Πίνακας: Καταγωγή πολιτών του Ισραήλ και Diversity: Parental origins από 38 διαφορετικές κατηγορίες. Ιούνιος 2018, από επίσημα στατιστικά. Στο Ισραήλ δεν υπάρχει μία, επικρατούσα και ομοιογενής 'κατηγορία' εθνικής καταγωγής, αλλά 38 (!) διαφορετικές κατηγορίες. Ο σχετικός πίνακας είναι από τον Ιούνιο του 2018, από επίσημα στατιστικά. Αραγε οι υποκριτές, θα το κοινοποιήσουν αυτό;

Γιατί το Ισραήλ κράτησε 156.000 Παλαιστίνιους μέσα στα σύνορά του με τη λήξη του πολέμου 1947-1949, ένας πληθυσμός που σήμερα είναι σχεδόν 2.000.000 Αραβες, δηλαδή 20% του πληθυσμού του μικρού εβραϊκού κράτους; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #01)

Πρώτη ερώτηση στη σειρά ‘Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’. Θυμίζουμε, η εισαγωγή για τη νέα σειρά βρίσκεται εδώ, και ημη στατική’ σελίδα που συνεχώς ανανεώνεται με κάθε νέο άρθρο-ερώτηση από τα ‘Palestinian Lessons 101’ εδώ. Επίσης, στο τέλος του κειμένου υπάρχουν 4 ‘προσωρινά’ σχέδια ‘απάντησης’, από την επεξεργασία του συγκεκριμένου θέματος στη Facebook σελίδα Protocols Without Zion, με πολύ σημαντικές πληροφορίες.

Γιατί το Ισραήλ κράτησε 156.000 Παλαιστίνιους μέσα στα σύνορά του με τη λήξη του πολέμου 1947-1949, ένας πληθυσμός που σήμερα είναι σχεδόν 2.000.000 Αραβες, δηλαδή 20% του πληθυσμού του μικρού εβραϊκού κράτους;
(Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #01)

Δύο εκατομμύρια ‘εχθρικοί’ Αραβες οι οποίοι:

– ζουν και ευημερούν με πλήρη δικαιώματα ψήφου και δικαιώματα σε εκπαίδευση, υγεία, επαγγελματική σταδιοδρομία σε οποιονδήποτε κρατικό τομέα του Ισραήλ,
– φτάνουν να γίνουν μέχρι αεροπαγίτες, στρατηγοί, διπλωμάτες, πρυτάνεις πανεπιστημίων και υπουργοί,
– ποτέ κανείς από αυτούς δεν σκέφτηκε να φύγει για να ζητήσει ‘άσυλο’ σε τρίτη χώρα ή για να γίνει πολιτικός πρόσφυγας, όπως εκατομμύρια άλλων Αραβών από τις ίδιες περιοχές;
– ενώ πάντα σε κάθε δημοσκόπηση απαντούν σε ποσοστά γύρω στο 90% πως ποτέ δεν θα έφευγαν από το Ισραήλ για να ζήσουν σε οποιαδήποτε αραβική χώρα και τρέμουν στην ιδέα κάποτε να να βρεθούν κάτω από την κυριαρχία της Χαμάς και της Φατάχ;

Οι Εβραίοι το 1948 ήταν 850.000, το 2015 είναι 10.500, μείωση 99 τοις εκατό. Οι Αραβες στο Ισραήλ το 1948 ήταν 350.000, σήμερα 1.800.000, και οι Αραβες στη Παλαιστίνη το 1948 ήταν 500.000, σήμερα 2.700.000, αύξηση 540 τοις εκατό.

Οι Εβραίοι το 1948 ήταν 850.000, το 2015 είναι 10.500, μείωση 99 τοις εκατό. Οι Αραβες στο Ισραήλ το 1948 ήταν 350.000, σήμερα 1.800.000, και οι Αραβες στη Παλαιστίνη το 1948 ήταν 500.000, σήμερα 2.700.000, αύξηση 540 τοις εκατό.

Θυμίζουμε ότι το 1947, το Ισραήλ είχε δεχτεί το σχέδιο διχοτόμησης του ΟΗΕ, ενώ οι Αραβες το είχαν απορρίψει, διότι ήταν θρησκευτικό τους καθήκον να μην παραχωρήσουν στους αιρετικούς απίστους Εβραίους γη του Αλλάχ, να τους διώξουν από τα ιερά χώματα του Προφήτη, αλλά και να εξοντώσουν τους άπιστους αιρετικούς Εβραίους -και είναι ακόμη μεγαλύτερη η απαίτηση για τα καθήκοντα αυτά σήμερα.

Παρότι κέρδισε τον πόλεμο, μετά την απρόκλητη εισβολή των πέντε αραβικών κρατών εναντίον του το 1948, παρά την αραβική επίθεση και παρά την εχθρότητα ανάμεσα στις δυο κοινότητες, το Ισραήλ, τελικά, κράτησε πολλές δεκάδες χιλιάδες Παλαιστινίων μέσα στα σύνορά του.

Οι Αραβες γενικότερα δεν θέλουν να αναφέρονται στο γεγονός, διότι τους χαλάει την εικόνα περί ‘γενοκτόνων Εβραίων’, και όποτε αναγκάζονται, λένε πως ήταν γύρω στις 70.000. Ολοι οι άλλοι μιλάνε για 156.000, που είναι και το σωστό νούμερο.

Ποσοστά νεκρών σε 12 περιπτώσεις εθνοκαθάρσεων και ανταλλαγών πληθυσμών και άλλων ειδών διωγμών. Στην περίπτωση Ισραήλ-Παλαιστίνης το 1948, σε 711.000 περίπου διωγμένους, υπήρξαν 1.300 νεκροί, ποσοστό 1,8%. Από το βιβλίο του Ben-Dror Yemini με τίτλο 'Industry of Lies: Media, Academia and the Israeli-Arab Conflict', 2017.

Ποσοστά νεκρών σε 12 περιπτώσεις εθνοκαθάρσεων και ανταλλαγών πληθυσμών και άλλων ειδών διωγμών. Στην περίπτωση Ισραήλ-Παλαιστίνης το 1948, σε 711.000 περίπου διωγμένους, υπήρξαν 1.300 νεκροί, ποσοστό 1,8%. Από το βιβλίο του Ben-Dror Yemini με τίτλο ‘Industry of Lies: Media, Academia and the Israeli-Arab Conflict’, 2017.

Για ποιο λόγο το νεοϊδρυθέν φτωχό Ισραήλ τους κράτησε αυτούς τους ανθρώπους;

Οταν μάλιστα αυτό το κράτος είχε τότε και το χρέος να δεχθεί και να τακτοποιήσει, όχι μόνο τα ορφανά παιδιά από τις διαλυμένες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης (λ.χ. από την Ελλάδα, 210 ορφανά εβραιόπουλα, τα φωτογράφησε η Βούλα Παπαϊωάννου, αν ψάξετε), αλλά και τις εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίων (Mizrahi) από τις αραβικές χώρες, που κι εκείνοι έφυγαν συχνά με βία και με πογκρόμ και με πίεση μεγάλη.

Κοντά 800.000 ήταν κι αυτοί οι Εβραίοι πρόσφυγες, θύματα διώξεων και πογκρόμ (240.000 από το Μαρόκο, 140.000 από την Αλγερία, 135.000 από το Ιράκ, 105.000 από την Τυνησία 38.000 από τη Λιβύη, 70.000 από την Αίγυπτο, 5.000 από το Λίβανο, 25.000 από τη Συρία, 55.000 από τη Βόρεια Υεμένη, 8.000 από τη Νότια Υεμένη). Οι εβραϊκές περιουσίες που αυτοί οι Εβραίοι Mizrahi άφησαν πίσω στις χώρες απ’ τις οποίες εκδιώχθησαν ήταν αξίας 10 δις δολαρίων του 1949, και η γη τους που κατασχέθηκε ήταν πάνω από 40.000 τετραγωνικά μίλια, δηλαδή πέντε φορές η έκταση του Ισραήλ (που, με την ευκαιρία ας το πούμε κι αυτό, έχει έκταση μικρότερη από την Πελοπόννησο, για να έχετε ένα μέτρο σύγκρισης).

Διαβάστε:
– Μια πραγματική εθνοκάθαρση: Οι ξεχασμένοι Εβραίοι Mizrahi πρόσφυγες από τον αραβικό κόσμο, περίπου 850.000.

Posted by Protocols Without Zion on Wednesday, November 29, 2017

Είχαν βγει φετφάδες ‘Ιερού Πολέμου’, δηλαδή τζιχάντ, και μάλιστα ενός παναραβικού ‘Ιερού Πολέμου’, εναντίον των απίστων Εβραίων, από τους ιμάμηδες και ουλεμάδες της Μέσης Ανατολής, πριν την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ, με διαδηλώσεις στους δρόμους από την Υεμένη μέχρι τη Βηρυτό, κι από τη Βαγδάτη μέχρι το Μαρόκο. Τα αρχεία έχουν ανοίξει, και γνωρίζουμε ότι το γεγονός αυτό ήταν σε γνώση των Βρετανών. Και όσο περισσότερα αρχεία ανοίγουν στις αραβικές χώρες, που οι περισσότερες είναι δικτατορίες και ολοκληρωτικά καθεστώτα για δεκαετίες, τόσο επιβεβαιώνεται.

– Επιστράτευση, φετφάδες, διαδηλώσεις στις αραβικές πρωτεύουσες αμέσως μετά το Partition Plan το Νοέμβριο του 1947: Οι Αραβες κηρύσσουν Ιερό Πόλεμο (τζιχάντ) εναντίον των Εβραίων – The Arabs Declare Holy War (1947)

Δεν είναι παράλογο που τους κράτησε, αφού το Ισραήλ ‘κάνει εθνοκάθαρση’ όπως μας λένε; Αφού πρόκειται για κράτος ‘ιμπεριαλιστικό, αποικιοκρατικό, ρατσιστικό, μιλιταριστικό, απαρτχάιντ, είναι θεοκρατία, κράτος-δολοφόνος, γενοκτονικό, έχει σχέδιο εθνοκάθαρσης και σκοτώνει παιδιά’, τότε γιατί δεν τους ‘εκκαθάρισε εθνικά’ κι αυτούς τους 156.000 Αραβες, να τελειώνει μαζί τους και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση δημιουργώντας ‘γεγονότα στο έδαφος’, και γιατί προτίμησε να τους κρατήσει εντός των συνόρων του, ενώ το λογικό που θα έκανε κανείς θα ήταν να τους θεωρήσει Πέμπτη Φάλαγγα και να τους διώξει, αφού είχε νικήσει και είχε την ευκαιρία;

Οχι, δεν είναι παράλογο. Για όποιον γνωρίζει Ιστορία, το μοναδικό παράλογο εδώ είναι η αντισιωνιστική διαστρέβλωση και πλαστογράφηση της Ιστορίας. Η προηγούμενη παράγραφος, εκτός από το όνομα του κράτους, είναι εξ ολοκλήρου ψέμα, δεν έχει ούτε μισή αλήθεια.

Πίνακας: Καταγωγή πολιτών του Ισραήλ και Diversity: Parental origins από 38 διαφορετικές κατηγορίες. Ιούνιος 2018, από επίσημα στατιστικά. Στο Ισραήλ δεν υπάρχει μία, επικρατούσα και ομοιογενής 'κατηγορία' εθνικής καταγωγής, αλλά 38 (!) διαφορετικές κατηγορίες. Ο σχετικός πίνακας είναι από τον Ιούνιο του 2018, από επίσημα στατιστικά. Αραγε οι υποκριτές, θα το κοινοποιήσουν αυτό;

Πίνακας: Καταγωγή πολιτών του Ισραήλ και Diversity: Parental origins από 38 διαφορετικές κατηγορίες. Ιούνιος 2018, από επίσημα στατιστικά. Στο Ισραήλ δεν υπάρχει μία, επικρατούσα και ομοιογενής ‘κατηγορία’ εθνικής καταγωγής, αλλά 38 (!) διαφορετικές κατηγορίες. Ο σχετικός πίνακας είναι από τον Ιούνιο του 2018, από επίσημα στατιστικά. Αραγε οι υποκριτές, θα το κοινοποιήσουν αυτό;

Υπάρχει όμως εδώ κι άλλο στοιχείο που δεν κολλάει με την ‘αντισιωνιστική’ αφήγηση περί ‘γενοκτόνων αποικιοκρατών’.

– Γιατί οι άνθρωποι αυτοί, όταν τους ρωτούν για το πιο σημαντικό θέμα τους, αν θα υποστήριζαν ένα ειρηνευτικό σχέδιο που θα έπαιρνε το χωριό τους από την επικράτεια του Ισραήλ και θα το έβαζε σε ένα παλαιστινιακό κράτος με αραβική πλειοψηφία, απαντούν, ειλικρινά και απροκάλυπτα:

«Οχι. Εχετε δει πώς είναι να ζεις σε μια αραβική χώρα; Ούτε μία στο εκατομμύριο».

Επίσης, γιατί ποτέ κανείς Παλαιστίνιος από αυτήν την μειονότητα εντός Ισραήλ δεν έφυγε ποτέ σαν πρόσφυγας και δεν ζήτησε ποτέ άσυλο στην Ευρώπη;

Δηλαδή, κι άλλο μεγάλο αίνιγμα, από τα δεκάδες που ποτέ κανένας ‘αντισιωνιστής’ δεν καταδέχεται να απαντήσει:
Τι είναι όλα αυτά τα εκατομμύρια Αράβων; Προδότες ή πουλημένοι; Ολοι; Αν ήταν καναδυό χιλιάδες, να πεις ‘ίσως’. Αλλά κοντά δύο εκατομμύρια;

Είναι στ’ αλήθεια ‘απαρτχάιντ’ αυτό;

Το ξέρετε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Αράβων των γειτονικών κρατών δεν γνωρίζει καν ότι σήμερα 2.000.000 Παλαιστίνιοι ζουν ήσυχα και ευημερούν, με πλήρη δικαιώματα, στο Ισραήλ, και ότι γελάνε όταν το ακούνε για πρώτη φορά; Και ότι αφού το συνειδητοποιήσουν, αναρωτιούνται για ποιο λόγο αυτά τα 2.000.000 δεν κάνουν το καθήκον τους να σκοτώνουν Εβραίους και παραμένουν ‘προδότες’;

Αν πάλι δούμε νεότερα στοιχεία από πρόσφατα ανοιγμένα αρχεία, στο ερώτημα ‘Πόσοι ήταν οι Αραβες πρόσφυγες που προέκυψαν από την αραβική προσπάθεια του 1948-1949 να εξοντωθεί το «άπιστο» εβραϊκό κράτος, το οποίο ιδρύθηκε, υποτίθεται, στους «αποκλειστικούς» ιερούς τόπους του Ισλάμ‘, (καλά, δεν είναι πλέον η Μέκκα κι η Μεδίνα;), οι αριθμοί διαμορφώνονται ως εξής:

Πριν από τον πόλεμο του 1948, σύμφωνα με τους μάλλον υπερβολικούς βρετανικούς υπολογισμούς των αρχών της Βρετανικής Εντολής, υπήρχαν 800.000 Αραβες στην περιοχή που σήμερα ονομάζουμε ‘Ισραήλ πριν από το 1967’:

– Οι περίπου 170.000 Αραβες παρέμειναν στο τέλος του πολέμου εντός των συνόρων.
– Από τους υπόλοιπους 630.000 Αραβες, άλλοι 30.000 (που αργότερα έγιναν 100.000) απορροφήθηκαν από τη χειρονομία καλής θέλησης του Ισραήλ για επανένωση των οικογενειών.
– Αλλοι 100.000 Αραβες μέσης και ανώτερης τάξης που είχαν φύγει πριν ξεκινήσει ο πόλεμος, απορροφήθηκαν από τις γειτονικές Αραβικές χώρες.
– Αλλοι 50.000 μετανάστες εργάτες επέστρεψαν στις αραβικές χώρες καταγωγής τους.
– Οι 50.000 Βεδουίνοι επέστρεψαν στις εστίες τους και ενώθηκαν με τους αδελφούς τους σε Ιορδανία και Σινά, από όπου οι πρόγονοί τους είχαν μεταναστεύσει κατά τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα.
– Και άλλοι 10.000 ήταν θύματα πολέμου (σε σύγκριση με τα 6.000 θύματα από την εβραϊκή πλευρά).

Ετσι, ο συνολικός αριθμός των πραγματικών Παλαιστινίων Αράβων προσφύγων του 1948 -ένας αριθμός που προέκυψε από έναν πόλεμο που ξεκίνησαν οι ίδιοι οι Αραβες- δεν μπορεί να υπερβεί τους 320.000-390.000, λένε οι δυτικές πηγές, σε μια εποχή που υπήρχαν 100 εκατομμύρια παγκόσμιων προσφύγων.

Για ποιο λόγο, λοιπόν, σε αυτές τις 320.000-390.000 (σύμφωνα με τις δυτικές πηγές) ή 800.000 (σύμφωνα με τις αραβικές πηγές) διωγμένων, οι Ισραηλινοί δεν πρόσθεσαν και άλλες 156.000; Ακόμη και ο ανώτατος διοικητής του Αραβικού Στρατού (ο Commander-in-Chief του ‘Arab Liberation Army’), ο Ismayil Safwat αναρωτιόταν το ίδιο πράγμα, για ποιο λόγοι οι Εβραίοι δεν έδωσαν ένα τελειωτικό χτύπημα στους Αραβες τότε που μπορούσαν, για να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση, δημιουργώντας ‘γεγονότα στο έδαφος’, όταν είχε δηλώσει πολύ καθαρά ότι «οι Εβραίοι δεν χτύπησαν ποτέ κανένα χωριό, αν δεν δέχονταν επίθεση πρώτοι» («The Jews have not attacked any Arab village, unless attacked first»)

«In spite of the Arab military assault on the newly-born Jewish state, the wave of terrorism and subversion by Israeli Arabs, and their collaboration with the Arab invasion and the Nazis, the Commander-in-Chief of the ‘Arab Liberation Army,’ Ismayil Safwat, admitted on March 23, 1948: ‘The Jews have not attacked any Arab village, unless attacked first’».

Επίσης, κάτι πολύ σημαντικό: Το ξέρετε ότι ανάμεσα σε αυτούς που κράτησε, ένα σημαντικό τμήμα κατοικούσε στα χωριά που βρίσκονται κατά μήκος των δύο βασικών αρτηριών κυκλοφορίας, του αυτοκινητόδρομου Ιερουσαλήμ-Τελ Αβίβ και του αυτοκινητόδρομου Τελ Αβίβ-Χάιφα; Και, όπως γνωρίζουν όλοι, στον πόλεμο τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από τις ‘ανοιχτές αρτηρίες’, δηλαδή από την δυνατότητα να πηγαίνει ο στρατός από το ένα σημείο στο άλλο, είτε πρόκειται γι στρατηγικό σημείο, είτε για σημείο που απλά βοηθάει στη διεξαγωγή του πολέμου. Για να είμαστε ακριβείς, όλες οι επιχειρήσεις σε όλους τους πολέμους γίνονται με αυτόν τον ίδιο συγκεκριμένο αντικειμενικό στόχο: Να ανοίξει ο δρόμος και να γίνει σύνδεση μεταξύ μιας περιοχής με κάποια άλλη. Οι οδικές αρτηρίες είναι η σπονδυλική στήλη στον χάρτη με τις θέσεις που ένας στρατός πρέπει να καταλάβει για να τελειώσει νικηφόρα έναν πόλεμο.
Με ποια λογική και με ποιο ρίσκο θα κρατούσε κανείς εντός των συνόρων του εχθρικό πληθυσμό που θα μπορούσε να σαμποτάρει δρόμους και να κόψει την κυκλοφορία -και άρα και τη χώρα- στα δύο;
Μόνο όταν υπερισχύουν τα ανθρωπιστικά αισθήματα είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο.

Μάλιστα, μετά το 1949 αυτή η ομάδα πληθυσμού αυξήθηκε, αφού κάποιοι έγιναν πάλι δεκτοί πίσω: Ηταν τουλάχιστον 30.000 στους οποίους επιτράπηκε η είσοδος ξανά αμέσως μετά, παρά την εχθρική τους στάση, για να ενωθούν με τις οικογένειές τους, το 1949. Το Ισραήλ είχε συμφωνήσει να δεχτεί 100.000, αν υπήρχε συμφωνία με τους Παλαιστίνιους. Τελικά, συμφωνία δεν έγινε, και δέχτηκε πίσω 30.000 Παλαιστινίους τότε, αλλά και συνολικά αρκετές δεκάδες χιλιάδες αργότερα.
Οπως και μετά τον πόλεμο του 1967, περισσότερες από 9.000 οικογένειες Παλαιστινίων από την Δυτική Οχθη επανενώθηκαν, και συνολικά άλλοι 60.000 και παραπάνω Παλαιστίνιοι πήραν άδεια για να επιστρέψουν μετά το 1967.

Ξέρουμε, βέβαια, ότι όσοι έμειναν υπόκεινταν σε ειδικούς περιορισμούς και στρατιωτικό νόμο μέχρι το 1966 (και αυτό ήταν, νομίζω, θεμιτό και εύλογο, όλες οι χώρες το ίδιο θα έκαναν), όπως ξέρουμε, επίσης, ότι πρέπει να γίνεται και η εξής διάκριση για τους 156.000: Οι 130.000 εξ αυτών που απλώς έμειναν εντός των ‘συνόρων’ του νέου κράτους, και οι περίπου 25.000 που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν εσωτερικά, αλλά μέσα στο Ισραήλ, αυτοί δηλαδή που εκπροσωπούνται σήμερα από την οργάνωση ADRID για τους εσωτερικά εκτοπισμένους (IDP).

Να γνωρίζουν άραγε οι υπέρμαχοι των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων ότι το Ισραήλ τακτοποίησε αυτόν τον τεράστιο αριθμό προσφύγων μέσα σε μόλις δύο χρόνια, και ότι αρνήθηκε τις προτάσεις του ΟΗΕ να στηθούν στρατόπεδα γι’ αυτούς διότι θεώρησαν την ιδέα ‘απεχθή’ για ανθρώπινες υπάρξεις; Οποιος έχει διαβάσει τις πρώτες εκθέσεις των υπηρεσιών του ΟΗΕ που ονομάστηκαν UNRWA, στα χρόνια αμέσως μετά τη λήξη του πολέμου, δηλαδή τις εκθέσεις των ετών γύρω στο 1950, διαπιστώνει ότι πρόκειται για συναρπαστικά αναγνώσματα, στα οποία φαίνεται η μεγάλη διαφορά στην αντιμετώπιση των Αράβων προσφύγων από το έχθρικό’ Ισραήλ, σε σύγκριση με ττα άδελφικά και φιλικά’ αραβικά κράτη: Οι μεν τους τακτοποίησαν αμέσως και τους βρήκαν στέγη, τροφή και δουλειά ώστε να ενσωματωθο’υν μέσα σε μήνες, χωρίς καμία καθυστέρηση, ενώ οι δε τους κρατούσαν σαν ζώα σε κατασκηνώσεις, χωρίς φροντίδα και χωρίς δικαιώματα, μόνο για να τους χρησιμοποιούν σαν μέσο πολιτικής πίεσης. Αποκρουστικά και αποτρόπαια πράγματα, δείτε λ.χ. η έκθεση του 1951.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, πάλι, το Ισραήλ (και όχι κάποια αραβική χώρα ή παλαιστινιακή οργάνωση) άρχισε να χτίζει σπίτια για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες των στρατοπέδων (του 1948) και να φτιάχνει υποδομές, και πρώτα απ’ όλα σχολεία, σε νεόκτιστους οικισμούς, για να φύγουν οι πρόσφυγες από τους καταυλισμούς. Γύρω στις 11.000, σε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση, έφυγαν από τις τέντες και έβαλαν τις οικογένειες τους σε κανονικά σπίτια, με ηλεκτρισμό και ύδρευση. Αλλά η PLO άρχισε να εκφοβίζει αυτόν τον κόσμο, κι έτσι το πρόγραμμα σταμάτησε. Διαβάστε τις εξοργιστικές λεπτομέρειες εδώ, κι εδώ, ‘Palestinians Need Permanent Homes Now‘.

«Numerous efforts have been made to resettle these refugees, but all have failed. In 1950, long before the territories came under Israeli control, UNRWA suggested moving 150.000 of them to Libya, but Egypt objected. In 1951, UNRWA vetoed a plan to move 50.000 Palestinian refugees from the Gaza Strip to Northern Sinai when Egypt refused permission to use the Nile waters to irrigate proposed agricultural settlements. In 1952, Syria rejected UNRWA’s initiative to resettle 85.000 refugees in camps in that cou ntry. In 1959, UNRWA reported that of the $250 million fund for rehabilitation created in 1950 to provide homes and jobs for the refugees outside of the camps, only $7 million had been spent. In the early 1970s, Israel initiated what it called the «build your own home» program. A half a dunam of land outside the camps (equal to about an eighth of an acre) was given to Palestinians who then financed the purchase of building materials and, usually with friends, erected a home. Israel provided the infrastructure: sewers, schools, etc. More than 11.000 camp dwellers were resettled into 10 different neighborhoods before the PLO, using intimidation tactics, ended the program».
http://www.csmonitor.com/1992/0526/26191.html

Αξίζει να σημειωθεί, επίσης, ότι μεταξύ 1981-1986, το Ισραήλ είχε αρχίσει να υλοποιεί ένα άλλο κοινωνικό πρόγραμμα για την αποκατάσταση των Αράβων προσφύγων της Γάζας. Η μοναδική απάντηση στην πρωτοβουλία του αυτή ήταν, όχι από τις αραβικές χώρες που θα έπρεπε να βοηθήσουν, αλλά από τον ΟΗΕ: Υπό την πίεση του προέδρου της Φατάχ και της PLO Γιάσερ Αραφάτ, ο ΟΗΕ καταδίκασε (!) το εβραϊκό κράτος για την πρωτοβουλία του αυτή, καταλήγοντας σε κάθε ένα από τα σχετικά ψηφίσματά του με την θλιβερή προτροπή: «Επιστρέψτε τους πρόσφυγες στα στρατόπεδα».

Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ φέρθηκε στους Παλαιστίνιους αυτούς πολύ καλύτερα από ό,τι τα αδέρφια τους οι Αραβες στις γειτονικές χώρες, που τους έβαλαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους έχουν εκεί ακόμα, 70 χρόνια μετά, χωρίς δικαιώματα και μες στη φτώχεια και την εξαθλίωση, για να τους χρησιμοποιούν και να στρατολογούν ‘μάρτυρες’ από την απόγνωση και την απελπισία τους.

Είναι χαρακτηριστικές οι μαρτυρίες Αράβων που καταγράφονται σε προγράμματα του ινστιτούτου Givat Haviva, ένα ίδρυμα που προωθεί την αραβοεβραϊκή συμφιλίωση: Παράδειγμα, ένας 85χρονος σήμερα Αραβας, καθώς ανακαλεί τις προσωπικές του εμπειρίες κατά τη διάρκεια της Nakba, θυμάται ότι είχε εγκαταλείψει την πατρίδα του Kafr Qara, έφηβος το 1948, προκειμένου να αποφύγει την επικείμενη σύγκρουση μεταξύ των πέντε αραβικών στρατών και των αραβικών πολιτοφυλακών από τη μια, και της εβραϊκής Haganah από την άλλη. Ιρακινές δυνάμεις -μέρος της αραβικής επίθεσης των έξι εθνών στο νεογέννητο εβραϊκό κράτος- κατέλαβαν την περιοχή στην οποία είχε καταφύγει. Μετά από έντεκα μήνες υπό ιρακινό στρατιωτικό έλεγχο, αυτός και άλλοι πρόσφυγες με παρόμοια ιστορία επέστρεψαν στην πατρίδα του Kafr Qara, η οποία είχε συμπεριληφθεί στην πλευρά του Ισραήλ μετά τον καθορισμό της γραμμής ανακωχής.

Ηταν ένα ευτυχισμένο γεγονός, λέει σήμερα. Σε μια φιλόξενη τελετή για τους επαναπατριζόμενους, οι Ισραηλινοί διοικητές και οι τοπικοί Αραβικοί ηγέτες διοργάνωσαν γιορτή για τους επαναπατριζόμενους και έδωσαν ομιλίες, ο ένας για να τιμήσει την πλευρά του άλλου. Οι Ισραηλινοί πρόσφεραν τρόφιμα που διαφορετικά έλειπαν επειδή τα αγροκτήματα είχαν εγκαταλειφθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Οι ισραηλινοί στρατιώτες βοήθησαν επίσης στην ανοικοδόμηση του σχολείου που είχε καεί και αντικατέστησαν τα κατεστραμμένα από τους Ιρακινούς έπιπλα των σπιτιών των Αράβων. Ολη η συμπεριφορά των Εβραίων απέναντί τους ερχόταν εντυπωσιακά σε αντίθεση με την σκληρή μεταχείριση των Ιρακινών στους Παλαιστίνιους Αραβες.

Το χωριό αυτό, το Kafr Qara, είναι σήμερα μια πόλη δεκαοχτώ χιλιάδων ψυχών και είναι το μαργαριτάρι της περιοχής που ονομάζεται ‘Το Τρίγωνο’ (μεταξύ των πόλεων Umm al-Fahm, Baqa al-Garbiya και Taibe), που σωρευτικά φιλοξενεί τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή συγκέντρωση Αράβων Ισραηλινών που ζουν ανακατεμένοι με Εβραίους. Στις στάσεις λεωφορείων του Τριγώνου, Εβραίοι και Αραβες περιμένουν και ανεβαίνουν μαζί στα λεωφορεία που πηγαίνουν στα εμπορικά κέντρα και στο Mall της κύριας εβραϊκής πόλης της περιοχής, όπου μαζί Αραβες και Εβραίοι έχουν εκτινάξει το διακοινοτικό εμπόριο με χιλιάδες καταστήματα κι επειχειρήσεις.

Η πόλη, σχεδιασμένη με μεγάλους δρόμους που της προσδίδουν μια προαστιακή ατμόσφαιρα, σε αντίθεση με τον γενικά κλειστοφοβικό αέρα των παλαιότερων, πυκνοκατοικημένων αραβικών πόλεων, διαθέτει περισσότερους γιατρούς ανά κάτοικο από κάθε άλλο τόπο, εβραϊκό ή αραβικό. Είναι επίσης η έδρα ενός ιδιαίτερου σχολείου, το ‘Bridge over the Wadi‘, το οποίο εκπαιδεύει εβραιόπουλα και παλαιστινιακά μαζί, και στις δύο γλώσσες. Είναι έδρα για το ‘Κέντρο Ερευνας και Ανάπτυξης του Τρίγωνου‘, όπου Ισραηλινοί και Αραβες επιστήμονες και μηχανικοί δουλεύουν μαζί λ.χ. για να παράγουν πιο αποδοτικά ηλιακά πάνελ, να καταπολεμήσουν τον καρκίνο και να αντιμετωπίσουν ένα συγκεκριμένο είδος μύγας που καταστρέφει τη συγκομιδή των φρούτων.

Η επιτυχία της πόλης ως μοντέλο αραβικής οικονομικής ανάπτυξης και καλών αραβοεβραϊκών σχέσεων μαρτυράται από ένα πολύ συγκεκριμένο γεγονός: Είναι ίσως η μοναδική περιοχή στην οποία ζουν Παλαιστίνιοι, και τα παιδιά τους λένε «όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω γιατρός». Σε όλες τις άλλες περιοχές λένε «όταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω βομβιστής αυτοκτονίας για να πάω σύντομα κοντά στον Προφήτη και στον Αλλάχ με τις 72 παρθένες».

Αυτό οφείλεται στην πραγματικότητα που βλέπουν τα παιδιά του Kafr Qara καθημερινά: Καθώς πολλές περισσότερες γυναίκες Παλαιστίνιες έχουν εισέλθει στο εργατικό δυναμικό, και καθώς οι άνδρες δεν είναι πλέον οι μόνοι που δουλεύουν για την οικογένεια, το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων αυξάνεται συνεχώς, κι έτσι οι περίπου 250 γιατροί και άλλοι επαγγελματίες της υγείας που προέρχονται από την Kafr Qara και μπορούν να βρεθούν να εργάζονται στα περισσότερα ισραηλινά νοσοκομεία, από επικεφαλής χειρουργικών τμημάτων μέχρι νοσοκόμοι και φροντιστές, γίνονται υγιή πρότυπα και role model για τα παιδιά αυτά.

Ενώ οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες έχουν φτάσει τώρα 5.500.000 και καμία αραβική χώρα, 70 χρόνια μετά, δεν κάνει το παραμικρό γι’ αυτούς. Παρά την ύπαρξη ξεχωριστής υπηρεσίας του ΟΗΕ, της UNRWA με προϋπολογισμό και προσωπικό υπερπολλαπλάσιο από ό,τι έχουν όλοι οι άλλοι πρόσφυγες του πλανήτη, εξακολουθούν να ζουν μες στη φτώχεια. Παρά το γεγονός πως όλες οι γειτονικές περιοχές είναι αραβικές-μουσουλμανικές, και υπάρχουν τουλάχιστον 22 αραβικά μουσουλμανικά φιλικά κράτη (πολλά απ’ αυτά αποτελούν τις χώρες καταγωγής αυτών των Παλαιστινίων, μόλις μία ή δύο γενιές πίσω, οι περισσότεροι μετοίκησαν στην Παλαιστίνη μόλις λίγα χρόνια πριν το 1948), και άλλα 30+ ισλαμικά κράτη που θεωρητικά θα μπορούσαν να τους δεχτούν και να τους ενσωματώσουν, δυστυχώς οι πρόσφυγες μόνο αυξάνονται.

Η βοήθεια από τη διεθνή κοινότητα, που αντιστοιχεί σε κάθε Παλαιστίνιο είναι 5.900 δολάρια ετησίως ανά πρόσωπο, κι όμως εξακολουθούν να ζουν μες στη φτώχεια. Διότι δεν βλέπουν σεντς από τα χρήματα αυτά, αφού σχεδόν όλα πηγαίνουν στις βίλες των ελίτ και στην κατασκευή τούνελ. Η ιδιότητα του πρόσφυγα -επίσης μοναδικό παγκόσμιο φαινόμενο- κληροδοτείται από τον παππού στον γιο στον εγγονό στο δισέγγονο, κι έτσι σήμερα λιγότερο από το 5% των προσφύγων -που περιμένουν να επιστρέψουν νικητές τροπαιοφόροι- έχει πατήσει ποτέ το πόδι του σε ‘παλαιστινιακό’ έδαφος. Εδώ, ένας απόγονος Παλαιστίνιου πρόσφυγα λέει με απλά λόγια την αλήθεια.

 

Σήμερα, αυτές οι 156.000 έχουν γίνει κοντά 2.000.000 (‘γενοκτονία’ είπαμε), αποτελούν δηλαδή το 20% των Αράβων πολιτών του Ισραήλ, είναι πολίτες του Ισραήλ με πλήρη δικαιώματα ψήφου και δικαιώματα σε εκπαίδευση, υγεία, επαγγελματική σταδιοδρομία σε οποιονδήποτε κρατικό τομέα του Ισραήλ, γίνονται ακόμη και πολιτικοί.
Και όλα τα τελευταία χρόνια, αυτό το 20% των Αράβων που ζουν μέσα στο Ισραήλ, σε όλες τις δημοσκοπήσεις, απαντούν σε ποσοστά 75% έως 90% ότι επιθυμούν να ζουν στο Ισραήλ και όχι στα ‘κατεχόμενα’ και ότι τρέμουν στην ιδέα να βρεθούν κάτω από την κυριαρχία της Χαμάς και της Φατάχ.

Σύμφωνα με έρευνα του Harvard, το 77% των Αράβων του Ισραήλ δεν θα άλλαζαν το Ισραήλ για καμία χώρα του κόσμου:
Επιπλέον, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Δημοκρατίας του Ισραήλ, το 55% των Ισραηλινών Αράβων είναι «υπερήφανοι που είναι Ισραηλινοί», οι περισσότεροι Ισραηλινοί Αραβες είναι πιστοί πολίτες, υποστηρίζουν τη λύση των δύο κρατών για τους δύο λαούς, αναγνωρίζοντας φυσικά το Ισραήλ άμεσα και αδιαμφισβήτητα ως εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος, και τα ποσοστά εθελοντισμού για στρατιωτική υπηρεσία ή για εθελοντισμό στην υπηρεσία της κοινότητας συνεχώς αυξάνονται μεταξύ των νέων Ισραηλινών Αράβων, παρά τη ρητορική για ‘ανυπακοή’ της πολιτικής τους ηγεσίας.

Το χειρότερο απ’ όλα, για τους Αραβες φανατικούς που επιθυμούν τη διαιώνιση της σύγκρουσης και τα δυτικά τους φερέφωνα, σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη πέρυσι από το Israel Democracy Institute, μόνο το 14% αυτών των Αράβων πολιτών του Ισραήλ ορίζουν σαν πρωταρχική τους ταυτότητα την ταυτότητα ‘Παλαιστίνιος’. το 54% θεωρούν τους εαυτούς τους τμήμα της ισραηλινής κοινωνίας, το 74% δουλεύουν ή έχουν δουλέψει για Εβραίους εργοδότες και κατά 95% χαρακτηρίζουν την σχέση τους αυτή πολύ καλή ως άριστη, ενώ το 77% δεν επιθυμούν να ζουν χωριστά από τους Εβραίους!
Επίσης, μόνο το 16% αποφεύγουν να μπουν σε εβραϊκές συνοικίες, ενώ ένα 69% μπορούν να κάνουν άνετα μια συζήτηση στα εβραϊκά.

Σε άλλες έρευνες του 2017, πάλι αποδεικνύεται ότι η πλειοψηφία των Παλαιστινίων που ζουν μέσα στο ισραήλ έχει πολύ θετική γνώμη για το κράτος τους (‘Survey: 60% of Arab Israelis have positive view of state‘, Jerusalem Post, 27/09/2017),
και ότι βλέπουν το Ισραήλ με πιο θετικό μάτι απ’ ό,τι οι Εβραίοι, (‘Israeli Arabs view country more positively than Jews, survey finds, Times of Israel, 01/05/2017)

Δείτε μια σειρά δημοσκοπικών ερωτημάτων και τις απαντήσεις των Ισραηλινών Αράβων:

– Το 62% είναι υπερήφανοι και έχουν έντονη την αίσθηση ότι ανήκουν στο κράτος του Ισραήλ και όχι αλλού: On Israeli Arabs strong sense of belonging to the state 62%
– Το 54% θέλουν να χαρακτηρίζονται ως Ισραηλινοί παρά ως Παλαιστίνιοι (On Arabs describing themselves more as Israeli than Palestinian: 54%)
– Το 73% εκφράζουν την υπερηφάνεια τους για την ιδέα να υπηρετήσουν οι ίδιοι ή κάποιος συγγενής στην ισραηλινή Βουλή (On Israeli Arabs expressing pride in the idea of a relative serving in the Knesset: 73%)
– Το 60% έχει γενικότερα θετική και πολύ θετική άποψη για το Ισραήλ (On Israeli Arabs having a favorable view of Israel: 60%)
– Το 63% βλέπουν το Ισραήλ ως ένα πολύ καλό μέρος για να ζήσουν (On Israeli Arabs viewing Israel as a positive place to live: 63%)
– Το 61% είναι αισιόδοξοι για το μέλλον του Ισραήλ (On Israeli Arabs being optimistic about the future of Israel: 61%)
– Το 66% θεωρούν θετική την κατάσταση του Ισραήλ, περισσότερο ακόμα και από τους Ισραηλινούς Εβραίους που είναι 44% (On Israeli Arabs seeing Israel’s overall situation as even better than Israeli Jews: 66%)
– Το 51% είναι υπερήφανοι που είναι Ισραηλινοί (On a majority of Israeli Arabs being proud to be Israeli: 51%)
– Τέλος, το 95% θεωρεί πολύ καλές τις συνθήκες και τις σχέσεις στο χώρο εργασίας μεταξύ Ισραηλινών Αράβων και Εβραίων (good workplace relations between Israeli Arabs and Jews: 95%)

Τέλος, η πλειονότητα των Αράβων που ζει στο εσωτερικό του Ισραήλ αυτοπροσδιορίζονται ως ‘Ισραηλινοί Αραβες’, ή ‘Αραβες πολίτες του Ισραήλ’, ή σκέτα ‘Ισραηλινοί’. Το γεγονός αυτό όμως ‘παραλύει’ την ατζέντα των αντι-ισραηλινών ακτιβιστών που αρνούνται να τους αποκαλέσουν οτιδήποτε άλλο πλην ‘Παλαιστινίων’. Σκέφτεται κανείς, κάποτε ο σεβασμός στον αυτοπροσδιορισμό και στην αυτοδιάθεση, ειδικά των μειονοτήτων, ήταν ένα μεγάλο πράγμα στα αριστερά, -σωστά;

Μάλιστα, μετά το Οσλο, το 90% των Παλαιστινίων που είχαν να διαλέξουν μεταξύ Παλαιστινιακού διαβατηρίου και ισραηλινής μπλε κάρτας, διάλεξαν την ισραηλινή ταυτότητα.
Ακόμα και οι κάτοικοι της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, που είχαν μόνο ‘μπλε κάρτα’, τώρα, πολλοί απ’ αυτούς αναζητούν τον τρόπο να γίνουν πολίτες με πλήρη δικαιώματα στο Ισραήλ. Μόνο ένα 10% θα προτιμούσε παλαιστινιακή υπηκοότητα, αν οι γειτονιές τους γίνονταν τμήμα του νέου παλαιστινιακού κράτους, ενώ ένα 35% είναι αποφασισμένο να μετακομίσει αν συμβεί τέτοια συμφορά.

Ναι, ‘συμφορά’, το λέει εδώ ολόκληρος Σεΐχης, παρά το φόβο να τον συλλάβει η Αστυνομία του Αμπάς, ο άνθρωπος το εννοεί,

«όταν έφευγε το τελευταίο τζιπ του ισραηλινού στρατού, έπρεπε με νύχια και με δόντια να πέσουμε πάνω σας και να μην σας αφήσουμε να φύγετε, τόσο καλά ζούσαμε τότε με τους Εβραίους».

Το 10% των κατοίκων αυτών της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, ή 24.000 έχουν κάνει την αλλαγή υπηκοότητας και ο αριθμός όσων την ζητούν αυξάνεται όσο περνούν τα χρόνια, τώρα τετραψήφιος αριθμός κάθε χρόνο για να αποκτήσουν ισραηλινή υπηκοότητα, ενώ η Παλαιστινιακή Αρχή τους αποθαρρύνει να το κάνουν, σύμφωνα με το Associated Press.

Αυτοί, όμως, γνωρίζουν καλά τους λόγους για τους οποίους προτιμούν να είναι πολίτες του Ισραήλ. Δείτε για παράδειγμα εδώ κάτι που αποκλείεται να δείτε στα επίσημα fake news: Ενα αραβοϊσραηλινό χωριό, που αποφάσισε να συνταχθεί με τους ‘κακούς κατακτητές’ και να αφήσει τις βόμβες και τα μαχαιρώματα. Με επίπεδο ζωής και οικονομικής ανάπτυξης που θα το ζήλευαν ίσως και τα 350 εκατομμύρια Αραβες σε όλες τις 22 χώρες. Μόνο οι διεφθαρμένοι κλέφτες ηγέτες της Χαμάς και της Φατάχ ζουν σε τέτοια σπίτια αλλά εκείνοι τα κλέβουν.

Σύμφωνα με τον ηγέτη τους, που ο άνθρωπος το είπε με μεγάλη δυσκολία και φόβο στην τηλεόραση, το 90% θέλει να ζει κάτω από ισραηλινή κυριαρχία και τρέμει στην ιδέα να χάσει την μπλε ισραηλινή ταυτότητα για το πορτοκαλί παλαιστινιακό διαβατήριο. Ο άνθρωπος το λέει όσο πιο καθαρά μπορεί να το πει, προς τους Ισραηλινούς, «σας παρακαλούμε μη μας αφήσετε όπως την περασμένη φορά», εννοώντας το 1948 όπου μετά για 19 χρόνια ζούσαν κάτω από ιορδανική κυριαρχία. «Εσάς θέλουμε, άλλο τώρα αν φοβόμαστε να το πούμε διότι υπάρχουν απειλές, οι δικοί μας άρχοντες δεν θέλουν να ακούνε τέτοια πράγματα». Δείτε τη συνέντευξη, είναι ένα λεπτό μόνο, «East Jerusalem Muktar Ramadan Dabbash had this to say: ‘We Want to be Under Israel, Not PA’», Israel’s Channel 20, 06/10/2017

 

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν εκατοντάδες αραβικά χωριά εντός του Ισραήλ, με κατοίκους που χαίρονται να είναι πολίτες του Ισραήλ και να απολαμβάνουν δικαιώματα και επίπεδο ζωής που ούτε στο ένα εκατοστό δεν μπορούν να φανταστούν οι Αραβες των γειτονικών κρατών. Θέλετε να δείτε πως μοιάζουν σήμερα παρόμοια χωριά που προτίμησαν τη συμβίωση με τους Εβραίους; Βλ. μικρό οδοιπορικό, ‘Drive thru a Muslim Village’, 24/07/2017

 

Οπως, επίσης, τους λόγους για τους οποίους προτιμούν να είναι πολίτες του Ισραήλ γνωρίζουν καλά σήμερα και οι χιλιάδες Παλαιστίνιοι που δουλεύουν μέσα στο Ισραήλ:

Ερώτηση:

– Γιατί οι 100.000-110.000 Παλαιστίνιοι της Δυτικής Οχθης με το απίστευτο 40% ανεργία προτιμούν να δουλεύουν στο Ισραήλ σε Εβραίους εργοδότες; (βλ. ‘Why Palestinians prefer to work for Israeli employers‘, PMW, 25/07/2016)

Απάντηση:

– Διότι πληρώνονται τρεις φορές περισσότερο και με όλα τα εργατικά δικαιώματα (‘Palestinian Workers Getting Paid Triple In Israel‘, The Media Line, 12/07/2017), και διότι εκεί οι μεσολαβητές δεν τους κλέβουν εν ψυχρώ τον μισθό, ακόμη και σε ποσοστά 60%-70%, ειδικά αν είναι ανυπεράσπιστες γυναίκες όπως συμβαίνει στα εδάφη των Παλαιστινίων, ούτε είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν ‘φόρο’ (δηλαδή ‘προστασία’, όπως της Μαφίας) στα εδάφη της Χαμάς.

Γεγονός που παραδέχεται και η ίδια η Παλαιστινιακή Αρχή:

Η Παλαιστινιακή Αρχή επαινεί τη μεταχείριση των Παλαιστινίων εργαζομένων από το Ισραήλ (‘Official PA daily lauds Israel’s treatment of Palestinian workers‘, PMW, 23/09/2014), και ‘Palestinians better off working in settlements, says PA daily‘, Times of Israel, 24/09/2014

Ωστόσο, το πρόβλημά τους είναι ότι αυτοί οι Ισραηλινοί Αραβες δεν έχουν αντιπροσώπους σε εθνικό επίπεδο, λ.χ. στη Βουλή, και δεν υπάρχει ένα κόμμα ή μια παράταξη ή κάποιος άλλος οργανισμός που να εργάζεται ανοιχτά για τα συμφέροντά τους και για τη ζωή τους σαν νομοταγείς πολίτες (που είναι, τουλάχιστον οι περισσότεροι), σε ένα δημοκρατικό κράτος όπως το Ισραήλ, έστω κι αν έχει εβραϊκή πλειοψηφία. Κυριαρχούν, σε πολιτικό επίπεδο, οι φανατικοί του μίσους και οι αδιάλλακτοι της καταστροφής του Ισραήλ. Δυστυχώς, αυτή είναι η αλήθεια.

Αν θέλουν οι ‘αντισιωνιστές’ να το κάνουμε πιο δύσκολο: Για ποιο λόγο τους κρατάει ακόμα σήμερα; Αν το Ισραήλ έπαιζε με τους κανόνες των Αράβων, που δεν άφησαν δείγμα Εβραίου στα εδάφη που βρέθηκαν υπό την κατοχή τους μετά την ανακωχή του 1949, και αφού ήδη κατηγορείται από τους ‘αντισιωνιστές’, για ‘γενοκτονικό’, δεν θα μπορούσε να κάνει μια επιχείρηση σκούπα και να διώξει όλους τους Αραβες (είπαμε, κοντά 20%) που ζουν σήμερα μέσα στα σύνορά του; Δεν θα ήταν καλύτερα έτσι, για τα ισραηλινά συμφέροντα, αντί να έχει σήμερα αυτούς τους εχθρικούς Αραβες να γίνονται μέχρι και βουλευτές που να υποστηρίζουν τα ‘αντισιωνιστικά’ τους σχέδια και τους ίδιους τους τρομοκράτες και δολοφόνους αθώων μέσα στην Ισραηλινή Βουλή; Ναι, συμβαίνει κι αυτό στη Δημοκρατία του Ισραήλ, άσχετα αν κανείς δεν το αναφέρει: Το Ισραήλ δίνει στους εχθρούς του πλατφόρμα να ζητάνε ελεύθερα την καταστροφή του, μέσα στην ίδια του τη Βουλή,

Παράδειγμα, η Παλαιστίνια βουλεύτρια Haneen Zoabi (πόσο υποφέρει αυτή η δυστυχισμένη γυναίκα ζώντας στο σκληρό απαρτχάιντ, μη συζητάτε, λ.χ. δείτε εδώ).

Η Haneen Zoabi παραδέχεται ανοιχτά ότι εργάζεται για την καταστροφή της Δημοκρατίας που της δίνει το δικαίωμα να εργάζεται για την καταστροφή της, να υποστηρίζει τα ‘αντισιωνιστικά’ της σχέδια και να εξυμνεί τους ίδιους τους τρομοκράτες και δολοφόνους αθώων, και όλα αυτά μέσα στην ίδια την Ισραηλινή Βουλή. Δεν μπορεί να το πει πιο καθαρά, και ασφαλώς οι δηλώσεις της είναι όμοιες με τις αντίστοιχες δηλώσεις του Γκέμπελς και του Κασιδιάρη, που όλοι γνωρίζουμε καλά:

– «Χρησιμοποιούμε τη Δημοκρατία, χρησιμοποιούμε αυτά τα δικαιώματα σαν εργαλείο για να την καταστρέψουμε», βλ. ‘Israeli-Arab MK Haneen Zoabi Admits Working to Destroy Israel As Jewish State’, 13/10/2017

 

Ας το σκεφτούμε διαφορετικά: Ποιος πολιτικός, ή στρατηγός, ή αρχηγός μυστικών υπηρεσιών, ή οποιοσδήποτε άλλος κρατικός λειτουργός επιφορτισμένος με ζητήματα ασφαλείας μιας χώρας -οποιασδήποτε χώρας- δεν θα έκανε την πολύ απλή σκέψη, πως, έχοντας ανάμεσα στον πληθυσμό σου ένα 20% ανθρώπων ενός λαού που η ηγεσία τους και το σύστημα ανατροφής και εκπαίδευσης και η όλη νοοτροπία σε βλέπει μόνο σαν άπιστο που πρέπει κάποια στιγμή να εξοντωθεί, (επειδή αυτό σου ζητάει ο Προφήτης αν θέλεις να πας στον Παράδεισο με 72 παρθένες), δεν θα αντιμετώπιζε αυτόν τον πληθυσμό σαν ωρολογιακή βόμβα, έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή; Σκέψου τώρα, αυτή η χώρα να είναι το Ισραήλ, με τους χιλιάδες εχθρούς, ορκισμένους στην καταστροφή του. Γνωρίζεις ότι ‘τα αδέρφια’ αυτού του λαού σε όλες τις γειτονικές χώρες, μαζεύουν εκρηκτικά και όπλα, και προσπαθούν να αποκτήσουν πυρηνικά για να σε καταστρέψουν μόλις βρουν την ευκαιρία. Σκέψου μια επίθεση λ.χ. από Ιράκ, Ιορδανία, Συρία, Λίβανο, Χαμάς, Χεζμπολάχ, Ισλαμική Τζιχάντ και Αλ-Κάιντα ταυτόχρονα -και να πρέπει να έχεις και μέσα στα σύνορά σου 20% του πληθυσμού σου αποτελούμενο από ανθρώπους που μπορεί όταν έρθει η ώρα, να λειτουργήσουν σαν Πέμπτη Φάλαγγα.

Ούτε σε αυτό μπορούν να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’. Διότι η εξήγηση είναι ότι το Ισραήλ σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, λειτουργεί με δημοκρατικούς κανόνες και με δυτικές αξίες, και αυτό οι Αραβες το βλέπουν σαν αδυναμία, σαν την αχίλλειο πτέρνα των Εβραίων, και το εκμεταλλεύονται. Ξέρουν ότι το Ισραήλ ποτέ δεν θα κάνει εθνοκάθαρση, άσχετα με τις εναντίον του συκοφαντίες πως ήδη κάνει, και πως δεν θα πειράξει ποτέ με τέτοιο τρόπο την αραβική μειονότητα εντός του. Οι Αραβες γνωρίζουν καλά ότι οι Ισραηλινοί κάνουν ό,τι μπορούν για να μην την πληρώσουν οι άμαχοι. Παραδείγματα υπάρχουν άπειρα, από τις προειδοποιήσεις τύπου ‘θα βομβαρδίσουμε εκεί, φύγετε’ (ποιος στρατός αποκαλύπτει μόνος του στον αντίπαλο που θα χτυπήσει;) μέχρι τα νοσοκομεία και τις γέφυρες ζωές με τα 200 ασθενοφόρα και τους εκατοντάδες διασώστες και γιατρούς που στήνει περιμετρικά της Γάζας κάθε φορά που θέλει να καταστρέψει το οπλοστάσιο της Χαμάς. Ολα αυτά οι Αραβες τα γνωρίζουν, και εκμεταλλεύονται αυτήν την προσήλωση στην αξία της ανθρώπινης ζωής, και από μικροί μαθαίνουν πως πρόκειται για ‘αδυναμία των Εβραίων’. Σε αντίθεση με την ισλαμική νοοτροπία, ασφαλώς, που απώτερος στόχος στη ζωή και μέγιστη τιμητική αξία είναι το να πεθάνεις για τον προφήτη, παίρνοντας μαζί σου στον θάνατο και όσα άπιστα γουρούνια και πιθήκους Γιαχουντί μπορείς, για να συναντήσεις τις 72 παρθένες στον παράδεισο.

Λοιπόν, ας ανακεφαλαιώσουμε:

Επάνω στην πλαστή αφήγηση περί ‘εθνοκάθαρσης’, κάποιοι έχουν βασίσει μια ολόκληρη θεωρία συνωμοσίας που κοστίζει ζωές -και κάποιοι κάνουν ολόκληρες καριέρες, χρησιμοποιώντας μίσος και ψέματα. Και βλέπει τώρα κάποιος 2.000.000 Παλαιστίνιους έμπρακτα με την στάση τους να στέλνουν τη θεωρία αυτή της ‘καταπίεσης’ στα σκουπίδια. Γιατί τους κράτησε και γιατί τους δίνει τόσα δικαιώματα σήμερα;

    Διαβάστε:
– Γιατί οι Παλαιστίνιοι είναι η μοναδική περίπτωση προσφύγων παγκοσμίως που ο αριθμός τους αυξάνεται αντί να μειώνεται;

Posted by Protocols Without Zion on Saturday, December 30, 2017


[Προσωρινή Ανάλυση #1: Τι, δεν το διαβάσετε στα ελληνικά ΜΜΕ ότι στο ρατσιστικό φασιστικό απαρτχάιντ υπάρχει … Παλαιστινιακό Κόμμα που επιζητεί την … καταστροφή της Δημοκρατίας από μέσα;]

 

[Προσωρινή Ανάλυση #2: Το ‘γενοκτονικό και δολοφονικό’ Ισραήλ, λοιπόν, δέχεται χιλιάδες Παλαιστίνιους ασθενείς στα νοσοκομεία του, τους θεραπεύει, τους χορηγεί τα φάρμακα που χρειάζονται, τους σώζει τις ζωές, αλλά τρώει και τα φέσια από τον Αμπάς].

 

[Προσωρινή Ανάλυση #3: Η νέα πρύτανις στο Hebrew University, στη σχολή Jerusalem’s School of Social Work, η Prof. Mona Khoury-Kassabri είναι γυναίκα από την αραβική μειονότητα (πόσες γυναίκες πρυτάνεις να υπάρχουν άραγε στα παλαιστινιακά πανεπιστήμια και σχολές; Πόσες ευρύτερα στα αραβικά πανεπιστήμια των 22 διπλανών χωρών;)]

 

[Προσωρινή Ανάλυση #4: Πως είναι πραγματικά η ζωή κάτω από τους βδελυρούς ‘κατακτητές’ ]

 


 

Θυμίζουμε:

Η εισαγωγή για τη νέα σειρά βρίσκεται εδώ:
– Εισαγωγή: Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’ (Palestinian Lessons 101)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/08/31/intro-101-palestinian-lessons/

Ολα τα άρθρα βρίσκονται κάτω από το tag:
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/category/palestinian-lessons-101/

– Και η ‘μη στατική’ σελίδα που συνεχώς ανανεώνεται με κάθε νέο άρθρο-ερώτηση-‘Μάθημα’ από τα ‘Palestinian Lessons 101:
Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/101-palestinian-lessons/

 


 

Advertisements

One thought on “Γιατί το Ισραήλ κράτησε 156.000 Παλαιστίνιους μέσα στα σύνορά του με τη λήξη του πολέμου 1947-1949, ένας πληθυσμός που σήμερα είναι σχεδόν 2.000.000 Αραβες, δηλαδή 20% του πληθυσμού του μικρού εβραϊκού κράτους; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #01)

  1. Παράθεμα: Γιατί ποτέ κανείς δεν αναφέρει ότι παράλληλα με τους ‘Παλαιστίνιους πρόσφυγες’ της γνωστής ‘Nakba’ το 1948, υπήρξε ανάλογος -αν όχι μ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s