Το γνωστό μας 'phased plan' του 1974, το 'πλάνο σε στάδια', ή αλλιώς 'Palestine Liberation Organization's Ten Point Program'. Διαβάστε με προσοχή τα άρθρα 2, 4 και 8. Περιέχουν όλα όσα θα πρέπει να ξέρουμε για τα σχέδια των Αράβων 'Παλαιστινίων'.

Εισαγωγή: Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’ (Palestinian Lessons 101)

«Αντισιωνισμός είναι απλά ο αντισημιτισμός που προσέχει τους τρόπους του, ώστε να μπορεί να καθίσει σε αίθουσες συνεδρίων και πολιτικών εκδηλώσεων, και να βγει στην τηλεόραση.
Αντισιωνισμός είναι ο ρατσισμός που προσποιείται ότι είναι πολιτική».

Οι διαφορές του αντισημιτισμού από τον αντισιωνισμό. Δηλαδή καμία διαφορά.

Οι διαφορές του αντισημιτισμού από τον αντισιωνισμό. Δηλαδή καμία διαφορά.

Το σημείωμα αυτό γράφτηκε για όσους δεν αντέχουν να βλέπουν τους Εβραίους σαν ισότιμα ανθρώπινα πλάσματα δίπλα μας, χειραφετημένους και ασφαλείς. Για όσους επιχειρούν να αφαιρέσουν από τους σημερινούς Εβραίους τα δικαιώματα που απέκτησαν με αίμα και ιδρώτα και μεγάλες θυσίες, και να τους ξαναστείλουν σε καθεστώς υποτέλειας ή μειονότητας.

Γράφτηκε, επίσης, για όσους εκνευρίζονται κάθε φορά που κάποιος τους θυμίζει ότι το 1948, για πρώτη φορά στην παγκόσμια Ιστορία, οι Εβραίοι μπόρεσαν να σταθούν όρθιοι στα πόδια τους, μόνο με τις δικές τους δυνάμεις: Επειτα από διώξεις 2.000 ετών, οι επιστρέφοντες επιζώντες του Ολοκαυτώματος και τα υπολείμματα των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης, μαζί με τους ντόπιους Εβραίους που υπήρχαν εκεί επί 3.000 χρόνια, και αργότερα μαζί με τους 800.000 διωγμένους (για αντίποινα, και με αιματηρά πογκρόμ) Εβραίους mizrahi της Μέσης Ανατολής, κατόρθωσαν να ανακηρύξουν το μικρό τους κράτος, μεγέθους Θεσσαλίας, με την ευλογία των κρατών που νίκησαν στον Β’ΠΠ, και να υλοποιήσουν έναν χώρο μέσα στον οποίο μπορούν να νοιώθουν ασφαλείς και μια πολιτεία για όλους, μέσα στην οποία δεν θα χρειαζόταν ξανά να ανησυχούν για το πότε θα συμβεί το επόμενο πογκρόμ εναντίον τους ή η επόμενη εκδίωξη ή βίαιη αναγκαστική μετανάστευση· ούτε, βέβαια, ένα νέο Ολοκαύτωμα. Κατόρθωσαν για πρώτη φορά στην Ιστορία, να χειραφετηθούν. Αυτό όμως, δεν άρεσε σε όλους -και εξακολουθεί να μην αρέσει σε πολλούς.

Μιλάμε, ασφαλώς, για τους λεγόμενους ‘αντισιωνιστές’ (που δεν είναι αντισημίτες) και δεν μισούν κανέναν ζωντανό Εβραίο μόνο του (αλλά μόνο όλους μαζί τους Εβραίους που επιβίωσαν από το Ολοκαύτωμα συνολικά).

Οσοι δεν θέλησαν ποτέ να διαβάσουν λίγη Ιστορία, για να μάθουν ότι αυτόν τον πόλεμο δεν τον ξεκίνησαν οι Εβραίοι, ίσως τώρα, εδώ, έχουν μια ευκαιρία να κατανοήσουν μια σημαντική αλήθεια: Πως η ‘αντισιωνιστική’ αφήγηση που διακινούν, στηριγμένη στην αφήγηση των αραβικών και παλαιστινιακών ελίτ, με τη βοήθεια τριών αποκρουστικών ‘ιδεολογιών’ (της ναζιστικής ακροδεξιάς, του ψευτοαριστερού ‘αντιιμπεριαλισμού’ με ή άνευ σοβιετικού ολοκληρωτισμού, και του ισλαμιστικού φονταμενταλισμού), είναι μια τοξική αφήγηση που για να επιβιώσει και να διαδοθεί, χρειάζεται ψέματα, πλαστογραφήσεις και διαστρεβλώσεις της ιστορικής πραγματικότητας.

Και, αργά ή γρήγορα, χρειάζεται και τον ίδιο τον αντισημιτισμό, χρειάζεται αντιεβραϊκό μίσος και προκαταλήψεις -αλλιώς δεν πρόκειται να επιβιώσει.

– «Ο μεσαιωνικός αντισημιτισμός θεωρούσε διαβολικό κάθε τι εβραϊκό. Ο σύγχρονος αντισημιτισμός θεωρεί όλα τα διαβολικά πράγματα να είναι εβραϊκά».
[Matthias Kuntzel]

Ο ‘αντισιωνιστής’ αργά ή γρήγορα, καλυμμένα ή σε κοινή θέα και απροκάλυπτα, κάποια στιγμή θα δείξει ότι είναι αντισημίτης, -δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Εκτός από μερικούς αναρχικούς και κάποιους Αμερικανούς και Βρετανούς τροτσκιστές και ελάχιστες άλλες μεμονωμένες περιπτώσεις που προσέχουν πολύ, όλος ο υπόλοιπος μέσος όρος του λεγόμενου ‘αντισιωνισμού’, κάποια στιγμή, αναγκαστικά θα δείξει την αποστροφή του, τις προκαταλήψεις του και το μίσος του για τους Εβραίους, και αναπόφευκτα πολύ πιθανό κάποια στιγμή, να το συνοδεύσει με άρνηση του Ολοκαυτώματος ή με κάποια μορφή αυτής.
Αλλωστε και ο ισχυρισμός «το Ισραήλ φτιάχτηκε για να αποζημιωθούν οι Εβραίοι για το Ολοκαύτωμα», κι αυτό μορφή άρνησης είναι, αδιαμφισβήτητα. Και κάθε μορφή άρνησης είναι αντισημιτισμός.

Ο ‘αντισιωνισμός’, δηλαδή ο μεταμφιεσμένος αντισημιτισμός είναι πέρα, έξω και αντίθετα από κάθε ειλικρινή ιστορική καταγραφή και κάθε έντιμη αλήθεια.

«Αντισημίτης είναι εκείνος που θέλει να εξοντώσει τους Εβραίους.
Ο αντισιωνιστής απλά θέλει κάποιος άλλος να κάνει τη δουλειά».

Αν κάποιος, που δεν έχει επηρεαστεί από τα ΜΜΕ και τα ‘αφηγήματα’, ξεκινήσει από το μηδέν να διαβάσει την ιστορία της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης (ορθότερα: την ιστορία με τον βίαιο αγώνα εκατό και πλέον ετών των ισλαμιστών και Αράβων να πνίξουν στο αίμα τη μικρή εβραϊκή κοινότητα της περιοχής τους), πολύ σύντομα θα έχει μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα για τα διακυβεύματα της υπόθεσης, για τη στάση κάθε ενός από τους παίκτες, και για τα κίνητρα των εμπλεκομένων. Και πολύ εύκολα, αν κανείς βασιστεί μόνο στα ιστορικά γεγονότα, θα μπορέσει να δει πόσο απλά εξηγούνται φαινόμενα και καταστάσεις.
Αλλά κανείς μας ποτέ δεν ξεκίνησε από μια ‘λευκή σελίδα’. Ολοι μας είμαστε θύματα των ‘αφηγήσεων’ κάποιων επιτήδειων, οι οποίοι έχουν εφαρμόσει μια πολύ έξυπνη τακτική: Αντί να εξηγήσουν την υπόθεση συνολικά και με τις απαραίτητες παραπομπές στην Ιστορία, παίρνουν μικρά τμήματα της ιστορίας, τα διαμορφώνουν όπως θέλουν αυτοί, πάντοτε με ψέματα, διαστρεβλώσεις, πλαστογραφίες, επιλεκτική κορφολόγηση ή ‘αφηγήσεις’ χωρίς το context τους, και προσφέρουν αυτό το τελικό προϊόν στον καταναλωτή φιλοπαλαιστινιακής αλληλεγγύης, που τελικά αποδεικνύεται ότι μόνο αλληλεγγύη δεν είναι, και μόνο καλό δεν προκαλεί στους Παλαιστίνιους.

Οι επιτήδειοι χειραγωγοί που κρατάνε τα κλειδιά της αφήγησης και ελέγχουν την ιστορία προοέρχονται κυρίως από τρεις ‘ιδεολογίες’, -διόλου συμπτωματικά οι ‘ιδεολογίες’ που ενέπνευσαν τους τρεις μεγαλύτερους εχθρούς των Εβραίων:

– ναζί, ακροδεξιοί και νεοναζί,
– ψευτοαριστεροί ‘αντιιμπεριαλιστές’ με ή άνευ σοβιετικού ολοκληρωτισμού, και
– ισλαμιστές φονταμενταλιστές

Ο ναζιστικός ακροδεξιός αντισημιτισμός, ο ψευτοαριστερός ‘αντιιμπεριαλιστικός’ αντισημιτισμός και ο ισλαμιστικός φονταμενταλιστικός αντισημιτισμός, -σήμερα και οι τρεις μεταμφιεσμένοι σε ‘αντισιωνισμό’- ήταν πάντα, και εξακολουθούν να είναι ακόμη και σήμερα, οι μεγαλύτεροι διώκτες των Εβραίων και οι φορείς τους, εκείνοι από τους οποίους ο περισσότερο διωκόμενος λαός στην ιστορία τρέχει πάντα να ξεφύγει.

Για 60 χρόνια οι αντισημίτες έλεγαν στους Εβραίους της Ευρώπης «να πάνε στο σπίτι τους στην Παλαιστίνη».
Οσοι δεν πήγαν υπέστησαν Γενοκτονία.
Για τα επόμενα 70 χρόνια οι ίδιοι αντισημίτες λένε στους Εβραίους «να φύγουν από την Παλαιστίνη».
Η αλήθεια είναι ότι πολλοί θέλουν έναν κόσμο χωρίς καθόλου Εβραίους.

Η ‘παλαιστινιακή αφήγηση’ στηρίζεται σε δύο ψέματα:

– Οτι οι Παλαιστίνιοι είναι οι μόνοι αυτόχθονες στην περιοχή και
– Οτι οι Εβραίοι δεν έχουν δεσμούς με τη γη εκεί.

Αυτό όμως αφήνει ένα μεγάλο κενό: Την ερώτηση για ποιο λόγο οι Εβραίοι άρχισαν να επιστρέφουν σε αυτή τη γη και όχι σε κάποια άλλη.
Αυτό το πρόβλημα λύθηκε τη δεκαετία του 1960 με την κατασκευή της δήθεν ‘αποικιοκρατικής και ιμπεριαλιστικής φύσης του εγχειρήματος Ισραήλ’. Μέχρι τότε και για 15 χρόνια από την ‘Νάκμπα’ έλεγαν μόνο ότι «δεν τους θέλουμε επειδή η γη είναι Dar al-Islam, γη του Αλλάχ, και έδαφος του Dar al-Islam που κατείχε ο προφήτης δεν δίνεται ποτέ πίσω». Οι Αραβες αρνήθηκαν από την πρώτη στιγμή να δεχτούν μια χούφτα Εβραίους δίπλα τους, κυρίως διότι:

– οι Εβραίοι είναι οι αιρετικοί που μάλιστα είχαν προσπαθήσει να σκοτώσουν τον Προφήτη, και η αίρεσή τους είναι καταδικασμένη να εξαφανιστεί, αλλιώς δεν πρόκειται να έρθει η αντίστοιχι ισλαμική ‘Δευτέρα Παρουσία’
– οι Αραβες είχαν τους Εβραίους επί 13-14 αιώνες υπό καθεστώς dhimmi (υποτελείς μέσω λύτρων, κεφαλικού φόρου), δηλαδή Β’ κατηγορίας υπανθρώπους απίστους μέσα στις κοινωνίες τους
– ο Αλλάχ απαγορεύει στους πιστούς του Ισλάμ να παραχωρήσουν σε απίστους έδαφος του Dar al-Islam που κάποτε κατείχε ο προφήτης.
– οι Αραβες δεν αντέχουν τους Εβραίους δίπλα τους χειραφετημένους, διότι χαλάει η ισορροπία του κόσμου

Από την στιγμή που οι Εβραίοι σήκωσαν κεφάλι, και είπαν ‘εδώ, σε αυτή την ακρούλα της γης, που ζούμε αδιαλείπτως επί 3.000 χρόνια, μήπως θα μπορούσαμε να έχουμε μια έκταση, έστω και σε μέγεθος τραπεζομάντηλου;’, για να φτιάξουν την εθνική τους εστία, τότε έπαψαν να είναι ‘ισορροπημένα’ τα πράγματα, και βγήκε όλος ο αραβικός εθνικιστικός ρατσισμός στην επιφάνεια, φανερά και με μεγάλο κρότο και με πέντε αραβικούς στρατούς να επιτίθενται το 1948 από όλα τα σημεία του ορίζοντα.

Η λεγόμενη ‘παλαιστινιακή αντίσταση’ δεν ξεκίνησε σαν εθνικοαπελευθερωτική. Αρκεί κανείς να δει τι έλεγαν μέχρι το 1967. Στην πορεία, και μόνο μετά το 1967 απέκτησε κάποια χαρακτηριστικά, λόγω Ψυχρού πολέμου, ΕΣΣΔ, Βιετνάμ, αντιαποικιοκρατικών αγώνων κ.λπ., που γρήγορα όμως τα έχασε και από το 2000 και μετά (η Χαμάς από το 1987) ξαναγύρισε στα γνωστά ρατσιστικά και αντισημιτικά μοτίβα, Εβραίοι αιρετικοί άπιστοι dhimmi που σήκωσαν κεφάλι στον προφήτη και στο λόγο του Αλλάχ κ.λπ. Τώρα που μιλάμε, τα ελάχιστα ‘εθνικοαπελευθερωτικά’ υπάρχουν μόνο λίγο στα αγγλικά για κατανάλωση από τους δυτικούς χρήσιμους ηλίθιους.

Ρατσιστές είναι όσοι δεν κάνουν χώρο για κανέναν, επειδή δεν τους βλέπουν όλους ίσους. Οι Παλαιστίνιοι Αραβες δεν κάνουν χώρο για κανέναν Εβραίο.
Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος και όχι το δήθεν ‘φύτεμα από τη Δύση του κράτους-δολοφόνου’. Καμία Δύση δεν φύτεψε κανένα κράτος-δολοφόνο. Αυτή είναι η σοβιετική-ψευτοαντιιμπεριαλιστική/φονταμενταλισλαμιστική/νεοναζιστική ‘αντισιωνιστική’ αφήγηση που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, και ειδικά μετά το 1967 όταν οι Αραβες ξαναταπεινώθηκαν που δεν μπόρεσαν να ξεκάνουν τους σιχαμερούς άπιστους που τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι. Τότε μόνο οι Παλαιστίνιοι έγιναν ‘ξεχωριστό έθνος’ -άλλο τώρα που ακόμα και σήμερα τους ξεφεύγει όχι σπάνια και λένε καθαρά ότι το ‘παλαιστινιακό ξεχωριστό έθνος’ είναι μια κατασκευή, και ότι ‘είμαστε Αραβες όπως εσείς όλοι σε Ιορδανία, Συρία, Λίβανο, Αίγυπτο, Σαουδική Αραβία, Υεμένη κ.λπ.’.

Σήμερα, όποιος δεν καταπίνει αμάσητο το ψέμα πως δήθεν το μικρό εβραϊκό κράτος είναι ένα αποικιοκρατικό ρατσιστικό εγχείρημα κάποιων πλουσίων λευκών που έκλεψαν τη γη των Αράβων, συγκαταλέγεται αυτόματα σε μία κατηγορία ανθρώπων, τη μοναδική που αποτελείται μόνο από ‘φασίστες’. Οι ‘αντισιωνιστές’ δεν διστάζουν να κάνουν αυτό τον ισχυρισμό, πως όποιος έχει γεννηθεί ή έχει γίνει πολίτης του Ισραήλ είναι αυτόματα κάποιος καταπιεστής φασίστας, αφού είναι ‘σιωνιστής’, και κανείς δεν ενοχλείται με αυτή την απαίσια ρατσιστική προσέγγιση, το τελευταίο ίσως καθίζημα σοβιετικής μπρεζνιεφικής προπαγάνδας, που εξίσωσε τον σιωνισμό με τον ρατσισμό.

Η ‘παλαιστινιακή αφήγηση’ θα έπρεπε να ονομάζεται ορθότερα η αφήγηση:

– των παλαιστινιακών ελίτ (από το 1964 και μετά),
– του ψευτοαριστερού ‘αντιιμπεριαλισμού’ με ή άνευ σοβιετικού ολοκληρωτισμού, και της ένοπλης ακροαριστερής τρομοκρατίας των 60ς και 70ς,
– του εξτρεμιστικού κληρικοθρησκευτικού ισλαμικού φονταμενταλισμού (το ακραίο πολιτικό Ισλάμ της τρομοκρατίας),
– της ακροδεξιάς, συμβατικής και νεοναζιστικής.
– και των σημερινών χρήσιμων δυτικών ηλίθιων,

Είναι αυτή η ρατσιστική, αντιδραστική και φιλοφασιστική ιδεοληψία που έχει το brand name ‘αντισιωνισμός’ και ‘φιλοπαλαιστινισμός’ (‘Palestinianism’), και δεν έχει να κάνει σχεδόν καθόλου με τα δικαιώματα και το συμφέρον των απλών Παλαιστίνιων.

Ο ‘αντισιωνισμός’, αυτή η τοξική αφήγηση χρησιμοποιεί μερικές πολύ δυνατές λέξεις με μεγάλη συναισθηματική επίδραση, όπως ‘κατοχή, ‘καταπίεση’, ‘αποικιοκρατία’, ‘γενοκτονία’, ‘απαρτχάιντ’, ‘εθνοκάθαρση’, ‘δολοφόνοι παιδιών’ κ.ο.κ.
Και είναι γνωστό, πως όταν συγκρούονται γεγονότα με συναισθήματα, πάντα νικούν τα συναισθήματα.

Χρειάζονται μόνο 20 δευτερόλεπτα για να πει κανείς τις λέξεις αυτές, ή μια παραλλαγή τους, να δείξει μια τέτοια εικόνα, για να καταλήξει συνήθως σε μια φράση όπως «οι διαβολικοί Εβραίοι εσκεμμένα σκοτώνουν παιδιά», και να γίνει πιστευτός.

Μαζί με μια εικόνα, λ.χ. ‘ο έφηβος με τη σφεντόνα απέναντι σε ένα άρμα μάχης’ μπορεί να συντηρηθεί αιώνια η ψεύτικη και τοξική αφήγηση ‘άγιοι αθώοι μικροί αδύναμοι χιλιοβασανισμένοι Παλαιστίνιοι Δαβίδ παθαίνουν συνεχώς συμφορές και άσχημα πράγματα από σατανικούς πανίσχυρους καταπιεστές σαδιστές serial-killer Εβραίους Γολιάθ’

Και βλέπετε πόσο άνισος είναι ο αγώνας: Ο χειραγωγός και ο πλαστογράφος, με μια εικόνα έχει σχεδόν κερδίσει την παρτίδα σε 20 δευτερόλεπτα.
Ενώ για τον ορθολογιστή, που θέλει όλα του τα συμπεράσματα να βασίζονται σε ιστορικά ακριβή γεγονότα, και για όποιον σέβεται την ιστορική αλήθεια, δεν φτάνουν όχι 20 δευτερόλεπτα, αλλά ώρες ολόκληρες, να εξηγεί και να προσπαθεί να απαντήσει με όλα τα γεγονότα και τις αλήθειες.

Και αυτό αφορά μόνο την ιστορική αλήθεια, δηλαδή το αν ο άλλος γνωρίζει τα γεγονότα. Στην Ελλάδα, κανείς αντισιωνιστής δεν γνωρίζει Ιστορία. Κανείς.

Αν κάποιος θελήσει να μπει βαθιά στην ιστορία και να κατανοήσει όλες τις πτυχές της για να μπορέσει να ερμηνεύσει ιστορικά και να εξηγήσει τις εξελίξεις υπό τον ορίζοντα των ιδεών, δεν φτάνει, βέβαια, να γνωρίζει απλά τα γεγονότα και την ιστορική καταγραφή. Χρειάζεται κάτι παραπάνω:

Να βάλει το μυαλό του να δουλέψει. Με Λογική, με μεθοδική ανάλυση, με επιχειρήματα, αλλά κυρίως με ήθος και εντιμότητα, χωρίς κορφολογήσεις και επιλεκτική χρήση της Ιστορίας.
Τίποτε απ’ αυτά δεν χαρακτηρίζει τους ‘αντισιωνιστές’, δυστυχώς.

Στ’ αλήθεια, πιστεύετε ακόμη ότι ο Noam Chomsky είναι μεγάλος διανοούμενος και τα γραπτά του γεμάτα αλήθειες;

Οι ρατσιστές του ‘αντισιωνισμού’ φοβούνται, περισσότερο από όλα, μία ομάδα ανθρώπων: τους προοδευτικούς, μαρξιστές, ελευθεριακούς, φιλελεύθερους που γνωρίζουν την Ιστορία της σύγκρουσης και τους τρόπους αντιμετώπισης του αντισημιτισμού. Αν κάποτε αναλάβουν αυτοί να πουν την ιστορία με απλά λόγια στον απλό κόσμο, ίσως υπάρξουν περισσότερες πιθανότητες το μίσος, η βία, η τρομοκρατία και ο πόλεμος να εξαφανιστούν. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί τώρα στα κοντά.

Ο λόγος;

Διότι οι προοδευτικοί άνθρωποι που γνωρίζουν Ιστορία δεν είναι σήμερα πρόθυμοι να κινητοποιηθούν για να στριμώξουν τους ρατσιστές του ‘αντισιωνισμού’ με τις αλήθειες που φοβούνται όπως ο διάβολος το λιβάνι και με τις ιστορικές καταγραφές που αποφεύγουν (εάν και εφόσον τις γνωρίζουν, και πάλι ελάχιστοι εξ αυτών).

Αυτό θέλει ο φασισμός: Να μην σε ενδιαφέρει η αλήθεια.
Θέλει μόνο να σε ενδιαφέρει το μήνυμα, ο μύθος, η πλαστή εξ αποκαλύψεως ‘αφήγηση’. Αυτός που έχει τα κλειδιά της ιστορίας, αυτός που ελέγχει το ‘αφήγημα’ δυνητικά μπορεί να ελέγξει τα πάντα, και να παίξει όλα τα παιχνίδια, το blame game, το scapegoating, όλα. Αυτοί όλοι, μικροί ‘ηγέτες’ του BDS και δήθεν ‘αλληλέγγυοι στους Παλαιστίνιους’. Θα τους αναγνωρίσετε, είναι εκείνοι που ποτέ δεν κάνουν κόπο να απαντήσουν λογικά και πειστικά στις πολύ απλές ερωτήσεις σου, αλλά έχουν έτοιμους τρεις συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς (εθνικιστές-φασίστες, συνεργοί-υπερασπιστές δολοφόνων παιδιών και πληρωμένοι από την πρεσβεία-πράκτορες-ενεργούμενα, με κάθε πιθανή παραλλαγή της λέξης ‘σιωνιστές’ με τα παραπάνω). Φυσικά, για να αποφύγουν να σου απαντήσουν, για να σε απαξιώσουν και να σε διώξουν σαν μια ενοχλητική μύγα. Επειδή δεν μπορούν να μπουν σε διάλογο μαζί σου, και να φέρουνε ορθολογικές αντιρρήσεις ή να συζητήσουν όλα τα θέματα, ένα προς ένα, θα σε πω φασίστα, και εδώ τελειώνει.
Ποιος κάθεται τώρα να μιλάει με εθνικιστές, με δολοφόνους παιδιών και με πράκτορες -έτσι δεν είναι;

Εμείς, έχουμε μια άλλη πρόταση:

– Απλά, ακούστε τι λένε οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι.

Είναι τόσο απλό.

– Διότι όλοι μας, σε όλες τις πτυχές της ιστορίας αυτής, πάντοτε ήμασταν πρόθυμοι ακροατές κάποιων άλλων: Είτε δυτικών που θέλουν να ελέγχουν την αφήγηση, είτε Αράβων που μιλάνε αγγλικά και πάντα λένε ό,τι θέλουν να ακούσουν οι προαναφερθέντες δυτικοί.
– Και διότι η παλαιστινιακή ηγεσία έχει πάντα διαφορετική ιστορία, στα αγγλικά, για τον έξω κόσμο, και διαφορετική στα αραβικά, για κατανάλωση εντός, -όχι ότι μπορεί κανείς να βρει κάτι φιλειρηνικό ή υπέρ της συνύπαρξης με τους άπιστους αιρετικούς Εβραίους σε οποιαδήποτε απ’ τις δυο.

Οι άνθρωποι αυτού του ιστολογίου, κάποια στιγμή, απλά για να λύσουν τις δικές τους απορίες, αποφάσισαν να σταματήσουν να ακούνε τι λένε οι δυτικοί μεσολαβητές και spin doctors, και να αναζητήσουν και να διαβάσουν τι ακριβώς λένε οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι σε κάθε θέμα. Κάποια στιγμή είπαν: «Τώρα θα δώσουμε μια ευκαιρία στους Παλαιστίνιους να μας μιλήσουν ευθέως και αδιαμεσολάβητα».

Ηταν μία αποκάλυψη:
Ανοίχτηκε μπροστά μας ένας άλλος κόσμος.

– Που να φανταστεί κανείς λ.χ. ότι μεγαλύτερη τιμή και role model στην παλαιστινιακή κοινωνία είναι ο ‘μάρτυρας’ που πεθαίνει την ώρα που επιχειρεί να σκοτώσει Εβραίους.
– Που να φανταστεί κανείς ότι υπάρχει αρχηγός κράτους και πρωθυπουργός που είναι ανοιχτά αρνητής του Ολαοκυτώματος: ο Αμπάς, έγραψε διδακτορικό και έγραψε βιβλία με θέμα ‘το Ολοκαύτωμα είναι απάτη και μύθος’, και υπάρχει σε όλες τις σχολικές βιβλιοθήκες και στον επίσημο ιστότοπό του.
– Που να φανταστεί κανείς ότι στα καταστατικά των οργανώσεων τους, Χαμάς, Χεζμπολάχ, Ισλαμική Τζιχάντ κ.λπ, τα βασικά άρθρα υπόσχονται σε άψογη θρησκευτική γλώσσα «να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους μέχρι τον τελευταίο επειδή αυτό είναι το θέλημα του Αλλάχ», -και, προσοχή εδώ, λένε «όλους τους Εβραίους», -όχι τους Ισραηλινούς, όχι τους ‘κατακτητές’, όχι τους σιωνιστές αλλά όλους τους Εβραίους, παντού.
– Που να φανταστεί κανείς πόσο πολύ υμνούν και εκτιμούν τον ναζισμό και τον Χίτλερ, πως το ‘Ο Αγών μου’ είναι μπεστ-σέλερ και βιβλίο που μεταφράζεται με την έγκριση της Παλαιστινιακής Αρχής, πως δίνουν ονόματα όπως Χίτλερ και Ρόμελ στα παιδιά τους, πως ακόμα υπάρχει μεγαλοστέλεχος της Φατάχ με το ψευδώνυμο Χίτλερ
– Που να φανταστεί κανείς ότι οι οργανώσεις αυτές ονομάστηκαν κάποια στιγμή ‘παλαιστινιακές’ (αντί για ‘αραβικές’, που λεγόταν μέχρι τότε), και ότι η ξεχωριστή ‘παλαιστινιακή εθνική συνείδηση’ ήταν μια κατασκευή, όπως ομολογούν οι ίδιοι οι Αραβες κατασκευαστές της, με μοναδικό στόχο την εξόντωση ενός άλλου λαού, των Εβραίων, όλων των Εβραίων, όπου γης, παντού
– Που να φανταστεί κανείς ότι σ’ αυτά τα καταστατικά των οργανώσεων, ολόκληρα άρθρα τους είναι αντιγραφή, λέξη προς λέξη, από τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, και μιλάνε για «Εβραίους πιθήκους και γουρούνια», που «θησαυρίζουν κλέβοντας» επειδή είναι «πονηροί και μηχανορράφοι», με όλα τα σχετικά αντισημιτικά -και όχι μόνο θρησκόληπτα- στερεότυπα;

Είναι πάρα πολλά, και χρειάζεται άπειρος χρόνος για να μάθει κανείς όλες τις πτυχές. Αλλά δεν είναι αδύνατον. Εδώ είμαστε, και θα το επιχειρήσουμε, για όποιον παρακολουθεί τακτικά το ιστολόγιο και την Facebook σελίδα του.

Δυστυχώς, πολύ λίγοι δυτικοί παρακολουθούν με επιμέλεια και σε βάθος τον παλαιστινιακό λόγο εντός της παλαιστινιακής κοινωνίας. Η συντριπτική πλειοψηφία των ‘αλληλέγγυων στους Παλαιστίνιους’ έχει πλήρη μεσάνυχτα και δεν γνωρίζει το παραμικρό για το αντικείμενο της υποστήριξης τους. Ετσι, είναι φυσικό πως ελάχιστοι, σχεδόν κανένας, και περισσότερο από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι κ.λπ., μπορούν να δώσουν έστω και ένα περίγραμμα όσων λένε και πιστεύουν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι. Και όσο αυτοί παραμένουν σχεδόν οι αποκλειστικές πηγές που υποτίθεται μπορούν να ενημερώσουν τον απλό πολίτη, το αποτέλεσμα είναι συνεπώς και όλος ο άλλος απλός κόσμος και όλοι οι καταναλωτές ειδήσεων των ΜΜΕ να βρίσκονται στο σκοτάδι. Και εκεί θα παραμείνουν. Οπως κι εμείς εδώ: Οπως όλοι που έχουν γεννηθεί ή μεγαλώσει μετά την Μεταπολίτευση, έτσι κι εμείς κυριαρχούμασταν από αντισημιτικές εγγραφές και αντισημιτικά ιδεοληπτικά σχήματα και δοξασίες. Μόνο επειδή κάναμε εξαιρετικά πολλές ερωτήσεις και αρχίσαμε κάποια στιγμή να ψάχνουμε μόνοι μας και ανεξάρτητα από την κυρίαρχη αφήγηση την ιστορία αυτή μπορέσαμε τελικά να απαλλαγούμε από τα βαρίδια της εσκεμμένης συσκότισης και παραπλάνησης, και να δούμε την αλήθεια μόνοι μας. Αλλά -είν’ αλήθεια- αυτό συνέβη με πάρα πολύ κόπο και προσπάθεια.

Ολη αυτήν την πραγματικότητα, είναι πολύ δύσκολο να την εξηγήσει κανείς αυτό στους σύγχρονους Δυτικούς υποτιθέμενους ‘φίλους των Παλαιστινίων’, και πολλά σημεία της είναι απολύτως αδύνατο να τα κατανοήσουν οι ‘αντισιωνιστές’ του πεζοδρομίου, που συντριπτικά, ούτε καν γνωρίζουν τα γεγονότα, με αποτέλεσμα να πιστεύουν κάθε ανοησία που ακούν.

Αν τυχόν κάποιος θέλει να ακούσει τη δική μας ιστορία και διαδρομή, σχετικά με το τι πιστεύουμε σήμερα και το τι πιστεύαμε κάποτε, όταν είχαμε εμπιστευτεί κάποιους τέτοιους χειραγωγούς και spin doctors να μας πουν την ιστορία, και μας έκαναν αντισημίτες χωρίς να το καταλάβουμε:

Ξέραμε δύο πράγματα:

– Το ένα ήταν το βασικό σενάριο, ‘άγιοι αθώοι μικροί αδύναμοι χιλιοβασανισμένοι Παλαιστίνιοι Δαβίδ παθαίνουν συνεχώς συμφορές και άσχημα πράγματα από σατανικούς πανίσχυρους καταπιεστές σαδιστές serial-killer Εβραίους Γολιάθ’

– Και το δεύτερο ήταν πως ο σιωνισμός και συνεπώς το Ισραήλ χρεώνεται μόνο αυτό σε ολόκληρο τον κόσμο έναν εξωπραγματικό ρατσισμό, σαν κράτος ‘ιμπεριαλιστικό, αποικιοκρατικό, ρατσιστικό, μιλιταριστικό, απαρτχάιντ, είναι θεοκρατία, κράτος-δολοφόνος, γενοκτονικό, έχει σχέδιο εθνοκάθαρσης και σκοτώνει παιδιά’.

Είδαμε ότι όλα αυτά άρχισαν να λέγονται μόνο από το 1967 και μετά, ενώ μέχρι τότε κανείς δεν έλεγε τέτοια πράγματα. Μόνοι μας ψάξαμε να βρούμε πως σε μία νύχτα το μικρό εβραϊκό κράτος από ένα κράτος της σειράς όπως όλα τα άλλα, και ειδικά μια ‘προοδευτική’ υπόθεση για όλους σχεδόν τους αριστερούς (σαν το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα αυτοσυντήρησης και χειραφέτησης των Εβραίων ενάντια στον βρετανικό ιμπεριαλισμό, συνέχιση και πραγμάτωση του αντιναζιστικού αγώνα του Β’ΠΠ, με τις ευλογίες των νικητών των Ναζί), ξαφνικά έγινε ένας ‘κήπος του κακού’, ένα ζοφερό, μοχθηρό, τρελό κράτος που μόνο αρνητικές ιδιότητες έχει, που ό,τι κάνει είναι μόνο διαβολικό και εξωπραγματικά άσχημο και αποκρουστικό.

Τελικά, μετά από χρόνια διαβάσματος, σήμερα ξέρουμε ότι από τα παραπάνω δύο πράγματα, εκτός από τα ονόματα, όλα τα άλλα είναι ψέματα.

Για να μην πούμε ότι τελικά και το όνομα, ‘Παλαιστίνιοι’ …, ε, κι αυτό fake είναι.

 

Είναι δύσκολο να βρει κανείς την αλήθεια, αλλά είναι εύκολο το να αποφασίσει να ξεκινήσει να κάνει τη διαδρομή για να την βρει. Και θα το αποδείξουμε στη συνέχεια αυτό.

– «Κάνε το ψέμα όσο πιο μεγάλο γίνεται, κράτα το απλό, πέστο πολλές φορές, και στο τέλος όλοι θα το πιστέψουν»
[Αδόλφος Χίτλερ]

Προηγουμένως, καλό θα ήταν αν βλέπαμε τηλεγραφικά τα βασικά σημεία της ιστορίας:

Η ιστορία της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης είναι στην πραγματικότητα απλή.

Οι Αραβες δεν μπορούν να δεχτούν τους Εβραίους δίπλα τους. Ο ιουδαϊσμός γι’ αυτούς είναι μια αίρεση που πρέπει να εξαφανιστεί. Οι Εβραίοι ήταν εκείνοι που υποτίθεται επιχείρησαν να σκοτώσουν τον Προφήτη. Τελικά, υποτάχτηκαν στη Μεγαλειότητά του, και επί 13-14 αιώνες ζούσαν σαν υπάνθρωποι άπιστοι Β’ κατηγορίας dhimmi (υποτελείς μέσω λύτρων, κεφαλικού φόρου). Το γεγονός πως οι Εβραίοι στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα θέλησαν να χειραφετηθούν, καταργώντας μονομερώς την ‘Συνθήκη του Ομάρ’, και μάλιστα σε χώματα που οι Αραβες θεωρούν ‘γη του Προφήτη’ και του Dar al-Islam, που ο Αλλάχ απαγορεύει στους πιστούς του Ισλάμ να παραχωρήσουν σε απίστους, και άρα δεν δίνονται πίσω, οδηγεί τους Αραβες στην παράνοια. Δεν μπορούν και δεν θέλουν να δεχτούν μια εβραϊκή εστία δίπλα τους, σε οποιοδήποτε μέγεθος και σε οποιαδήποτε σύνορα.

Μια παράνοια, όμως, που με τα δικά τους θρησκευτικά κριτήρια και νοοτροπία είναι κάτι απολύτως λογικό και αποτελεί μονόδρομο για τη διαμόρφωση των κινήτρων και των κριτηρίων που καθορίζουν τις πράξεις τους.

Οι Εβραίοι πάλι ξαναγύριζαν στα χώματα των προγόνων τους, από όπου ποτέ δεν έφυγαν ολοκληρωτικά: Πάντα υπήρχαν Εβραίοι στην περιοχή, στην πραγματικότητα ήταν η μοναδική αδιάλειπτη παρουσία εκεί· λ.χ. στην Ιερουσαλήμ, η πλειοψηφία ήταν πάντα εβραϊκή. Μετά το Ολοκαύτωμα, όταν οι Εβραίοι δεν είχαν που αλλού να πάνε, η επιστροφή στη γη του Ισραήλ ήταν μονόδρομος.

Οι Αραβες τους αρνούνται το δικαίωμα αυτό εδώ και πάνω από 100 χρόνια, πάντα με ιδιαίτερα αιματηρούς τρόπους. Πριν την ανακήρυξη του κράτους, προσπάθησαν πολλές φορές να εξοντώσουν τους Εβραίους, με σφαγές και πογκρόμ. Οταν ανακηρύχτηκε το κράτος το 1948, προσπάθησαν πάλι, με τους στρατούς πέντε κρατών (κανείς εκ των οποίων δεν ήταν στρατός κάποιας υφιστάμενης οντότητας με το όνομα «Παλαιστίνη»), να διαλύσουν το κράτος, να πνίξουν στο αίμα αυτή τη μικρή λωρίδα γης και να εξοντώσουν τη μικρή εβραϊκή μειονότητα. Δυστυχώς έχασαν.

Τότε, το 1948, αυτοί οι ελάχιστοι, περίπου 600.000 Εβραίοι, ένας πραγματικά λαϊκός στρατός της μεταπολεμικής περιόδου, με ρίζες στην αντιναζιστική Αντίσταση του Β’ΠΠ, δημιούργημα ενός πραγματικά επαναστατικού κινήματος, του σιωνισμού, ο μοναδικός στρατός της περιοχής με καθαρά αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, και αποτελούμενος από εργάτες και νοικοκυρές, οι περισσότεροι, όπως είπαμε, επιζώντες των στρατοπέδων του Ολοκαυτώματος, μπόρεσαν να αποκρούσουν επιτυχώς την επόμενη μεγάλη προσπάθεια να πνιγεί στο αίμα η μικρή εβραϊκή κοινότητα του νέου Ισραήλ: την εισβολή των πέντε αραβικών κρατών, που τους χτύπησαν παράνομα και κατά παράβαση του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών του 1945, υπό την ηγεσία του γνωστού χιτλερικού Αραβα (όχι ακόμα ‘Παλαιστίνιου’) Μουφτή της Ιερουσαλήμ Haj Amin al-Husseini, του φίλου, συνεργού, προστατευόμενου και στρατολόγου του Χίτλερ και των Ναζί, και θείου του Αραφάτ, σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες.

Διαβάστε:
– Η εξίσωση ‘Σιωνισμός = Ναζισμός’ από τους αντισημίτες που πιστεύουν ότι δεν είναι αντισημίτες
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2017/02/19/antisemites-who-thin-of-themselves-as-non-racists/

Μόλις τρία χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, ο χιτλερικός μουφτής καθοδηγούσε τους πέντε αυτούς στρατούς στην ίδια προσπάθεια εξάλειψης των Εβραίων από προσώπου γης, με φετφάδες για ‘ιερό πόλεμο’, δηλαδή Τζιχάντ, εναντίον των ‘αιρετικών απίστων’ dhimmi.

Επικεφαλής του παναραβικού στρατού (Arab Liberation Army) ήταν ένας Αραβας Ναζί, ο Fawzi al-Qawuqji (Fawzi Bey Kawukji), δοξασμένος σε όλα τα μέτωπα του Β’ΠΠ, όπου είχε πολέμησει, είχε τραυματιστεί και είχε παρασημοφορηθεί για χάρη του Χίτλερ και του εθνικοσοσιαλισμού:

Ηταν αυτός που είχε δηλώσει τις μέρες εκείνες:

– «Αν τα Ηνωμένα Εθνη ψηφίσουν λάθος, θα εξαπολύσουμε ολοκληρωτικό πόλεμο, θα βλέπετε παντού μόνο σκοτωμούς, συντρίμμια και καταστροφή»

Ο διοικητής Fawzi Bey Kawukji είχε κάνει αυτή τη δήλωση ήδη τον Αύγουστο του 1947, δέκα μήνες πριν την ανακήρυξη του κράτους και τρεις μήνες πριν το ψήφισμα του ΟΗΕ. Ο διάσημος Αραβας Ναζί, γεννημένος στο Λίβανο, με καριέρα αξιωματικού στον τουρκικό στρατό, είχε πολεμήσει ενάντια σε Βρετανούς και Γάλλους στο πλευρό των Γερμανών, κατόπιν πολέμησε τους Ιρακινούς επίσης σαν όργανο των Γερμανών, και όταν τραυματίστηκε πήγε για θεραπεία σε ναζιστικό νοσοκομείο. Παντρεύτηκε, μάλιστα Γερμανίδα, ξαναγύρισε στον πόλεμο εναντίον των συμμάχων στο πλευρό του Χίτλερ. Το 1948, πιστός στις ιδέες του, συνέχισε τον ναζιστικό του αγώνα, πολεμώντας αυτή τη φορά Εβραίους ‘σιωνιστές’, βλ Περιοδικό Time, 15/03/1948.

Στη φωτογραφία, ένα από τα τεθωρακισμένα του ναζί Μπέη Διοικητή του Παναραβικού 'Παλαιστινιακού' Στρατού, ALA, όπου φαίνεται καθαρά το έμβλημα, ένα στιλέτο να μαχαιρώνει το άστρο του Δαβίδ, δηλαδή τον εβραϊσμό (αφού τότε δεν ήταν ακόμα επίσημα εθνικό σήμα του Ισραήλ, δεν είχε ανακηρυχτεί ακόμα το κράτος). Για να μπορούμε να σφάζουμε Εβραίους όπου τους βρίσκουμε βρε αδερφέ, αυτό είναι δικαίωμά μας, γιατί δεν το καταλαβαίνετε, απορούμε.

Στη φωτογραφία, ένα από τα τεθωρακισμένα του ναζί Μπέη Διοικητή του Παναραβικού ‘Παλαιστινιακού’ Στρατού, ALA, όπου φαίνεται καθαρά το έμβλημα, ένα στιλέτο να μαχαιρώνει το άστρο του Δαβίδ, δηλαδή τον εβραϊσμό (αφού τότε δεν ήταν ακόμα επίσημα εθνικό σήμα του Ισραήλ, δεν είχε ανακηρυχτεί ακόμα το κράτος). Για να μπορούμε να σφάζουμε Εβραίους όπου τους βρίσκουμε βρε αδερφέ, αυτό είναι δικαίωμά μας, γιατί δεν το καταλαβαίνετε, απορούμε.

 

‘Nakba’ είναι ο όρος που επινοήθηκε για να περιγράψει τη βαριά λύπη από την σπαρακτική ήττα, όταν το 1948 η επίθεση των πέντε αραβικών στρατών απέτυχε να συνεχίσει την προσπάθεια για ολοκληρωτική καθολική εξόντωση των Εβραίων, την οποία είχαν αρχίσει οι Ναζί και είχε βοηθήσει σημαντικά ο χιτλερικός (όχι ακόμα ‘Παλαιστίνιος’) μουφτής Haj Amin al-Husseini, φίλος, συνεργός, προστατευόμενος και στρατολόγος του Χίτλερ και των Ναζί, και θείος του Αραφάτ, όπως ειπώθηκε.

Ηταν η πρώτη φορά που Εβραίοι δεν κάθησαν να σφαχτούν, όπως ήταν ο κανόνας μέχρι τότε.

Οι Αραβες έχασαν, αλλά δεν τα παράτησαν. Ξαναπροσπάθησαν στρατιωτικά και ξεκίνησαν πολέμους αρκετές φορές ακόμα. Πάλι έχασαν. Κατέφυγαν στην τρομοκρατία, πάλι απέτυχαν. Από τότε προσπαθούν με άλλους τρόπους, πιο σύγχρονους, λ.χ. μέσω δημοσίων σχέσεων, δηλαδή προπαγάνδας, χωρίς ποτέ, βέβαια, να παρατήσουν την τρομοκρατία, -είναι η βασική τους μέθοδος εδώ και πολλές δεκαετίες.

Αυτή είναι η ιστορία σε λίγες γραμμές.

Ολα τα επόμενα, η κατασκευή ξεχωριστής ‘παλαιστινιακής συνείδησης’, το αίτημα για δικό τους κράτος, η φιλολογία για ‘ιμπεριαλισμό και αποικιοκρατία’, η αδιανόητη θεωρία για ‘εθνοκάθαρση’ το 1948 ή και για ‘γενοκτονία’ που συνεχίζεται ακόμα, οι επικλήσεις στα concept των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι κατηγορίες για απαρτχάιντ, η εξίσωση σιωνισμού και ναζισμού, όλα αυτά είναι μεταγενέστερες κατασκευές, -ορισμένα με τη βοήθεια ναζιστικών υπολειμμάτων αλλά και της KGB της δεκαετίας του 1960-, που απλά εξυπηρετούν τον βασικό στόχο, την απονομιμοποίηση του μικρού εβραϊκού κράτους-καταφυγίου και την ‘ευθανασία’ του. Οι μεν (νεοναζί και ψευτοαριστεροί ‘αντιιμπεριαλιστές’) μπορεί να επικαλούνται περισσότερο πολιτικούς λόγους, ενώ οι δε (ισλαμιστές φονταμενταλιστές) περισσότερο θρησκευτικούς λόγους, αλλά ο στόχος παραμένει ο ίδιος: η εξόντωση των Εβραίων επειδή δεν τους αξίζει να υπάρχουν δίπλα μας..

Πως το γνωρίζουμε ότι όλα τα παραπάνω είναι πλαστογραφίες;
Διαβάζοντας λίγη Ιστορία, ίσως;

Και πως μπορούμε να διακρίνουμε εκείνη την εξιστόρηση που αποτελεί την μοναδική αληθινή αφήγηση των γεγονότων:
Επειδή η αλήθεια έχει ένα πλεονέκτημα, που ταυτόχρονα αποτελεί και την απόδειξη πως η αφήγησή της είναι η μόνη αληθινά ακλόνητη:

– Η αλήθεια απαντάει σε όλα. Δεν χρειάζεται δικαιολογίες, δεν αφήνει κενά, δεν επιτρέπει αναπάντητα ερωτήματα, δεν υπάρχουν αδιέξοδα στην εξιστόρησή της, δεν υπάρχουν λογικά άλματα, δεν υπάρχουν αμφιλεγόμενα ζητήματα, δεν υπάρχει κανένα κενό. Οποιος λέει την αλήθεια, δεν θα χρειαστεί ποτέ να αφήσει κάποιο θέμα αναπάντητο, ούτε θα καταφύγει ποτέ σε στρεψοδικίες. Επίσης, όποιος λέει την αλήθεια, δεν χρειάζεται να θυμάται τίποτα: Απλά αναφέρει τα γεγονότα και το τι σημαίνουν. Και όλα βγάζουν νόημα.

Αντίθετα, το ψέμα κάποια στιγμή θα βρεθεί αντιμέτωπο με τον εαυτό του: Οι πλαστογραφημένες αφηγήσεις, όπως η παλαιστινιακή, για να σταθεί, -όπως κάθε ψέμα-, κάποια στιγμή χρειάζεται περισσότερα ψέματα, πάντα αφήνει ερωτήματα που δεν απαντούνται, και πάντα εκείνοι που την διακινούν αναγκάζονται να καταφεύγουν σε ακροβασίες και λογικά άλματα και παράδοξους ισχυρισμούς και άλλους βιασμούς της Λογικής.

Και, για να είμαστε ειλικρινείς, γιατί φοβόμαστε να πούμε ότι αυτός ο αριστερός ‘αντισιωνισμός’ μας επιβλήθηκε σαν ιδέα από τη Σοβιετική Ενωση, στη δεκαετία του 1960, σαν το ‘επαναστατικό μας καθήκον’ ενάντια στον ιμπεριαλισμό της Δύσης, κι εμείς ποτέ δεν τολμήσαμε να το αμφισβητήσουμε αυτό;

Η νέα αντιεβραϊκή (‘αντισιωνιστική’) αφήγηση, σε μεγάλο ποσοστό, ήταν δημιούργημα της δεκαετίας του 1960, όταν συμπτύχθηκε ένα μέτωπο μεταξύ του λόγου του παραδοσιακού ακροδεξιού αντισημιτισμού, του λόγου του σοβιετικού ‘αντισιωνισμού’, του λόγου εναντίον της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατίας και του απαρτχάιντ, του θρησκευτικού ή/και εθνικιστικού φανατικού λόγου πολλών ισλαμικών κρατών και του λόγου μιας ‘Νέας Αριστεράς’ που υποστήριζε -καλή τη πίστει- τα νέα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του λεγόμενου ‘Τρίτου Κόσμου’.

Είναι η αλήθεια, ότι η ΕΣΣΔ, βλέποντας ότι χάνει επιρροή στη Μέση Ανατολή, πριμοδότησε, μαζί με την Ανατολική Γερμανία και τις άλλες χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, τόσο θεωρητικά, όσο και πρακτικά (με όπλα, εκπαιδεύσεις, μυστικές υπηρεσίες) τα αραβικά κινήματα, φτιάχνοντας τη δική της αντισημιτική ‘αντισιωνιστική αντιιμπεριαλιστική’ αφήγηση ενάντια σε ΗΠΑ και Ισραήλ, για καθαρά δικούς της λόγους.

Πως συνέβη, ξαφνικά, το 1947-1948, και οι κοινότητες με τους απλούς, διωκόμενους και δολοφονημένους Εβραίους, ή καλύτερα, τα υπολείμματα αυτών, μετατράπηκαν στην ‘αντιιμπεριαλιστική’ αφήγηση σε εκείνες τις τερατώδεις, αιμοδιψείς, αόρατες και ψυχρά δολοφονικές δυνάμεις του παγκόσμιου αποικιοκρατικού ιμπεριαλισμού; Οι ίδιοι άνθρωποι δεν ήταν;
Και μάλιστα, εκείνοι οι συγκεκριμένα οι άνθρωποι που δεν ήθελαν να κατακτήσουν τη γη με τα όπλα, αλλά αγοράζοντάς την;
Αυτό άλλωστε έκαναν επί 70 ή 80 χρόνια, μέχρι το 1948.
Μια γη, που, όσο να ‘ναι, κάποια λίγα δικαιώματα πρέπει να ανήκαν και σε αυτούς, αφού οι πρόγονοί τους κατοικούσαν εκεί χιλιάδες χρόνια πριν έρθουν οι πρώτοι Αραβες;

Ολοι μεγαλώσαμε με τις θεωρίες περί ‘ιμπεριαλιστικού αποικιοκρατικού σιωνισμού’ το 1947-1948 (δηλαδή υποκινούμενου από βρετανικά και αμερικανικά ιμπεριαλιστικά κέντρα), στον οποίο οι Αραβες της Παλαιστίνης αντέταξαν από τότε το δικό τους δήθεν εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Για το δεύτερο κομμάτι πρέπει να γίνει κάποτε μια σοβαρή και ειλικρινής συζήτηση (πως μπορούμε να υποστηρίζουμε έναν εθνικιστικό ρατσιστικό και θρησκόληπτο σωβινισμό που μεταμφιέστηκε σε εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα μόνο για να καταστείλει το αυθεντικό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα του διπλανού του λαού, των Εβραίων). Το πρώτο πάντως, η παραφιλολογία για ‘ιμπεριαλισμό’ και ‘αποικιοκρατία’, σίγουρα δεν έχει καμία ιστορική βάση, πράγμα που σημαίνει ότι κάποιοι πονηροί μας εξαπατούν χρόνια τώρα.

Ας μην κοροϊδευόμαστε: Δεν υπάρχει κανένας ‘ιμπεριαλισμός’. Υπάρχει μόνο η απεγνωσμένη αναζήτηση ειρήνης και ασφάλειας. Οποιος δοκιμάσει να κάνει κάποιες από αυτές τις ερωτήσεις στους φανατικούς πολεμοκάπηλους ‘αντισιωνιστές’, δεν πρόκειται να πάρει καμία απάντηση. Μπορούν να απαντηθούν μόνο με λογικά άλματα και με ασυνάρτητες θεωρίες και με πλαστογράφηση των ιστορικών γεγονότων. Τίποτε από όλα όσα ισχυρίζονται οι ‘αντισιωνιστές’ δεν συνέβη. Η πραγματικότητα, όπως ξέρουμε από το ξυράφι του Οκαμ, είναι πολύ πιο απλή. Δεν υπήρχε κανένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο, και οι εικασίες περί αποικιοκρατίας είναι μόνο θεωρητικά σχήματα μιας αντιιμπεριαλιστικής αφήγησης που εξυπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες, στηρίζεται μόνο με ψέματα και πλαστογραφίες, και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Οι Αραβες απλά δεν ήθελαν τους Εβραίους μες στα πόδια τους. Ηταν αντίθετο και απαγορευτικό, τόσο για τη θρησκεία τους, όσο και για τον αραβικό εθνικισμό τους. Με καμία μορφή κράτους -και σε οποιαδήποτε σύνορα:

– Γι’ αυτό συνέβησαν τα αμέτρητα πολύνεκρα αραβικά πογκρόμ εναντίον Εβραίων τις δεκαετίες του 1920 και 1930
– Γι’ αυτό πήγαν να καταστρέψουν το Ισραήλ και να εξοντώσουν τους Εβραίους το1948.
– Γι’ αυτό ξαναπροσπάθησαν σε διαδοχικούς πολέμους, από έναν τουλάχιστον σε κάθε επόμενη δεκαετία.
– Γι’ αυτό στις επίσημες συγκεντρώσεις τους, παρουσία του Αραφάτ παλαιότερα και του Αμπάς τώρα, ο Μεγάλος Μουφτής των Παλαιστινίων διακηρύσσει ότι «το ύψιστο καθήκον κάθε Παλαιστίνιου και κάθε μουσουλμάνου είναι να γενοκτονήσει τους Εβραίους πίθηκους και γουρούνια μέχρι ενός» και όλοι μαζί μιλάνε για ‘ισλαμική τζιχάντ’.

Ο τωρινός Μουφτής της Ιερουσαλήμ, δηλαδή η ανώτατη θρησκευτική αρχή, στα αχνάρια του γνωστού χιτλερικού Μουφτή, σε επίσημες εκδηλώσεις της Παλαιστινιακής Αρχής έχει καταγραφεί αμέτρητες φορές να λέει:

«Το πεπρωμένο των Μουσουλμάνων είναι να σκοτώσουν όλους τους Εβραίους. Η ανάσταση θα έρθει μόνο αφού οι Εβραίοι εξοντωθούν από τους μουσουλμάνους»

… ενώ ο συντονιστής στην εκδήλωση της Παλαιστινιακής Αρχής-Φατάχ προλογίζει, χρησιμοποιώντας ένα αγαπημένο θέμα:

«Ο πόλεμός μας με τους απογόνους των πιθήκων και των χοίρων (δηλαδή των Εβραίων) είναι ένας πόλεμος θρησκείας και πίστης».

Και το σύνθημά τους «από το ποτάμι (την Ιορδανία) στη θάλασσα (στη Μεσόγειο), η Παλαιστίνη θα ελευθερωθεί», μπορεί να μην το αντιλαμβάνονται οι ‘κοινωνικοί αγωνιστές’ του ‘αντισιωνισμού’, αλλά αυτό σημαίνει:

Ενα δεύτερο Ολοκαύτωμα.
Ας τους πληροφορήσει κάποιος: δεν είναι καθόλου αθώο, ούτε ηρωικό.
Καλεί σε γενοκτονία.

Οταν λες ότι δεν θα αφήσεις τον παραμικρό χώρο για τους Εβραίους (αυτό που επιχειρούν οι Αραβες για 100 χρόνια τώρα), αυτό κάνεις: Συνεργείς σε μια δεύτερη γενοκτονία, -είναι πολύ απλό. Απλά, οι Αραβες δεν μπόρεσαν να την πραγματοποιήσουν μέχρι τώρα, όχι ότι δεν θέλουν. Προσπάθησαν πολλές φορές, αμέτρητα πογκρόμ, τέσσερις μεγάλοι πόλεμοι, πολλοί μικρότεροι, δυο δωδεκάδες κράτη και άπειρες οργανώσεις αφοσιωμένες στην καταστροφή των Εβραίων. Δεν κατάφεραν την φυσική εξόντωση των Εβραίων (όχι ότι έχουν παρατήσει το σχέδιο), και στράφηκαν από το 1967 και μετά στην προπαγάνδα, δηλαδή στη άλλη μορφή τζιχάντ, στη δεύτερη ιεραρχικά επιλογή κάθε μουτζαχεντίν: Αν ο ισλαμιστής δεν μπορεί να επιβάλλει τα θέλω του με τη βία και τις απειλές, μόνο τότε η άλλη επιλογή είναι «με τα λόγια».

Και αυτό συνεχίζεται μέχρι τώρα. ‘No to Israel In any borders’ ήταν πάντα το σύνθημά τους, και εξακολουθεί να είναι και τώρα.
Δηλαδή, απλά, τα σχέδιά τους αυτά συνεχίζονται και σήμερα, με άλλη μορφή:

Οποιος θέλει αποδείξεις, άφθονες, σε κάθε πτυχή αυτής της ιστορίας. Για παράδειγμα, ας πάρουμε το θέμα των ‘αιτημάτων’ των λεγόμενων Παλαιστινίων, διαχρονικά. Αν το δούμε προσεκτικά, αποκαλύπτεται ένα pattern:

Στις διακηρύξεις περί ‘απελευθέρωσης’ της παλαιστινιακής γης, που ξεκίνησαν το 1964, η Γάζα και η Δυτική Οχθη δεν αναφέρονταν καν σαν κομμάτια και συστατικά στοιχεία του νέου κράτους τους και σαν ‘γη που έπρεπε να απελευθερωθεί’.
Τα σύνορα της κάθε φοράς περιοχής που οι ‘Παλαιστίνιοι’ λένε ότι ‘θέλουν να ελευθερώσουν’ όπως και οι ανά περίσταση διακηρύξεις περί ‘σύστασης παλαιστινιακής κρατικής οντότητας’ …

– ξεκίνησαν το 1964 για να περιγράψουν την Παλαιστίνη της Βρετανικής Εντολής,
– άλλαξαν το 1968 για να περιγράψουν το Ισραήλ με τη Δυτική Οχθη και τη Γάζα,
– ξαναάλλαξαν το 1974 με το phased plan, ‘πλάνο σε στάδια’, το οποίο ποτέ δεν έχει εγκαταλειφθεί και είναι ακμαίο και ζωντανό σήμερα, με μοναδικό στόχο να καταστρέψουν το εβραϊκό κράτος,
– και ξαναάλλαξαν το 1993 με τις συμφωνίες του Οσλο,

… δηλαδή πάντοτε καθορίζονται όχι από κάποιο χάρτη κάποιας οντότητας ‘Παλαιστίνης’, ούτε από κάποιο μόνιμο και σταθερό κατάλογο αιτημάτων των Παλαιστινίων, αλλά από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται κάθε φορά το εβραϊκό κράτος και από τα εδάφη στα οποία πατάνε Εβραίοι!

Το γνωστό μας 'phased plan' του 1974, το 'πλάνο σε στάδια', ή αλλιώς 'Palestine Liberation Organization's Ten Point Program'. Διαβάστε με προσοχή τα άρθρα 2, 4 και 8. Περιέχουν όλα όσα θα πρέπει να ξέρουμε για τα σχέδια των Αράβων 'Παλαιστινίων'.

Το γνωστό μας ‘phased plan’ του 1974, το ‘πλάνο σε στάδια’, ή αλλιώς ‘Palestine Liberation Organization’s Ten Point Program’. Διαβάστε με προσοχή τα άρθρα 2, 4 και 8. Περιέχουν όλα όσα θα πρέπει να ξέρουμε για τα σχέδια των Αράβων ‘Παλαιστινίων’.

 

Και, γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν παρουσιάζουν κατάλογο αιτημάτων;
Μα είναι απλός ο λόγος -και ταυτόχρονα εξηγεί γιατί δεν έχουν κράτος τόσα χρόνια:

Οσο κι αν ενδέχεται να φανεί απίστευτο στον άπειρο (και κατά τεκμήριο αστοιχείωτο) ‘αντισιωνιστή’, ο λόγος είναι ο εξής:

Διότι τίποτε από όσα κάνουν οι Παλαιστίνιοι δεν γίνεται επειδή «θέλουν να φτιάξουν κράτος». Ολα γίνονται επειδή, απλά, το μόνο που θέλουν είναι το να καταστρέψουν το κράτος των άλλων. Αυτό προέχει, και τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα, για να λυθούν στο μέλλον.

Διότι θα έπρεπε το δικό τους παλαιστινιακό κράτος να υπάρξει δίπλα σε εκείνο των Εβραίων. Ομως στόχος τους δεν είναι ακριβώς η κρατική αποκατάσταση. Στόχος τους είναι να εξαφανίσουν και να καταστρέψουν το κράτος των Εβραίων και να φτιάξουν ένα κράτος ΕΠΑΝΩ στο κράτος των Εβραίων. Και μόνο με την ιδέα να υπάρχει δίπλα τους ένα εβραϊκό κράτος, ακόμη και σε λιγότερο από το 0,16% της γης της Μέσης Ανατολής, οι Αραβες αηδιάζουν:

– «Μόνο αν καταστραφεί το εβραϊκό Ισραήλ και εξαφανιστούν οι Εβραίοι από προσώπου (μεσανατολικής) γης, μόνο τότε θα πούμε ‘Ναι’. Προκειμένου να έχουν οι Εβραίοι κράτος, προτιμούμε να μην έχουμε εμείς»

Αυτό λένε στην ουσία, τόσο η PLO στο Αρθρο 24 του Πρώτου Καταστατικού Χάρτη της (PLO National Charter) του 1964 αλλά και στα Αρθρα 19-23 του Δεύτερου Καταστατικού Χάρτη της του 1968, όσο και η Χαμάς σε όλα τα άρθρα του καταστατικού της χάρτη:

«Το Ισραήλ υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο μέχρι τη στιγμή που το Ισλάμ να το εξαφανίσει, όπως εξαφάνισε και άλλα κράτη πριν το Ισραήλ».

Αυτό λένε: ότι στόχος τους ακριβώς δεν ήταν ποτέ να φτιάξουν ένα δικό τους κράτος· ήταν πάντα να εξαφανίσουν το μικρό εβραϊκό κράτος και να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους μέχρι ενός.

– «Ολο κι όλο, αν υπάρχει κάτι, που όλοι οι Παλαιστίνιοι μπορούν να συμφωνήσουν σαν μέλη της κοινότητάς τους, είναι μόνο στο τι θέλουν να καταστρέψουν, και όχι στο τι θέλουν να χτίσουν».
[Thomas Friedman, αρθρογράφος στην εφημερίδα New York Times]

Οι Παλαιστίνιοι δεν πρόκειται να δεχτούν ποτέ συμφωνία ειρήνης διότι αυτό θα σημαίνει ότι ο αγώνας των 100 και πλέον ετών να ταπεινώσουν τους Εβραίους θα τελειώσει και δεν θα μπορούν πλέον να παίζουν το χαρτί της αυτοθυματοποίησης.

Η πολιτική στρατηγική των παλαιστινιακών ελίτ απέναντι στο Ισραήλ βασίζεται συχνά σε ένα απλό τέχνασμα: Οι Παλαιστίνιοι προσπαθούν να προκαλέσουν πάντα με τις πράξεις τους μια αντίδραση «δυσανάλογη» από την πλευρά του Ισραήλ, με σκοπό να συγκεντρώσουν τη διεθνή συμπάθεια. Αυτό το μοτίβο στην συμπεριφορά μπορεί να το δει κάποιος να εξελίσσεται για δεκαετίες:

– Είναι αυτό που βλέπουμε όταν η λεζάντα της φωτογραφίας γράφει λ.χ.. ‘Παλαιστίνιοι οπλισμένοι με πέτρες επιτίθενται σε ισραηλινά τανκ’, ώστε η εικόνα που θα μεταδοθεί να παραπέμπει σε ‘Παλαιστίνιους Δαβίδ εναντίον του Ισραηλινού Γολιάθ’.
– Είναι ακριβώς το ίδιο που συναντάμε στις επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου της Χαμάς, όταν παρουσιάζει τους νεκρούς ενόπλους της σαν ‘νεκρούς αμάχους’
– Και είναι ακριβώς το ίδιο με τις θεατρικές παραστάσεις του παλαιστινιακού Χόλιγουντ (Pallywood) με την νεαρή Ahed Tamimi, βλ. ‘Στ’ αλήθεια, «Ισραηλινός δημοσιογράφος καλεί σε ομαδικό βιασμό φυλακισμένης ανήλικης Παλαιστίνιας;» – Fake News #01‘, 29/12/2017
– Και είναι ακριβώς ό,τι παρακολουθούμε από τις 30 Μαρτίου 2018 και μετά, με τις διαδηλώσεις στα σύνορα με τη Γάζα.

Τελικός στόχος είναι ένας και μοναδικός: Ενας κόσμος χωρίς Εβραίους.

Μια παραπάνω απόδειξη σε αυτό:

Ο Saeb Erakat, υπαρχηγός του Αραφάτ, Γενικός Γραμματέας της PLO και βασικός διαπραγματευτής επί δεκαετίες, το 2009 μας ανοίγει τα μάτια (από την ανάποδη φυσικά, χωρίς να το θέλει) με αυτήν εδώ τη συνέντευξή του στο Al Jazeera:
https://www.memri.org/tv/chief-palestinian-negotiator-saeb-erekat-abu-mazen-rejected-israeli-proposal-annapolis-arafat

Παραδέχεται ευθέως ότι και το 1994, και το 1998, και το 2000 και το 2008, τους είχαν δώσει αν όχι το 100% όσων ήθελαν, το 99%, αλλά και πάλι είπαν όχι. Κι εδώ έρχεται η βοήθεια που δίνει χωρίς να το θέλει.
Κάνει κάποιος την ερώτηση ‘γιατί είπαν όχι’ (και συνολικά πάνω από 80 φορές);
Και η απάντηση είναι απλή, όπως είπαμε:

Διότι ο σκοπός των Αράβων δεν ήταν ποτέ να φτιάξουν κράτος.

Και με αυτό σαν δεδομένο, μπορεί κάποιος να εξηγήσει και άλλα περίεργα πράγματα, όπως π.χ. για ποιο λόγο αυτή μόνο η σύγκρουση διαρκεί τόσο αφύσικα πολύ;

Διότι με κάθε νέα πρόταση για συμβιβασμό, με κάθε ιδέα προς συζήτηση και με κάθε διάθεση για διάλογο από την ισραηλινή πλευρά, μπορεί όλος ο κόσμος να ακούει τους Εβραίους να λένε π.χ. «Είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε γη για ειρήνη», αλλά οι ηγεσίες των Αράβων ακούνε κάτι πολύ διαφορετικό. Ακούνε τους Ισραηλινούς να λένε: «Αφού συζητάμε για συμβιβασμό, αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε αρκετοί ισχυροί, κι έτσι αργά ή γρήγορα θα εγκαταλείψουμε τη μάχη».

Η ειλικρίνεια είναι βασική συνθήκη για μια διαπραγμάτευση. Στην περίπτωση Εβραίων εναντίον Αράβων, όμως, όσο κι αν οι πρώτοι την χρησιμοποιήσουν με σύνεση, οι δεύτεροι πιστεύουν ότι είναι αδυναμία τους. Κι έτσι η ειλικρίνεια στρέφεται εναντίον των πρώτων. Οταν η άλλη πλευρά δεν ακούει, αυτό συμβαίνει.

Οι αραβικές ηγεσίες κάθε προσπάθεια για συμβιβασμό και κάθε συμφωνία την εκλαμβάνουν σαν αδυναμία. Χτυπάνε αγριότερα όταν τα πράγματα πηγαίνουν πιο ‘αισιόδοξα’ για τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό έκανε ο Μωάμεθ και νικούσε.

Είναι πραγματικά τόσο απλό.

Διότι προετοιμάζονται πάντα για την στιγμή που θα διώξουν τους Εβραίους. Είτε η σκληρή φασιστική γενοκτονική Χαμάς, είτε η μεταμφιεσμένη σε ‘μετριοπαθής’ Φατάχ, το όνειρο όλων είναι να διώξουν τους Εβραίους από τα ιερά χώματα του Προφήτη. Φυσικά, γνωρίζουν ότι ο πόλεμος θα είναι αναπόφευκτος. Και παρότι τόσο οι Ισραηλινοί, όσο και οι δυτικοί και όλοι οι τρίτοι παράγοντες κάνουν ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να τον καθυστερήσουν, όλοι όσοι γνωρίζουν στοιχειωδώς την υπόθεση ξέρουν ότι είναι απλώς θέμα χρόνου το πότε θα συμβεί. Οι Αραβες δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν ποτέ την προσπάθεια να διώξουν και να εξοντώσουν τους Εβραίους και να εξαλείψουν το κράτος τους. Θα ήταν προδοσία προς τον Θεό και τον Προφήτη. Κανείς δεν μπορεί να καταργήσει με το έτσι θέλω την ιερή ‘Συνθήκη του Ομάρ’, και πολύ περισσότερο, οι άπιστοι αιρετικοί Εβραίοι dhimmi. Ούτε συζήτηση.

Να το εξηγήσουμε με απλά λόγια:

Πάντα θα υπάρχει ένταση στη Μέση Ανατολή διότι από τη μια υπάρχουν οι άνθρωποι που θέλουν να σκοτώσουν όλους τους Εβραίους και απ’ την άλλη οι Εβραίοι που δεν θέλουν να καθίσουν να σφαχτούν. Και καμία πλευρά δεν είναι πρόθυμη να συμβιβαστεί.
Οι Αραβες δεν δολοφονούν Εβραίους και δεν μισούν τον Εβραϊσμό λόγω της ύπαρξης του Ισραήλ. Το αντίθετο είναι η αλήθεια: Μισούν το Ισραήλ και δολοφονούν Ισραηλινούς επειδή εκεί υπάρχουν Εβραίοι.

Σε όποιον βετεράνο του αντισιωνισμού και της παλαιστινιακής υπόθεσης κι αν θέσει κανείς αυτά τα ερωτήματα, ποτέ δεν παίρνει απαντήσεις. Πάντα, αυτός που κάνει τέτοιες ενοχλητικές ερωτήσεις βασισμένες στην ιστορική πραγματικότητα και στα γεγονότα, πάντα εισπράττει αντί για πειστικές εξηγήσεις, μόνο χαρακτηρισμούς και επίθετα, και συχνά κατηγορίες για ‘πληρωμές από την πρεσβεία, πρακτοριλίκια’ κ.λπ.

Δεν είναι όλοι οι αντισιωνιστές και αντισημίτες. Αλλά όλοι οι αντισημίτες είναι αντισιωνιστές.

Η πραγματικότητα πάντα βρίσκει έναν τρόπο να καταστρέφει την αντι-ισραηλινή προπαγάνδα, και μάλιστα πολύ εύκολα. Αν και οι ρατσιστές ‘αντισιωνιστές’ (που δεν είναι αντισημίτες) και δεν μισούν κανέναν ζωντανό Εβραίο μόνο του (αλλά μόνο όλους μαζί τους Εβραίους που επιβίωσαν από το Ολοκαύτωμα συνολικά) πρέπει να βρίσκουν τρόπους να καταστέλλουν την πραγματικότητα με κάθε κόστος, η κυριότερη και μεγαλύτερη αλήθεια, την οποία οι εχθροί των Εβραίων προσπαθούν να κρύψουν με κάθε κόστος, βγαίνει πάντα στην επιφάνεια. Και είναι η εξής:

– «Η σύγκρουση με το Ισραήλ γεννήθηκε από τον αντισημιτισμό και θα επιλυθεί μόνο με το τέλος του αντισημιτισμού».

Προς απόδειξιν όλων αυτών, ας δούμε ορισμένες τέτοιες ερωτήσεις-ταμπού τις οποίες ποτέ κανείς ‘αντισιωνιστής’ δεν μπόρεσε να απαντήσει -και ούτε θα μπορέσει ποτέ. Βάζοντας αυτά τα ερωτήματα στη σειρά, κάποιος που γνωρίζει το ιστορικό πλαίσιο και μπορεί να τοποθετεί τα γεγονότα στο context τους, θεωρούμε ότι δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να αποδείξει πως η ιστορία που διακινούν οι Αραβες Ιορδανοί και Σύριοι και Αιγύπτιοι κυκλοφορούν από το 1964 και μετά με το brand name ‘Παλαιστίνιοι’ και οι σύμμαχοί τους είναι μια ιστορία ψεύδους, πλαστογραφιών και κατασυκοφάντησης:

Οποιος κατορθώσει να βρει τις απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα, θα διαπιστώσει, ακριβώς όπως διαπιστώσαμε κι εμείς, ότι τελικά υπάρχει ένα ‘αντι-αφήγημα’, στηριγμένο μόνο στην αλήθεια και στην ιστορική πραγματικότητα. Και έχει μια σπάνια ιδιότητα: Απαντάει σε όλα, χωρίς να αφήνει κανένα κενό.

Ερωτήσεις όπως αυτές που ακολουθούν, για παράδειγμα:

Κάθε νέο άρθρο-ερώτηση-‘Μάθημα’ από τα ‘Palestinian Lessons 101 (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’)’ θα βρίσκεται κάτω από αυτό το tag:

Palestinian Lessons 101 (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/category/palestinian-lessons-101/

Γιατί το Ισραήλ κράτησε 156.000 Παλαιστίνιους μέσα στα σύνορά του με τη λήξη του πολέμου 1947-1949, ένας πληθυσμός που σήμερα είναι σχεδόν 2.000.000 Αραβες, δηλαδή 20% του πληθυσμού του μικρού εβραϊκού κράτους; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #01)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/09/01/why-156000-arabs-stayed-in-1948-war-01-of-palestinian-lessons/

Γιατί ποτέ κανείς δεν αναφέρει ότι παράλληλα με τους ‘Παλαιστίνιους πρόσφυγες’ της γνωστής ‘Nakba’ το 1948, υπήρξε ανάλογος -αν όχι μεγαλύτερος- αριθμός Εβραίων προσφύγων, που διώχθηκαν με βίαια αιματηρά πογκρόμ από τις αραβικές χώρες σαν αντίποινα για την ίδρυση του Ισραήλ; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #02)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/09/02/ethnic-cleansing-of-mizrahi-jews-02-of-palestinian-lessons/

Γιατί οι Παλαιστίνιοι είναι η μοναδική περίπτωση προσφύγων παγκοσμίως που ο αριθμός τους αυξάνεται αντί να μειώνεται; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #03)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/09/03/so-called-refugees-from-palestine-only-increase-03-of-palestinian-lessons/

Το απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων στις γειτονικές ‘φιλικές’ αραβικές χώρες: Γιατί η Παλαιστινιακή Αρχή είναι η μοναδική περίπτωση κρατικής υπόστασης παγκοσμίως που δεν δίνει υπηκοότητα στο δικό της λαό ενώ απαγορεύει στους πολίτες της να επιστρέψουν στα εδάφη της και να ενσωματωθούν στις χώρες διαμονής τους; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #04)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/09/04/apartheid-for-palestinian-authority-citizens-in-arab-countries-04-of-palestinian-lessons/

Πόσα σχέδια ειρήνευσης και πόσες συμφωνίες έχουν απορρίψει οι Παλαιστίνιοι; Γιατί όλα τα σχέδια λύσεων και οι πρωτοβουλίες έχουν δυτική ή ισραηλινή ή ‘τρίτη’ υπογραφή, και ποτέ παλαιστινιακή; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #05)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/09/05/palestinians-only-reject-80-peace-offers-05-of-palestinian-lessons/

Γνωρίζει κανείς τον πλήρη κατάλογο όλων των αιτημάτων των Παλαιστινίων; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #06)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/09/06/nobody-knows-the-full-list-of-palestinian-demands-06-of-palestinian-lessons/

Είστε από τους ‘αριστερούς’ εκείνους που συμφωνούν στην ιδέα να μαζευτούν όλοι οι Εβραίοι σε έναν τόπο για να τους εξοντώσουμε πιο άνετα; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #07)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/10/07/leftists-wish-jews-gathered-oneplace-for-easy-extermination-07-of-palestinian-lessons/


[Σ.Σ.: Ό,τι βλέπουμε είναι η πρώτη μορφή του κειμένου αυτού. Την επόμενη περίοδο, κάθε ‘νέο άρθρο-ερώτηση-‘Μάθημα’ και οι απαντήσεις του θα αναλύονται σε ξεχωριστό, αυτόνομο κείμενο με τίτλο ίδιο ή παρόμοιο με το θέμα της κάθε ερώτησης. Δίπλα σε κάθε ερώτηση θα υπάρχει σύνδεσμος λ.χ. με τον τίτλο, αναλόγως, ‘Ανάλυση’ ή ‘Επεξεργασία’ ή ‘Διερεύνηση’, στον οποίο θα δίνονται αναλυτικά και σε βάθος όλες οι σχετικές πληροφορίες και τα επιχειρήματα. Αυτό θα υλοποιηθεί σιγά-σιγά, ενώ προς το παρόν, στο τέλος κάθε ερώτησης θα βρείτε λινκ με την ετικέττα ‘Μερική Ανάλυση’ ή ‘Προσωρινή Ανάλυση’, με σημειώματα από το ιστολόγιο ή την Facebook σελίδα, αντίστοιχα, στα οποία οι αναγνώστες μπορούν να μάθουν περισσότερα για κάθε θέμα.
Οταν ολοκληρωθεί αυτό το μάλλον πολύ απαιτητικό εγχείρημα, το οποίο θα συνοδεύεται και από μια άλλη πρωτότυπη και για πρώτη φορά εμφανιζόμενη στα ελληνικά εργασία, την αποδόμηση κάθε ψέματος και κάθε πλαστογραφίας που αφορούν τον σύγχρονο εβραϊσμό, το συνολικό αποτέλεσμα ελπίζουμε να αποτελέσει εκείνο το σώμα κειμένων στο οποίο θα μπορεί να βρει κανείς όλες τις απαντήσεις και τα επιχειρήματα για να αντιμετωπίσει τον νέο αντισημιτισμό.
Γι’ αυτούς τους λόγους, θα ήταν καλή ιδέα οι αναγνώστες να κάνουν bookmark αυτήν εδώ την ‘μη στατική’ σελίδα που θα ανανεώνεται συνεχώς, και να επανέρχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα για κάθε νέο Update. Φυσικά, κάθε νέα περαιτέρω επεξεργασία και ανάλυση κάθε ερώτησης, όπως και κάθε αποδόμηση ψέματος ή πλαστογραφίας, θα δημοσιεύοντα και σε ξεχωριστά άρθρα, γι’ αυτό θα ήταν καλή ιδέα, επίσης, οι επισκέπτες να γραφτούν συνδρομητές μέσω e-mail στο ιστολόγιο, -υπάρχουν οδηγίες στην δεξιά στήλη].


[Σ.Σ.: Πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για ‘κατοχή’. Εμείς δεν αποδεχόμαστε τον όρο αυτό, διότι στην πραγματικότητα καμία κατοχή δεν υπάρχει, και κανένα σφάλμα δεν έχουν κάνει οι αυτόχθονες Εβραίοι στην προσπάθειά τους να στήσουν τη δική τους μικρή πολιτεία ανάμεσα στους Αραβες και στους ισλαμιστές της Μέσης Ανατολής. Ισως, τα προγούμενα χρόνια, προτιμότερος να ήταν ο όρος ‘αραβοϊσραηλινή σύγκρουση’. Πιστεύουμε σήμερα ότι ο ούτε όρος ‘αραβοϊσραηλινή σύγκρουση’ είναι πλέον σωστός ή επαρκεί για να περιγράψει την κατάσταση εκεί. Ο όρος που περιγράφει την πραγματική ιστορία και αποδίδει πλήρως την πραγματικότητα είναι ο όρος ‘ισραηλινο-ισλαμιστική σύγκρουση’, όρος του Martin Kramer, που αργότερα τον χρησιμοποίησε στον τίτλο βιβλίου του ο Jonathan Spyer.
Και αυτό είναι προφανές πλέον, στις μέρες μας, διότι με την ενίσχυση του Ιράν, ο αραβικός ισλαμιστικός παράγοντας σαν τμήμα της εξίσωσης έχει υποχωρήσει σημαντικά. Τώρα το Ιράν και οι proxy δυνάμεις του κυριαρχούν και αποτελούν τη μεγάλη απειλή για την ειρήνη. Συνεπώς, θα ήταν ορθότερο να μιλάμε για ‘ισραηλινο-ισλαμιστική σύγκρουση’.
Το Ιράν, επίσης, έχει πετύχει να διασπάσει το ‘παλαιστινιακό’ εθνικό κίνημα και, βέβαια, το ένα μισό αυτού του κινήματος (η παλαιστινιακή ηγεσία στη Ραμάλα) δεν ευθυγραμμίζεται με το Ιράν κατά του Ισραήλ στην τρέχουσα κατάσταση της σύγκρουσης -ή τουλάχιστον σίγουρα δεν αποτελεί σύμμαχο του Ιράν όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, επομένως υπάρχει σαφής ανάγκη για έναν νέο όρο. Επίσης, φυσικά, ο νέος αντι-ισραηλινός άξονας χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από δυνάμεις που προσκρούουν στη μία ή την άλλη μορφή του πολιτικού Ισλάμ. Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι ο όρος ‘ισραηλινο-ισλαμιστική σύγκρουση’ είναι απολύτως ακριβής και περιγραφικός.
Παρ’ όλα αυτά, συμβατικά θα συνεχίσουμε να αναφερόμαστε σε ‘αραβοϊσραηλινή σύγκρουση’, αποκλειστικά και μόνο για λόγους συνεννόησης].

 


 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s