στην πραγματικότητα, είναι η πιο σίγουρη οδός για την αναδρομική αιτιολόγηση του Ολοκαυτώματος: στη λογική «αφού οι Ισραηλινοί διαπράττουν γενοκτονία σήμερα, τότε δικαιολογημένα εξοντώθηκαν από τους Ναζί κατά το παρελθόν».

Οπως σημειώνουν οι ερευνητές:

«Η οποιαδήποτε αναλογία της ναζιστικής γενοκτονίας των Εβραίων με τη στάση του Ισραήλ στην τραγική αυτή σύγκρουση με τους Παλαιστίνιους δεν λαμβάνει υπόψη αφενός τον αγώνα που διεξάγουν οι Ισραηλινοί για την επιβίωση του κράτους τους και αφετέρου την ιστορική διάσταση και συγκυρία των δύο γεγονότων. Η παραβίαση κάθε είδους ιστορικής αναλογίας και αλήθειας έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη αποϊστορικοποίηση, άρα στην αναδρομική αιτιολόγηση του Ολοκαυτώματος»

Η έρευνα δείχνει ότι περίπου το 65% του δείγματος συμφωνεί και με τις δύο προτάσεις, ενώ μόλις το 23% διαφωνεί. Τα ποσοστά αυτά φανερώνουν μια συντριπτικά αντισημιτική στάση της ελληνικής κοινής γνώμης. Ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις μετρήσεις της Αnti-Defamation League, οι οποίες δίνουν στην Ελλάδα το υψηλότερο ποσοστό αντισημιτισμού στη Δυτική, αλλά και στην Ανατολική Ευρώπη. Το ποσοστό που προέκυψε τον Μάιο του 2014 ήταν 68%, ενώ έναν χρόνο αργότερα το ποσοστό αυτό κινήθηκε στο 67%. Με λίγα λόγια, σειρά ερευνών αποτυπώνουν έναν βαθύ αντισημιτισμό στην ελληνική κοινωνία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις ένα 4,36% διαφώνησε απόλυτα και με τις δύο προτάσεις.

Το 65% του δείγματος συμφωνεί και με τις δύο προτάσεις, ενώ μόλις το 23% διαφωνεί. Ακόμη πιο ενδεικτικό, μόλις ένα 4,36% διαφώνησε απόλυτα και με τις δύο προτάσεις. Σελίδα 21.

Το 65% του δείγματος συμφωνεί και με τις δύο προτάσεις, ενώ μόλις το 23% διαφωνεί. Ακόμη πιο ενδεικτικό, μόλις ένα 4,36% διαφώνησε απόλυτα και με τις δύο προτάσεις. Σελίδα 21.

 

Το πιο σημαντικό, ίσως, εύρημα της έρευνας σε αυτό το πλέον φλέγον θέμα του σύγχρονου αντισημιτισμού που σχετίζεται με το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους είναι το εξής: Θα περίμενε κανείς διαφοροποίηση των ερωτηθέντων στη βάση ιδεολογικών στάσεων και πολιτικών προτιμήσεων. Η βιβλιογραφία δίνει αρκετές κατευθύνσεις με πιο ξεκάθαρη αυτή του ακροδεξιού αντισημιτισμού. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεώρηση, πολίτες με εθνικιστικές, εθνολαϊκές και ναζιστικές ιδεολογικές καταβολές συμμερίζονται συχνότερα αντισημιτικές απόψεις. Αντιθέτως, (θεωρητικά πάλι) κεντρώοι και αριστεροί δεν εκφράζουν αντισημιτικές απόψεις με την ίδια συχνότητα.

Και όμως, η έρευνα αποδεικνύει ότι τελικά το ζήτημα της ιδεολογίας δεν παίζει αυτόν τον σημαντικό ρόλο διαφοροποίησης που είναι σήμερα κοινός τόπος, αλλά ότι οι ίδιες αντισημιτικές πεποιθήσεις μοιράζονται εξίσου σε ‘δεξιά ‘ και ‘αριστερά’, όπως βλέπουμε στο γράφημα …

Γράφημα 13: Τοποθέτηση στον άξονα αριστερά-Δεξιά και αντισημιτισμός χρησιμοποιώντας την κλίμακα «Οι Εβραίοι εκμεταλλεύονται το Ολοκαύτωμα για να έχουν καλύτερη αντιμετώπιση από διεθνή κέντρα αποφάσεων». Σελίδα 29.

Γράφημα 13: Τοποθέτηση στον άξονα αριστερά-Δεξιά και αντισημιτισμός χρησιμοποιώντας την κλίμακα «Οι Εβραίοι εκμεταλλεύονται το Ολοκαύτωμα για να έχουν καλύτερη αντιμετώπιση από διεθνή κέντρα αποφάσεων». Σελίδα 29.

 

… ενώ, μάλιστα, στο δεύτερο ερώτημα, η ‘αριστερά’ υπερισχύει της ‘δεξιάς’:

Γράφημα 14: Τοποθέτηση στον άξονα αριστερά-Δεξιά και αντισημιτισμός χρησιμοποιώντας τη μέτρηση «Οι Ισραηλινοί συμπεριφέρονται στους Παλαιστίνιους όπως ακριβώς συμπεριφέρθηκαν οι Ναζί στους Εβραίους». Σελίδα 29.

Γράφημα 14: Τοποθέτηση στον άξονα αριστερά-Δεξιά και αντισημιτισμός χρησιμοποιώντας τη μέτρηση «Οι Ισραηλινοί συμπεριφέρονται στους Παλαιστίνιους όπως ακριβώς συμπεριφέρθηκαν οι Ναζί στους Εβραίους». Σελίδα 29.

 

Οι διαφοροποιήσεις μεταξύ ‘αριστεράς’ και δεξιάς’ δόθηκαν μέσω της γνωστής ερώτησης που συναντάμε στις δημοσκοπήσεις: «Σε μια κλίμακα όπου το ‘0’ αντιστοιχεί στην ‘Αριστερά’ και το ’10’ αντιστοιχεί στη ‘Δεξιά’, εσείς πού θα τοποθετούσατε τον εαυτό σας;»

Ο λόγος στους ερευνητές και πάλι:

«Η χρησιμοποίηση της εκμετάλλευσης του Ολοκαυτώματος για τη διερεύνηση της σχέσης ιδεολογίας και αντισημιτισμού αναδεικνύει μια μη γραμμική σχέση και έρχεται σε αντίθεση με τις θεωρητικές προσδοκίες της βιβλιογραφίας. Η εικόνα που μας δίνει το Γράφημα 13 είναι μάλλον του αντισημιτισμού των άκρων, κατά τον οποίο η άκρα Δεξιά αλλά και η άκρα Αριστερά δείχνουν να έχουν υψηλότερη αποδοχή σε αντισημιτικές απόψεις. Η Ακροδεξιά, βέβαια, στη συγκεκριμένη μέτρηση δείχνει να έχει τα υψηλότερα νούμερα. Η άκρα Αριστερά, όμως, παρουσιάζεται σε μεγαλύτερο βαθμό αντισημιτική σε σχέση με την Κεντροαριστερά και στα ίδια περίπου επίπεδα με την Κεντροδεξιά. Από το Κέντρο και προς τα δεξιά, η ιδεολογία και ο αντισημιτισμός διατηρούν όντως μια γραμμική σχέση.
Η εικόνα παρουσιάζεται αρκετά διαφορετική όταν χρησιμοποιούμε τη δεύτερη βασική μέτρηση αντισημιτισμού. Στην περίπτωση αυτή η άκρα Αριστερά έχει την πρωτοκαθεδρία, ενώ στις υπόλοιπες υπο-ομάδες η σχέση είναι σχεδόν επίπεδη. Αυτό δείχνει ότι το ζήτημα του αντισημιτισμού είναι πράγματι περίπλοκο και διαφορετικό για τον καθένα, ανάλογα με την επικαιρότητα (π.χ. εκμετάλλευση του θέματος της Παλαιστίνης) και τις ιδεολογικές καταβολές του. Ενώ ο αριστερός αντισημιτισμός χτίστηκε σε μεγάλο βαθμό μέσα από το αίσθημα αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, ο ακροδεξιός αντισημιτισμός πηγάζει από μια κυνική στάση απέναντι στο Ολοκαύτωμα, η οποία σχετίζεται με την ίδια την άρνησή του ή τη σχετικοποίησή του. Το Γράφημα 15 μας δίνει μια γενικότερη εικόνα για τη σχέση αντισημιτισμού και ιδεολογίας χρησιμοποιώντας μια αποϊδεολογικοποιημένη μέτρηση εμπιστοσύνης προς τους Εβραίους. Η μέτρηση αυτή είναι από το 0 μέχρι το 10, με το 10 να αποτυπώνει υψηλά επίπεδα εμπιστοσύνης».

Και αυτό επιβεβαιώνεται από την επόμενη μέτρηση.
Εδώ, η υπόθεση περί αντισημιτισμού των πολιτικών άκρων γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρη με τις ‘άκρα Αριστερά’ και ‘άκρα Δεξιά’ να εμπιστεύονται λιγότερο τους Εβραίους, ενώ όσοι αυτοπροσδιορίζονται σαν ‘κεντροαριστεροί’ και ‘κεντροδεξιοί’ φαίνεται να έχουν τα υψηλότερα επίπεδα εμπιστοσύνης.

Γράφημα 15: Τοποθέτηση στον άξονα αριστερά-Δεξιά και αντισημιτισμός με βάση τη δεκαβάθμια κλίμακα εμπιστοσύνης προς τους Εβραίους. Σελίδα 31.

Γράφημα 15: Τοποθέτηση στον άξονα αριστερά-Δεξιά και αντισημιτισμός με βάση τη δεκαβάθμια κλίμακα εμπιστοσύνης προς τους Εβραίους. Σελίδα 31.

 

Η έκθεση τυπώθηκε σε ένα βιβλίο 48 σελίδων, το οποίο μπορεί να βρεθεί στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ Ελλάδας (Heinrich Boll Stiftung) ή εδώ.

Ο Αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα: Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου
Συγγραφείς: Γιώργος Αντωνίου, Σπύρος Κοσμίδης, Ηλίας Ντίνας και Λεόν Σαλτιέλ
Εκδοση: Ιδρυμα Χάινριχ Μπελ Ελλάδας
Τόπος έκδοσης: Θεσσαλονίκη
Χρονολογία έκδοσης: 2017
Αριθμός σελίδων: 48
Γλώσσα έκδοσης: Ελληνικά
Άδεια: CC-BY-NC-SA
ISBN: 978-618-81299-4-8

Γιώργος Αντωνίου & Σπύρος Κοσμίδης & Ηλίας Ντίνας & Λεόν Σαλτιέλ, Ο Αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα: Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου, Ιδρυμα Χάινριχ Μπελ Ελλάδας (Heinrich Boll Stiftung), Θεσσαλονίκη, 2017

Πίνακας περιεχομένων:

Πρόλογος
Εισαγωγή

1. Το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο του αντισημιτισμού στην Ελλάδα σήμερα

1.1. Ο ορισμός του αντισημιτισμού
1.2. Ο αντισημιτισμός στην ελληνική κοινωνία
1.2.1. Πολιτική και αντισημιτισμός
1.2.2. Εκκλησία και αντισημιτισμός
1.2.3. Αντισημιτισμός στα μέσα ενημέρωσης

2. Εμπειρική έρευνα του αντισημιτισμού στην ελληνική κοινή γνώμη

2.1. Εμπειρικά αποτελέσματα στην κοινή γνώμη
2.2. Δημογραφικά χαρακτηριστικά του αντισημιτισμού
2.3. Ιδεολογία και αντισημιτισμός
2.4. Θεωρίες συνωμοσίας και αντισημιτισμός
2.5. Παιδεία και αντισημιτισμός
2.6. Θυματοποίηση και αντισημιτισμός

3. Προτάσεις για την αντιμετώπιση του αντισημιτισμού στην Ελλάδα

4. Παραρτήματα
4.1. Ενδεικτική βιβλιογραφία
4.2. Βιογραφικά συγγραφέων

«Η διερεύνηση του φαινομένου του αντισημιτισμού στην Ελλάδα του 21ου αιώνα βασίζεται στη διαπίστωση ότι ο αντισημιτισμός «μετά το Άουσβιτς» δεν έχει εξαλειφθεί ούτε στην Ελλάδα αλλά ούτε και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά αυξάνεται όπως δείχνουν στοιχεία από πρόσφατες έρευνες. Δεν εκδηλώνεται, ίσως, πλέον τόσο ανοιχτά ούτε και επιχειρεί να τεκμηριώσει με δήθεν επιστημονικό τρόπο ρατσιστικές, αντισημιτικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις: Εκφράζεται όμως είτε ως συναίσθημα, είτε ως προκατάληψη, ως στερεότυπο ή καχυποψία, είτε ακόμη και με τρόπο βίαιο.
Η παρούσα έρευνα αναλύει αίτια και εκφάνσεις του αντισημιτισμού στην Ελλάδα, ενώ προτείνει μέτρα και πολιτικές για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή του, με βάση την πεποίθηση ότι το Ολοκαύτωμα αποτελεί ένα χωρίς προηγούμενο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που δεν μπορεί να παραγραφεί. Οι ερευνητές Γιώργος Αντωνίου, Σπύρος Κοσμίδης, Ηλίας Ντίνας και Λεόν Σαλτιέλ επιβεβαιώνουν με τo έργο τους αυτό προηγούμενες μελέτες, που καταχωρούν τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα ως υψηλό και μάλιστα με το υψηλότερο σε ποσοστό στην ευρωπαϊκή ήπειρο (περίπου 70%). Μετρώντας αντισημιτικές συμπεριφορές στην ελληνική κοινωνία και το συσχετισμό τους με παράγοντες όπως το φύλο, η ηλικία, τα πολιτικά φρονήματα, η παιδεία, η εκκλησία υπαγωγή αλλά και την εμπιστοσύνη, τον κοσμοπολιτισμό, την πίστη σε θεωρίες συνωμοσίας και τη θυματοποίηση, η έρευνα καταθέτει προτάσεις τόσο για την κυβέρνηση όσο και την ελληνική κοινωνία συνολικά.
Ο αγώνας κατά του αντισημιτισμού και του ρατσισμού αποτελεί και σήμερα έναν αγώνα αρχών για την προάσπιση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων: Μια ανοιχτή, αλληλέγγυα, περιεκτική, και κοσμοπολίτικη κοινωνία είναι σήμερα ανάγκη επιτακτική. Μια κοινωνία πρόθυμη να αναγνωρίσει το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην αξιοπρέπεια με αποδοχή της διαφορετικότητάς του. Μόνο έτσι θα διασφαλιστεί ότι εγκλήματα της κλίμακας του Ολοκαυτώματος δεν θα επαναληφθούν».

 

Δείτε επίσης:

– Την ετήσια έκθεση της Διεθνούς Συμμαχίας για την Μνήμη του Ολοκαυτώματος (‘International Holocaust Remembrance Alliance’), η οποία επίσης δημοσιεύτηκε μόλις χτες, 07/03/2017
International Holocaust Remembrance Alliance Annual report 2016
https://www.holocaustremembrance.com/annualreport/2016-2/

Δικαιώματα, ‘αντι-Σιωνισμός’ και μοντέρνος αντισημιτισμός: Λίγες σκέψεις
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2017/01/03/rights-antizionism-and-modern-antisemitism/

Το μίσος που ξεκινά με τους Εβραίους δεν τελειώνει ποτέ με τους Εβραίους
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2017/01/01/what-starts-with-the-jews-never-ends-with-the-jews/

«Το Ολοκαύτωμα δεν συνέβη ποτέ, αλλά ήταν φοβερό και οι Εβραίοι το άξιζαν!»: Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος και η ταινία ‘Denial’ (2016)
https://xyzcontagion.wordpress.com/2017/01/27/holocaust-denial/


Αντισημιτικά εξώφυλλα, σκίτσα και καρικατούρες της περιόδου 1933-1945 από το έντυπο Die Sturmer του Julius Streicher. Κεντρικό μότο σε όλα: ‘Οι Εβραίοι είναι η δυστυχία μας’ (‘Die Juden sind unser Ungluck’).

Advertisements

4 thoughts on “Σχολιασμός της έκθεσης ‘Ο Αντισημιτισμός στην Ελλάδα σήμερα: Εκφάνσεις, αίτια και αντιμετώπιση του φαινομένου’, μια έκδοση του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ, 2017

  1. Ο/Η Γκικακης.κ.δημητρης λέει:

    Πολυ σημαντικες οι αποκαλυψεις για τον αντισιμιτισμο στην ελλαδα .το ποσοστο ειναι τεραστιο εχουμε υποχρεωση εμεις οι καθημερινοι ανθρωποι να παλεψουμε να αλλαξει αυτο …

  2. Ο/Η karavelas λέει:

    «Η οποιαδήποτε αναλογία της ναζιστικής γενοκτονίας των Εβραίων με τη στάση του Ισραήλ στην τραγική αυτή σύγκρουση με τους Παλαιστίνιους δεν λαμβάνει υπόψη αφενός τον αγώνα που διεξάγουν οι Ισραηλινοί για την επιβίωση του κράτους τους»

    Μπα; Και από που και ως που «κράτος τους»;

    Είχαν και το 1920;

    Κατοικούσαν, οι μετέπειτα κάτοικοι του Ισραηλ, εκει τοτε, ή το αποίκισαν;

    Με το τσαμπουκα και με τις πλατες της αποικιοκρατίας το στησανε.

    Ενα κρατος που εστησες με τη βια προφανως θα προβει και σε γενοκτονια για να διατηρηθεί

  3. Ο/Η TJ Stretch λέει:

    Ναι, φυσικά κατοικούσαν εκεί. Παράδειγμα, το Τελ Αβίβ χτίστηκε από Εβραίους το 1909 σε γη που αγοράστηκε από Βεδουίνους. Αλλά και πιο παλιά να πάμε. Ποια ήταν η αναλογία κατοίκων στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ το 1854; Αυτή που σήμερα αποκαλούμε ως ‘Ανατολική Αραβική Ιερουσαλήμ’. Έχετε διαβάσει Μαρξ; Προφανώς όχι, γιατί εάν θα είχατε διαβάσει ότι το 51% της Ιερουσαλήμ το 1854 (δηλαδή πριν το ‘αποικιοκρατικό’ κίνημα του Σιωνισμού) ήταν Εβραίοι και μάλιστα ταξικά ήταν στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας. ‘Αποικιοκράτες’ πάμφτωχοι δηλαδή.
    Αλλά τι ήξερε ο ‘υποστηρικτής των αποικιοκρατών’ Μαρξ; Τα ξέρετε καλύτερα εσείς, βλέπουμε
    https://www.marxists.org/archive/marx/works/1854/03/28.htm

    Εσείς μπορείτε να θεωρείτε ως ιστορικό δεδομένο ότι το 1900 ή το 1920 υπήρχαν ‘Παλαιστίνιοι’; Μας παραθέτετε ένα έγγραφο της εποχής που να λέει κάτι τέτοιο; Επειδή εγώ ισχυρίζομαι ότι ‘Παλαιστίνιοι’ τότε ήταν και οι Εβραίοι και οι Άραβες κάτοικοι της περιοχής.

    Και φυσικά, για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς λίγη Ιστορία, με κανένα τσαμπουκά και με καμιά πλάτη αποικιοκρατίας δεν στήθηκε το κράτος αυτό.

    Συνδιάσκεψη Σαν Ρέμο 1920. Η Παλαιστίνη, όπως η Συρία, ο Λίβανος και το Ιράκ δημιουργούνται με ένα μεταβατικό στάδιο αρμοστείας-εποπτείας. Εάν κάνετε τον κόπο να ανοίξετε κανένα βιβλίο, θα διαβάσετε ότι υποχρέωση των Βρετανών ήταν να διευκολύνουν την εβραϊκή μετανάστευση. Κάτι που φυσικά οι Βρετανοί δεν έκαναν ποτέ για να μην πληγώσουν τα λατρεμένα τους συμμαχάκια, τους Άραβες ηγέτες.

    Η Συρία, ο Λίβανος, η Ιορδανία, το Ιράκ και πόσες ακόμα χώρες ‘δημιουργήθηκαν’ από την Κοινωνία των Εθνών ταυτόχρονα με το ‘κακό’ Ισραήλ. Με την ίδια μάλιστα ακριβώς Συνθήκη, στη Συνδιάσκεψη του Σαν Ρέμο, 1920.
    Σήμερα, Συρία, Λίβανος, Ιορδανία, Ιράκ είναι ΟΚ. Δεν τα αμφισβητεί κανείς ως κράτη. Παρόλα αυτά ακόμα και σήμερα κάποιοι προσπαθούν με σαθρά επιχειρήματα να ‘απονομιμοποιήσουν’ το Ισραήλ και να το μετατρέψουν σε κράτος-παρία.
    Ε, λυπάμαι, αλλά αυτή η ‘ειδική μεταχείριση’ τεκμηριώνει θέμα Μίσους, και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δε σας ενοχλεί η Συρία, ο Λίβανος ή το Ιράκ που ακριβώς με την ίδια Διεθνή Συνθήκη δημιουργήθηκαν, αλλά 100 χρόνια μετά σας ενοχλεί μόνο το Ισραήλ.

    Το 1948 πάλι, η δημιουργία του Ισραήλ έλαβε χώρα με τη σύμφωνη γνώμη της κοινότητας των κρατών της υφηλίου μέσω του ΟΗΕ, και μάλιστα την ίδια εποχή που δημιουργήθηκαν τα αραβικά κράτη -εκείνα στα οποία ο πληθυσμός τους επιτίθενται στους Εβραίους σχεδόν ολόκληρο τον 20ό αιώνα, και μέχρι σήμερα.
    Οποιος γνωρίζει λίγη Ιστορία, ξέρει ότι δεν υπάρχει κράτος στην παγκόσμια ιστορία που να ‘γεννήθηκε’ με περισσότερο ‘νόμιμο’ τρόπο απ’ ό,τι το Ισραήλ -κι αυτό έχει την εξήγησή του, όλοι οι ‘πατέρες του έθνους’, Χερτζλ, Μπεν Γκουριόν, Μπέγκιν, Ζαμποτίνσκι κά ήταν νομικοί ή είχαν νομική παιδεία και ήθελαν, μάλλον είχαν εμμονή, όλα να γίνουν by the book και σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια -αλλού, δηλαδή, οι ‘γεννήτορες’ των εθνικών κρατών ήταν πάντα και μόνο στρατηγοί, στην περίπτωση του Ισραήλ ήταν δικηγόροι.
    Και όποιος έχει ανοίξει στη ζωή του κάποιο σχετικό βιβλίο, γνωρίζει, επίσης, ότι το νόμιμο δικαίωμα των Εβραίων να έχουν το δικό τους κράτος δεν προήλθε ούτε εν μία νυκτί, ούτε με την επιβολή και τη βία.
    Εχουν γραφτεί στην Ιστορία, όλα αυτά -και όποιος έχει αμφιβολίες μπορεί να ανατρέξει στις πηγές και να δει όλα τα διεθνή ντοκουμέντα με τα οποία η διεθνής κοινότητα έδινε το δικαίωμα στους Εβραίους να προχωρήσουν στην ίδρυση της δικής τους εθνικής εστίας:
    http://avalon.law.yale.edu/subject_menus/mideast.asp

    – 1917, Διακήρυξη Μπάλφουρ
    http://avalon.law.yale.edu/20th_century/balfour.asp
    – 1920, Συνθήκη των Σεβρών
    https://archive.is/z15g#selection-2003.0-2013.363
    – 1920, Συμφωνία του Σαν Ρέμο
    http://www.israellegalfoundation.com/mandatemap.html
    https://en.wikipedia.org/wiki/San_Remo_conference#Resolutions
    – 1922, Ομόφωνη Απόφαση της Κοινωνίας των Εθνών (του τότε ΟΗΕ) ή Mandate for Palestine.
    http://avalon.law.yale.edu/20th_century/palmanda.asp
    – 1924, Αγγλοαμερικανική Συνθήκη
    http://www.israellegalfoundation.com/anglo-american.html
    http://www.alliedpowersholocaust.org/wp-content/uploads/2015/03/1924-Anglo-American-Convention.pdf
    – 1947, Partition Plan του ΟΗΕ

    Ακόμη, άλλα σημαντικά ντοκουμέντα που κάνουν λόγο για ίδρυση εθνικής εβραϊκής εστίας:

    – 1922, British White Paper of June 1922 on Palestine
    – 1939, British White Paper of 1939 on Palestine
    – 1946, Συμπεράσματα Αγγλοαμερικανικής Επιτροπής και δήλωση Προέδρου Τρούμαν

    Και πιο πριν, στις 24/07/1922, όλες οι 51 χώρες της Κοινωνίας των Εθνών είχαν αποφασίσει ομόφωνα.

    – ‘Recognition to the Historical Connection of the Jewish People with Palestine (Preamble to the Mandate)
    – ‘Redemption of Palestine. (Report of the High Commissioner 1920-1925)
    – ‘Reconstituting their National Home in that Country [Palestine] (Preamble to the Mandate)
    – ‘Recreation of Palestine as the National Home of the Jewish race (U.S. Congress 1922)
    – ‘Rebuilding of their ancient homeland’. (U.S. Congress 1922)

  4. Ο/Η TJ Stretch λέει:

    Το ότι κάποιος δεν έχει ιστορικές γνώσεις για την περιοχή της Μέσης Ανατολής δεν είναι κακό. Το κακό είναι να βγάζει με γελοία ευκολία, συμπεράσματα περί ‘ρατσισμού’ και ‘αποικιοκρατίας’. Το ακόμα πιο τραγικά γελοίο είναι η καπηλεία της Αριστεράς, από κάποιους που δεν έχουν ιδέα ούτε καν από Μαρξ.

    Τον πόλεμο δεν τον ξεκίνησαν οι Εβραίοι. Πέντε αραβικά κράτη εισέβαλλαν και επιτέθηκαν στο νέο κράτος, (‘Arab League declaration on the invasion of Palestine’, 15/05/1948)
    http://mfa.gov.il/MFA/ForeignPolicy/MFADocuments/Yearbook1/Pages/5%20Arab%20League%20declaration%20on%20the%20invasion%20of%20Pales.aspx

    κατά παράβαση του Αρθρου 2 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών του 1945,
    https://web.archive.org/web/20160921131840/http://www.yale.edu:80/lawweb/avalon/un/unchart.htm#art2

    απρόκλητα και με κίνητρα, μεταξύ άλλων, το ρατσιστικό μίσος, τη μεσαιωνική θρησκοληψία, τη τζιχάντ και το Ribat για το Dar al-Islam.

    Οι περίπου 600.000 Εβραίοι, κυρίως επιζώντες του Ολοκαυτώματος, μπόρεσαν να αποκρούσουν την εισβολή των πέντε αραβικών κρατών, που τους χτύπησαν και δεν κάθησαν να σφαχτούν, όπως ήταν ο κανόνας μέχρι τότε
    https://history.state.gov/milestones/1945-1952/arab-israeli-war

    Ο εβραϊκός στρατός του 1948 ήταν ο μοναδικός πραγματικά λαϊκός στρατός της περιοχής, ο μοναδικός με καθαρά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, και αποτελούμενος από εργάτες και νοικοκυρές, ξέχωρα που οι περισσότεροι ήταν επιζώντες των στρατοπέδων του Ολοκαυτώματος.

    Δεν υπήρξε καμία ιμπεριαλιστική εμπλοκή με σκοπό να χρησιμοποιηθεί το Ισραήλ για τα βρετανικά ή τα αμερικανικά σχέδια κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή. Αυτές οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ήδη κυριαρχούσαν με διάφορους τρόπους. Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ ήταν κάτι σαν ενόχληση για τους Βρετανούς, και αντιμετωπιζόταν με αβεβαιότητα από τις ΗΠΑ.

    Το ‘σχέδιο παιχνιδιού’ της Βρετανίας το 1948 ήταν οι Αραβες να συντρίψουν τους Ισραηλινούς και τότε η Βρετανία να αναλάβει τον έλεγχο και να επανέλθει στο ρόλο του χωροφύλακα, με το πρόσχημα του ‘ειρηνοποιού’.

    Τα γράφουν τα ιστορικά βιβλία όλα αυτά, και εύκολα μπορεί κανείς να τα διαπιστώσει.

    Προηγουμένως, οι κομμουνιστές της περιοχής, αποφάσισαν να συγχωνεύσουν τις ξεχωριστές αραβικές και εβραϊκές κομμουνιστικές τους οργανώσεις, ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισραήλ, το οποίο έδωσε άνευ όρων στήριξη στην εβραϊκή πλευρά, εναντίον των πέντε αραβικών στρατών, συμμετείχαν στην πολεμική προσπάθεια στο πλευρό των αμυνόμενων Εβραίων, και παρότρυναν τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις «να δώσουν ένα μεγάλο μάθημα στον βρετανικό ιμπεριαλισμό και να διώξουν τους Βρετανούς ιμπεριαλιστές καταδιώκοντας τους μέχρι το Σουέζ και να τους χαρίσουν μια τσουχτερή ήττα», όπως ήταν ακριβώς τα λόγια τους.

    Οσο για το κράτος των Παλαιστινίων, θα μπορούσαν να το κάνουν από το 1947 μέχρι εκείνη την μέρα που έληγε η Βρετανική Εντολή το 1948, όπως έκανε το Ισραήλ. Οχι μόνο δεν το έκαναν, αλλά έκαναν και επιθετικό πόλεμο στο Ισραήλ όπου έχασαν κατά κράτος. Εάν είχαν κερδίσει βέβαια θα είχαν κάνει την απειλή να πετάξουν τους Εβραίους στη θάλασσα, πραγματικότητα.

    Σήμερα, άνθρωποι αστοιχείωτοι και ανενημέρωτοι όπως εσείς (No offense) χωρίς να έχουν ιδέα από τα πραγματικά γεγονότα, δείχνουν παντού ότι ένα μόνο θέμα τους καίει: Να μην έχουν οι Εβραίοι χώρο να σταθούν δίπλα τους.

    Αυτό έχει όνομα: Λέγεται αντισημιτισμός:

    Αυτό είναι και το πρόβλημά σας σήμερα. Αυτό ακριβώς. Οτι οι Εβραίοι δεν κάθησαν να σφαχτούν. Αν κάθονταν, όλα θα ήταν μέλι-γάλα, όπως στο Ολοκαύτωμα, που όλοι θρηνείτε ψεύτικα και με κροκοδείλια δάκρυα.

    Αυτό είναι το πρόβλημα με τους Αραβες ηγέτες της Παλαιστίνης, και αυτό είναι το πρόβλημα με τους σημερινούς ‘αντισιωνιστές’, δηλαδή τους μεταμφιεσμένους αντισημίτες. Οτι δεν πρόκειται ποτέ να δεχτούν τους Εβραίους χειραφετημένους. Η νοοτροπία του αφέντη που έχουν οι Αραβες, μαζί με την βιολογική τους πίστη ότι ο Αλλάχ και οι πιστοί του έχουν πάντα δίκιο σε όλα, δεν ανέχεται οι Εβραίοι να είναι κανονικοί άνθρωποι. Θέλουν τους Εβραίους σκλάβους και υποτελείς. Ο Μαρξ τα είπε όλα από τo 1854.

    Δεν είναι και πολύ βέβαιο αν οι ‘αντισιωνιστές’ φιλοπαλαιστίνιοι υποστηρικτές του αραβικού σωβινισμού γνωρίζουν ακριβώς για ποιους σκοπούς εργάζονται και τι ακριβώς προωθούν συντασσόμενοι με τους Αραβες στον άδικο αγώνα μεταξύ του Ισραήλ και των δυσφημιστών του. Στον παλαιστινιακό αραβικό δημόσιο λόγο, τα καλέσματα για γενοκτονία των Εβραίων και εξόντωσή τους μέχρι ενός για χάρη του Αλλάχ και στο όνομα του Αλλάχ, ‘bismillah’, είναι η καθημερινότητά τους.

    Κάτι τέτοιους τύπους υποστηρίζετε:

    – Ο επίσημος Παλαιστίνιος κήρυκας των Παλαιστινίων, Omar Abu Sara, μέσα στο ιερό τζαμί της Ιερουσαλήμ, στο Al-Aqsa Mosque: ‘Εβραίοι, ήρθε η ώρα να σας σφάξουμε δίχως έλεος’, MEMRI, 27/11/2014

    Αφού το λένε:
    Ακόμα κι αν φύγουν οι Γιαχουντί από την Παλαιστίνη, εμείς πάλι θα τους μισούμε

    Κι εδώ, από την Κρατική Παλαιστινιακή Τηλεόραση, ο αξιωματούχος της Χαμάς δηλώνει σε πανεθνικό δίκτυο και ώρα prime time ότι δεν έχουν σκοπό να αφήσουν ούτε έναν Εβραίο ζωντανό, «θα τους εξοντώσουμε για χάρη του Προφήτη μέχρι ενός».
    – Mahmoud Al Zahar reveals Hamas’ genocidal agenda when he calls for the expulsion of all Jews from Israel and the annihilation of the Jews,

    Ολοι αυτοί οι κακοποιοί πολιτικοί ηγέτες των Αράβων έχουν, εξάλλου, έναν κύριο μαχητικό στόχο: την εξάλειψη του εβραϊκού κράτους. Με αυτόν τον στόχο ως το ‘Αστέρι που τους οδηγεί’, οι στρατηγικές τους για την αποδυνάμωση αυτού του κράτους και για την καταστροφή του, στα μάτια των δυτικών ηλίθιων υποστηρικτών τύπου BDS και ‘Καράβια για τη Γάζα’ φαίνονται ευγενείς σκοποί, όπως και οι τακτικές για την επίτευξη αυτών των στρατηγικών στόχων, ενώ απλά δείχνουν την κοινωνικοπαθητική φύση των εχθρών του Ισραήλ: η δυτική υποστήριξη τους δίνει την εξουσία να χειραγωγούν τους άλλους σε ένα δολοφονικό, καταστροφικό σκοπό, ενώ δεν αισθάνονται καμία ενοχή για τη δική τους εγκληματική, αδίστακτη, καταστροφική και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.

    Αντίθετα, σχεδόν όλοι οι Ισραηλινοί και όλοι οι φίλοι του Ισραήλ δεν έχουν σκοπό και δεν θέλουν να εξοντώσουν τους εχθρούς τους. Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο όνειρό τους και ο μεγαλύτερος στόχος τους είναι να ζήσουν ειρηνικά μαζί τους, δηλαδή το αντίθετο από το να καταστραφούν οι Παλαιστίνιοι-Αραβες-Μουσουλμάνοι, όπως μας προϊδεάζει ότι θα συμβεί αναλογιζόμενοι το μονοπάτι που έχουν επιλέξει οι πολιτικές τους ελίτ. Ή έστω, οι Παλαιστίνιοι-Αραβες-Μουσουλμάνοι τουλάχιστον να τους αφήσουν τους Εβραίους ήσυχους να ζήσουν ειρηνικά. Παρά την εχθρική προπαγάνδα, όποιος επισκεφτεί το Ισραήλ, θα διαπιστώσει ότι οι Ισραηλινοί δεν έχουν τέτοιους στρατιωτικούς στόχους και δεν οδηγούνται από το μίσος για τους Αραβες. Για την ακρίβεια, δεν μπορούν καν να συγκριθούν με τους Αραβες και δεν μπορούν να πιάσουν το είδος του μίσους που απαιτείται για να διεξάγει κανείς επί δεκαετίες ολόκληρες τέτοιες εχθρικές πολεμικές εκστρατείες μίσους. Και η απροθυμία των Ισραηλινών να χρησιμοποιήσουν τους άλλους ως μέσο για να επιτύχουν τους σκοπούς τους σημαίνει ότι δεν είναι θετικοί στην ιδέα να χειραγωγούν τους ουδέτερους προκειμένου να τους χρησιμοποιήσουν ως όπλα στις πολιτικές τους εκστρατείες.

    Βάζω το χρονόμετρο να δω τώρα πόσο θα πάρει για να ακούσουμε επίθετα και χαρακτηρισμούς, πιθανόν και θεωρίας συνωμοσίας, αντί για οποιασδήποτε απάντησης σε όλα τα παραπάνω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αν γράψετε το email σας εδώ, θα λαμβάνετε κάθε νέο άρθρο στο mailbox σας

Μαζί με 1.528 ακόμα followers

Πρόσφατα άρθρα

Tags

3D Test of Antisemitism Adolf Hitler Αδόλφος Χίτλερ Ahed Tamimi Ahlam Tamimi American Free Press Andrew Anglin Antisemitic 'Anti-Zionism' Αντισημιτικός 'Αντι-Σιωνισμός' Arab–Israeli War 1948 Πόλεμος Αράβων-Ισραήλ Arthur Butz Auschwitz Αουσβιτς Carlo Mattogno Central Board of Jewish Communities in Greece Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο ΚΙΣ Collaborators Δωσίλογοι Crisis Κρίση Daily Stormer David Cole David Irving Deborah Lipstadt Der Ewige Jude (Ο αιώνιος Εβραίος) Film 1940 Eberhard Taubert Final Solution Endlosung Τελική Λύση First Intifada 1987–1993 Πρώτη Ιντιφάντα Fred Leuchter Fritz Hipple Hate Speech Ρητορική Μίσους Heinrich Himmler Χάινριχ Χίμλερ Holocaust denial Αρνηση του Ολοκαυτώματος Holocaust inversion IDF Institute of Historical Review Israeli Declaration of Independence 1948 Ιδρυση Ισραήλ Jean-Paul Sartre Ζαν-Πολ Σαρτρ Joseph Goebbels Γιόζεφ Γκέμπελς Leslie Woodhead Mahmoud Abbas (Abu Mazen) Μαχμούντ Αμπάς Mark Weber Max Horkheimer Μαξ Χορκχάιμερ Moishe Postone Nakba Palestinian Exodus 1948 Νάκμπα της Παλαιστίνης Nicholas Terry Nizar Tamimi Norman Finkelstein Palestine Liberation Organization (PLO) Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) Pallywood Penguin Books Ltd Pete Papaherakles Πέτρος Παπαηρακλής Peter Longerich Primo Levi Πρίμο Λέβι Richard Evans Robert Faurisson Robert Jan van Pelt Roddie Edmonds Second Intifada 2000–2005 Δεύτερη Ιντιφάντα Six-Day War 1967 Πόλεμος των Εξι Ημερών Tamimi Press Tattoo Τατουάζ Thessaloniki Θεσσαλονίκη Yom Kippur War 1973 Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ ΕΑΜ Εφημερίδα Νέα Ευρώπη Ηλίας Κασιδιάρης Ηλίας Πετρόπουλος ΚΚΕ Κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών Σπίθα Κατοχή Μίκης Θεοδωράκης Ντοκιμαντέρ Holocaust on Trial (2000) Οργάνωση Fatah Φατάχ Οργάνωση Hamas Χαμάς Οργάνωση Hezbollah Χεζμπολάχ Πέτρος Βάβαλης Περιοδικό Χρονικά του ΚΙΣ Πρόγραμμα ευθανασίας Aktion T4 Στρατόπεδο αιχμαλώτων Stalag ΙΧΑ Ταινία Denial (2016) Χρυσή Αυγή Golden Dawn
Μαρτίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Μάι. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

A Project Supported By …

Πολιτική Αναδημοσιεύσεων

# Υποχρεωτική η αναφορά της πηγής. Να αναφερθεί στην αρχή της αναδημοσίευσής του (και όχι στο τέλος, όπως συνηθίζουν οι μπλόγκερς στην Ελλάδα) ότι αυτό που πρόκειται να διαβάσει ο επισκέπτης του αποτελεί 'Αναδημοσίευση του άρθρου [Τίτλος άρθρου και λινκ] από το ιστολόγιο Protocols Without Zion' (Πρακτική 'Byline').

# Να συμπεριληφθεί στην αρχή της αναδημοσίευσης ενεργό λινκ προς το συγκεκριμένο άρθρο μας, χωρίς πολλά-πολλά τύπου 'δεν ήξερα, εγώ το βρήκα εκεί'.

# Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση. Σε περίπτωση εμπορικού ΜΜΕ, παρακαλώ επικοινωνήστε με τους δημιουργούς με τη φόρμα Contact στο κεντρικό μενού.

# Οποιος θελήσει να αναδημοσιεύσει, απαραιτήτως να μας ενημερώσει σχετικά, π.χ. με ένα σχόλιο ή με τη φόρμα Contact ή με ένα ημέηλ, και αν πρόκειται για εμπορικό ΜΜΕ, να μας ζητήσει την άδεια, no offense.

# Απαγορεύονται οι αναδημοσιεύσεις σε ακροδεξιά, εθνικιστικά, 'πατριωτικά', 'ελληνοκεντρικά' κ.λπ. σκουπιδομπλογκ.

Αρέσει σε %d bloggers: