Πίνακας: Απαγορεύσεις για τους Παλαιστίνιους σε χώρες της Μέσης Ανατολής, 2018. Που είναι το πραγματικό Απαρτχάιντ;

Το απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων στις γειτονικές ‘φιλικές’ αραβικές χώρες: Γιατί η Παλαιστινιακή Αρχή είναι η μοναδική περίπτωση κρατικής υπόστασης παγκοσμίως που δεν δίνει υπηκοότητα στο δικό της λαό ενώ απαγορεύει στους πολίτες της να επιστρέψουν στα εδάφη της και να ενσωματωθούν στις χώρες διαμονής τους; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #04)

Επόμενη ερώτηση στη σειρά ‘Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’. Θυμίζουμε, η εισαγωγή για τη νέα σειρά βρίσκεται εδώ, και ημη στατική’ σελίδα που συνεχώς ανανεώνεται με κάθε νέο άρθρο-ερώτηση από τα ‘Palestinian Lessons 101’ εδώ. Επίσης, στο τέλος του κειμένου υπάρχουν 2 ‘προσωρινά’ σχέδια ‘απάντησης’, από την επεξεργασία του συγκεκριμένου θέματος στη Facebook σελίδα Protocols Without Zion, με πολύ σημαντικές πληροφορίες.

Γιατί η Παλαιστινιακή Αρχή είναι η μοναδική περίπτωση κρατικής υπόστασης παγκοσμίως που δεν δίνει υπηκοότητα στο δικό της λαό, ενώ απαγορεύει στους πολίτες της που βρίσκονται έγκλειστοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταυλισμούς -το πραγματικό απαρτχάιντ- στις γύρω αραβικές χώρες κάθε πιθανή θετική προοπτική: δεν αφήνει τους ανθρώπους αυτούς, τους δικούς της πολίτες, ούτε να επιστρέψουν στα εδάφη της, ούτε να αποκτήσουν την υπηκοότητα και να ενσωματωθούν στις χώρες διαμονής τους;
Και ακόμη πιο σημαντικό, ποιοι θέλουν ομήρους αυτά τα εκατομμύρια προσφύγων επί 70 χρόνια, και για ποιο λόγο;
(Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #04)

Ελάτε να μιλήσουμε για ‘απαρτχάιντ’ στους Παλαιστίνιους, και πόσο πολύ νοιάζονται για τα δικαιώματά τους οι εδώ ‘αλληλέγγυοι’.
Υπάρχει, λέτε, Ελληνας ‘αντισιωνιστής’ και ‘αλληλέγγυος στην παλαιστινιακή αντίσταση’ από τον οποίο να έχετε ακούσει ποτέ, έστω και το 1/10 από τα παρακάτω, αφού όπως λένε η πρώτη τους προτεραιότητα είναι τα ‘δικαιώματα των Παλαιστινίων’;

Σχετικά με το φαντασιόπληκτο σενάριο, πως υπάρχουν σήμερα «εκατομμύρια Παλαιστίνιων προσφύγων», όπως παρατήρησε η καθηγήτρια ιστορικός Einat Wilf, συν-συγγραφέας του βιβλίου ‘The War of Return’ (‘Ο πόλεμος της επιστροφής’):

«[…] σχεδόν όλοι οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, άνω του 80%, είναι είτε πολίτες τρίτης χώρας, όπως η Ιορδανία, είτε ζουν σε παλαιστινιακά εδάφη, εκεί όπου γεννήθηκαν και εκεί όπου αναμένουν να έχουν μέλλον. Το υπόλοιπο 20% αυτών των απογόνων είναι κάτοικοι της Συρίας και του Λιβάνου, χώρες οι οποίες με νόμο αρνήθηκαν το δικαίωμα στην ιθαγένεια που χορηγείται σε όλους τους άλλους Σύριους και Λιβανέζους».
[Πηγή: Einat Wilf, UNRWA: an obstacle to peace?, Περιοδικό Fathom, 01/09/2013]

Αυτή είναι η αλήθεια.

Ας δούμε τα πραγματικά γεγονότα:

Σε όλες τις διπλανές αραβικές χώρες στις οποίες Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ‘φιλοξενούνται’ (διάβαζε: στοιβάζονται σε στρατόπεδα) ως πρόσφυγες, υπάρχει εδώ και 70 χρόνια ένα στυγνό απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων.
Ειδικά στην Ιορδανία και στον Λίβανο:

– τους απαγορεύεται η απόκτηση ιθαγένειας της χώρας αυτής, ακόμη και σε όσους γεννιούνται εκεί
– τους απαγορεύεται να κατέχουν και να μεταβιβάζουν περιουσία,
– δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το εθνικό σύστημα υγείας των χωρών αυτών διά νόμου
– τους αποθαρρύνουν έως τους απαγορεύουν να αποκτήσουν ιδιόκτητα σπίτια.
– τους απαγορεύεται να παρακολουθούν δημόσια σχολεία και δεν έχουν πρόσβαση σε καμία ουσιαστική εκπαίδευση,
– και διά νόμου αποκλείονται από δεκάδες είτε επιστημονικά (όπως δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί), είτε ακόμη και απλά έως και χειρωνακτικά επαγγέλματα (όπως ταξιτζήδες, υδραυλικοί και υπάλληλοι γραφείου).

Ο Λίβανος και άλλες χώρες υποστηρίζουν ότι αυτή η θεσμοθετημένη διάκριση είναι απαραίτητη για τη διατήρηση του ‘δικαιώματος επιστροφής’ των Παλαιστινίων στο Ισραήλ, βλ. New York Times, 17/08/2010. Δεν γνωρίζουμε αν ο αναγνώστης συλλαμβάνει την διαβολικότητα αυτής της πολιτικής, που είναι η πολιτική τόσο των αραβικών κρατών που ‘φιλοξενούν’ Παλαιστίνιους πρόσφυγες, όσο και την ίδιας της παλαιστινιακής ηγεσίας:
Απαγορεύουν στους πολίτες τους να έχουν δικαιώματα και τους αρνούνται κάθε υπηρεσία που θα μπορούσε να βελτιώσει τις ζωές τους διότι ο στόχος τους είναι ένας και μοναδικός: οι αριθμοί των προσφύγων με ‘δικαίωμα επιστροφής’ να αυξάνονται συνεχώς. Αυτή την στιγμή είναι πάνω από 5.000.000. Ο πρώην μεγάλος μουφτής του Λιβάνου, ο Σεΐχης Mohammed Rashid Qabbani, αναφέρθηκε σε αυτούς Παλαιστινίους, που μάλιστα αποτελούν το ένα δέκατο του πληθυσμού της χώρας, ως «ανεπιθύμητα σκουπίδια».

Η απάντηση δεν είναι δύσκολο να βρεθεί:
Διότι, το μανιπουλάρισμα της κοινής γνώμης είναι η πρώτη μας προτεραιότητα, και όχι η λύση των πραγματικών προβλημάτων των πραγματικών ανθρώπων.

UNRWA: Γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν οι λεγόμενοι 'Παλαιστίνιοι οριζόμενοι ως πρόσφυγες';

UNRWA: Γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν οι λεγόμενοι ‘Παλαιστίνιοι οριζόμενοι ως πρόσφυγες’;

Διαβάστε:

Πως γίνεται σε όλες τις άλλες περιοχές του κόσμου οι πρόσφυγες να μειώνονται, είτε απορροφώμενοι στις τοπικές κοινωνίες, είτε μεταναστεύοντας, και μόνο οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, -μοναδικό φαινόμενο στην παγκόσμια Ιστορία- να αυξάνονται συνεχώς, με την πάροδο του χρόνου, και να έχουν σχεδόν δεκαπλασιαστεί, και από κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες που ήταν στην αρχή, τώρα να μετριούνται σε πολλά εκατομμύρια; Γιατί να ζουν σε στρατόπεδα και γιατί ενώ έχουν μια ολόδική τους υπηρεσία Προσφύγων του ΟΗΕ, με 30 φορές μεγαλύτερο προϋπολογισμό από ό,τι όλοι πρόσφυγες σε όλον τον πλανήτη, εξακολουθούν να είναι ‘πρόσφυγες’;
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/09/03/so-called-refugees-from-palestine-only-increase-03-of-palestinian-lessons/

Οι 450.000 Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στο Λίβανο, μοιρασμένοι σε 12 καταυλισμούς, δεν έχουν κανένα δικαίωμα και ζουν από την ελεημοσύνη του ΟΗΕ. Δεν μπορούν να αποκτήσουν άδεια για κανένα επάγγελμα, δεν μπορούν να έχουν περιουσιακά στοιχεία, κι έτσι αναγκάζονται να τα γράφουν σε ονόματα Λιβανέζων, γεγονός που τους καθιστά ευάλωτους σε εκβιασμούς και απάτες: ρεπορτάζ από το Associated Press, 23/04/2017.

Μπορούν να αποκτήσουν κάποιο όχημα, σε μερικές περιπτώσεις, αλλά δεν μπορούν να βγάλουν άδεια για να δουλέψουν με αυτό σαν ταξί ή μεταφορική. Πληρώνουν για ασφάλεια και ΙΚΑ, αλλά δεν έχουν σχεδόν καμία παροχή, μέχρι και τα φάρμακα πρέπει να γράφονται σε λογαριασμούς Λιβανέζων. Ακόμα και πολύ μορφωμένοι και εξειδικευμένοι όπως γιατροί, νοσηλευτές, ειδικοί υγείας μπορούν να δουλεύουν μόνο στα στρατόπεδα ή ‘μαύρα’. Οσο για την αντιμετώπιση από τον Νόμο, όπως και με όλη την υπόλοιπη δημόσια διοίκηση, φοβερές διακρίσεις. Με 60% ανεργία στους νέους και με τους δύο στους τρεις κάτω από το όριο της φτώχειας, γίνονται εύκολα θύματα των ριζοσπαστών εξτρεμιστών, αφού άλλο μέλλον δεν βλέπουν. Ακόμα χειρότερα -γεγονός ενδεικτικό για την υποκρισία των δήθεν φιλοπαλαιστινίων-, πρόσφατα, άνοιξη του 2017, ολοκληρώθηκε η κατασκευή τείχους, μια πραγματική ‘ανοιχτή φυλακή’ με πύργους παρακολούθησης και πολύ αυστηρά μέσα επιτήρησης, γύρω από ένα στρατόπεδο προσφύγων που φιλοξενεί 120.000 ανθρώπους, στο Λίβανο, το Ain el-Helweh κοντά στη Σιδώνα, αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτό.

Λογικό, αφού δεν μπορούν να κατηγορήσουν Εβραίους. Το λεγόμενο τείχος του Ισραήλ, που στην πραγματικότητα είναι στο 95% ένας απλός φράκτης για να περιορίζει τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον αμάχων (και όντως τις έχει περιορίσει συντριπτικά), συγκεντρώνει όλα τα πυρά και την συκοφαντική δημοσιότητα, αλλά για την πραγματική ανοιχτή φυλακή, ούτε λέξη. Ο ίδιος ο Αμπάς πήγε στον Λίβανο, και φυσικά το γνώριζε, αλλά δεν είπε ούτε λέξη, όπως διαβάσαμε στο ρεπορτάζ από την λιβανέζικη εφημερίδα ‘Daily Star Lebanon’, 25/11/2016.

Μάλιστα, μέσα στο στρατόπεδο, εδώ και χρόνια όλες οι γνωστές μας ένοπλες οργανώσεις, όχι μόνο οι εξτρεμιστικές Αλ-Κάιντα, ISIS κ.λπ., αλλά και οι πιο ‘μετριοπαθείς’ όπως Φατάχ και PLO αλληλοσκοτώνονται και σκοτώνουν αμάχους, αλλά οι λιβανικές αρχές δεν επεμβαίνουν και κανείς δεν ασχολείται, όπως διαβάσαμε στο ρεπορτάζ από το TRT World, 20/08/2017.

Στην Ιορδανία, οι Παλαιστίνιοι, παρότι έχουν τους τάφους των προγόνων τους από αιώνες εκεί, αποκλείονται από τα σχολεία, αποκλείονται από τα δημόσια νοσοκομεία, και στις ταυτότητες-διαβατήριά τους υπάρχει ειδική σήμανση ώστε να αναγνωρίζονται αμέσως σαν Παλαιστίνιοι ‘πρόσφυγες’. Δεν μπορούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι ή να να κάνουν αίτηση για οποιοδήποτε κρατικό επάγγελμα.

Στην Αίγυπτο, τους έχουν στοιβαγμένους σε στρατόπεδα στη μέση του πουθενά, με τείχη ύψους τριών μέτρων, για να μην φαίνονται καθόλου, επί 80 χρόνια τώρα, και τους αποκλείουν από την εκπαίδευση, από την υγεία, από κάθε είδους πρόνοια. Ανθρωποι χωρίς χαρτιά, χωρίς δικαιώματα, που ζουν από φιλανθρωπίες. Το μόνο που θέλουν είναι «να τους φέρονται οι Αιγύπτιοι όπως φέρονται στους Αιγύπτιους φτωχούς». Τόσο τρίτης κατηγορίας άνθρωποι θεωρούνται. Η μόνη δουλειά που μπορούν να βρουν είναι σκλάβοι στις φυτείες πλούσιων φεουδαρχών. Και οι χώροι, μια πραγματική φυλακή, αν μπορεί κανείς να το φανταστεί αυτό: ρεπορτάζ από το Slate, 22/05/2015.

Στο Ιράκ πρόσφατα, τέλη 2017, νέος νόμος στερεί από τους Παλαιστινίους που ζουν εκεί το δικαίωμά τους για δωρεάν εκπαίδευση, για υγειονομική περίθαλψη, ακόμη και για ταξιδιωτικά έγγραφα, ενώ τους αρνείται κάθε δυνατότητα να εργαστούν σε κρατικούς θεσμούς. Επίσης, το γεγονός πως πλέον, υπό το νέο νόμο, θεωρούνται ‘αλλοδαποί’ αποτελεί μεγάλο εμπόδιο στο να βρουν δουλειά ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα. Οι ίδιοι οι ιρακινοί Παλαιστίνιοι λένε ότι αυτό που αντιμετωπίζουν στο Ιράκ είναι είδος ‘εθνοκάθαρσης’, ενώ η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Euro-Mediterranean Human Rights Monitor καταγγέλλει το νέο νόμο, αλλά προφανώς, κανείς δεν ακούει, αφού οι πέτρες στη Ραμάλα και η 19χρονη Ahed Tamimi είναι πολύ πιο ελκυστικά θέματα, βλ. ‘Euro-Med condemns new law to worsen Palestinian refugees’ lives in Iraq‘, Euro-Mediterranean Human Rights Monitor, 23/12/2017, και ‘Why is Iraq now stripping Palestinians of their rights?‘, Al Monitor, 08/01/2018.

Και φυσικά, οι παλαιστινιακές ηγεσίες δεν ασχολούνται καθόλου με όλα αυτά τα ζητήματα. Αυτοί οι νόμοι που ισχύουν στις αραβικές χώρες, με απλά λόγια σημαίνουν τα εξής: Οι Παλαιστίνιοι θα προτιμούσαν να ζουν στον Καναδά ή στη Λατινική Αμερική ή σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, παρά να ζουν σε οποιαδήποτε αραβική χώρα. Ακούγεται παράλογο, αλλά στις μη αραβικές χώρες έχουν περισσότερα δικαιώματα από ό,τι στις αραβικές χώρες. Στις πρώτες, μπορούν τουλάχιστον λ.χ. να αγοράσουν ακίνητα ή να απολαύσουν υγειονομική περίθαλψη και κοινωνικά οφέλη. Οι Παλαιστίνιοι μπορούν ακόμη να υποβάλουν αίτηση για ιθαγένεια στις μη αραβικές χώρες και να την λάβουν. Αλλά όχι σε χώρες όπως το Ιράκ, η Αίγυπτος, ο Λίβανος, η Τυνησία, η Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ. Είναι ευκολότερο για έναν Παλαιστίνιο να αποκτήσει την καναδική ή αμερικανική υπηκοότητα παρά να πάρει υπηκοότητα από τις περισσότερες αραβικές χώρες.

Είναι, τελικά, που το BDS και οι ‘αντισιωνιστές’ φιλοπαλαιστίνιοι ενδιαφέρονται και αγωνίζονται για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, και είναι και που ο αραβικός κόσμος αγαπάει τους Παλαιστίνιους, και είναι που οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν εφαρμόζουν διπλά κριτήρια και ενδιαφέρονται το ίδιο για όλους. Πρόκειται για αδίστακτους ψεύτες και διπλοπρόσωπους υποκριτές. Οι Παλαιστίνιοι στα ‘κατεχόμενα’ και οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στις διπλανές χώρες απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα μεταξύ τους. Για τους πρώτους χαλάει ο κόσμος με το παραμικρό, μια πέτρα στη Ραμάλα και η Tamimi clan να κάνει το εβδομαδιαίο της σόου μπροστά στις κάμερες είναι σημαντικά ζητήματα για πρωτοσέλιδο. Για τους δεύτερους δεν κουνιέται φύλλο και όλοι αγνοούν την ύπαρξή τους και τα δεινά που υποφέρουν στα χέρια των δικτατόρων και των ελίτ της μεσαιωνικής σαβούρας της περιοχής.

Η αλήθεια είναι, ότι όσο δεν μπορούν τα BDS και τα ‘Καράβια για τη Γάζα’ να κατηγορούν Εβραίους, μαύρο φίδι που τους έφαγε τους ξαδέλφους Παλαιστίνιους στις διπλανές χώρες.

«Από όλα τα στρατόπεδα προσφύγων, ξέρετε ποιο ήταν το μοναδικό στο οποίο δόθηκαν πλήρη μόνιμα δικαιώματα στους ανθρώπους για να ξεφύγουν από τη φτώχεια και από το απαράδεκτο αυτό καθεστώς της ιδιότητας του πρόσφυγα;
Πραγματικά, μένει κανείς άναυδος και με το στόμα ανοιχτό, όταν το μαθαίνει: Είναι το Shu’afat που βρίσκεται μέσα στη Δυτική Οχθη και το μοναδικό στρατόπεδο προσφύγων που έχει στη δικαιοδοσία του το Ισραήλ! Τους έδωσε καθεστώς κατοίκου της ανατολικής Ιερουσαλήμ!»

Πίνακας: Απαγορεύσεις για τους Παλαιστίνιους σε χώρες της Μέσης Ανατολής, 2018. Που είναι το πραγματικό Απαρτχάιντ;

Πίνακας: Απαγορεύσεις για τους Παλαιστίνιους σε χώρες της Μέσης Ανατολής, 2018. Που είναι το πραγματικό Απαρτχάιντ;

Διαβάστε:

Για μια λεπτομερή καταγραφή όλων των διακρίσεων εναντίον Παλαιστινίων μόνο από όλα τα γειτονικά ‘αδελφικά’ αραβικά κράτη, μπορείτε να δείτε την έρευνα αυτή:
– Arab discrimination and abuse against Palestinians since 1948
http://elderofziyon.blogspot.com/p/all-arab-countries-except-jordan.html

Γιατί οι ηγεσίες των Παλαιστινίων απαγορεύουν στους πολίτες τους που βρίσκονται έγκλειστοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταυλισμούς στις γύρω αραβικές χώρες να αποκτήσουν την υπηκοότητα της χώρας διαμονής τους;

Εδώ και 70 χρόνια συμβαίνει αυτό. Οποτε τους δόθηκε η δυνατότητα, οι πρόσφυγες αυτοί έτρεξαν γεμάτοι ενθουσιασμό να κάνουν τα χαρτιά τους και να πάρουν υπηκοότητα και διαβατήριο. Παράδειγμα, το 1994 στο Λίβανο, όταν 20.000 Παλαιστίνιοι πολιτογραφήθηκαν υπήκοοι Λιβάνου. Το ίδιο είχε συμβεί και στις δεκαετίες ’50 και ’60 με άλλους 50.000 Παλαιστίνιους, που απόκτησαν λιβανέζικο διαβατήριο διότι μπόρεσαν να αποδείξουν ότι οι πρόγονοί τους ήταν ντόπιοι Λιβανέζοι που ποτέ δεν έφυγαν απ’ τη χώρα και ποτέ δεν κατοίκησαν στα εδάφη που αποκαλούνται ‘Παλαιστίνη’, άσχετα αν τα εγγόνια τους ονομάστηκαν ‘Παλαιστίνιοι’ αργότερα για πολιτικούς λόγους, αν μπορείτε να το φανταστείτε αυτό.

Στο Ισραήλ, ισχύει βέβαια ο ‘Νόμος της Επιστροφής’ για όσους Εβραίους θελήσουν να εγκατασταθούν στη χώρα, να πολιτογραφηθούν ή να επιστρέψουν. Δεν είναι κάποιος ειδικός ή sui generis ‘Νόμος μόνο για Εβραίους’. Παρόμοιους νόμους έχουν η Ιρλανδία, η Φινλανδία, η Γερμανία και -σορπράιζ!- η Ελλάδα.

Αντίθετα, στην Αλγερία, στο Κουβέιτ και στη Σαουδική Αραβία κανείς δεν μπορεί να πολιτογραφηθεί, ούτε φυσικά οι Παλαιστίνιοι αδελφοί. Ακόμα χειρότερα, στις περισσότερες χώρες που κάποιος Αραβας άλλης χώρας ή άλλης περιοχής μπορεί να πολιτογραφηθεί, υπάρχει ειδική πρόβλεψη (sui generis νόμος) για να απαγορεύεται μόνο στους Παλαιστίνιους! Η Ιορδανία έκανε ‘Νόμο επιστροφής’ το 1954, αλλά απαγόρευε ρητά σε Εβραίους και καταγόμενους από τη Γάζα να κάνουν αίτηση για πολιτογράφηση. Το 2004, αφαίρεσε την υπηκοότητα από μεγάλο αριθμό Παλαιστινίων από τη Δυτική Οχθη. Σημαντική υποσημείωση, στις χώρες που αποτελούν τον Αραβικό Σύνδεσμο, οι μοναδικές ομάδες πληθυσμού του οποίου ανακαλούνται ειδικά τα δικαιώματα για να γίνουν πολίτες στα κράτη αυτά είναι οι Παλαιστίνιοι.

Η Παλαιστινιακή Αρχή είναι η μοναδική περίπτωση κρατικής υπόστασης παγκοσμίως που απαγορεύει στο λαό της κάθε πιθανή θετική προοπτική: δεν αφήνει τους ανθρώπους αυτούς, τους πολίτες της, ούτε να επιστρέψουν στα εδάφη της, ούτε να ενσωματωθούν στις χώρες διαμονής τους.

Και δεν τους δίνει υπηκοότητα στο δικό της κράτος! (βλ. ‘The Arguments Against Palestine Giving Its Refugees Citizenship‘, Al-Shabaka, 02/06/2015).

Αναρωτήθηκε κανείς ποτέ γιατί;

Ενώ οι ηγεσίες των Παλαιστινίων. και φυσικά ο Αμπάς με τους γιους του και τα εκλεκτά μέλη της φαμίλιας του, προτιμούν να έχουν ξένα (ιορδανικά) διαβατήρια, την ίδια ώρα που παροτρύνουν τις αρχές της Ιορδανίας να ανακαλούν τις όσες λίγες πράξεις υπηκοότητας σε Παλαιστινίους, βλ. ‘Senior Palestinian Authority and Fatah officials, including President Mahmoud Abbas and his two sons, have been given Jordanian citizenship, a top Jordanian politician disclosed on Tuesday, despite the fact that the authorities in Amman have been revoking the Jordanian citizenship of thousands of Palestinians‘, Jerusalem Post, 09/02/2011.

Επειδή οι ηγεσίες τους τους θέλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να τους χρησιμοποιούν σαν εργαλεία πίεσης και για να στρατολογούν ‘μάρτυρες’ από εκεί.

Διότι το ζήτημα με τους πρόσφυγες δεν το δημιούργησε το Ισραήλ, όπως θέλουν να ισχυρίζονται οι ‘αντισιωνιστές’. Το δημιούργησε η αραβική επιθετικότητα, όταν απέρριψε το Σχέδιο Διχοτόμησης του 1947. Αυτή είναι η αλήθεια, και όλα τα άλλα εξηγούνται μέσω αυτής. Δυστυχώς, όσοι πιστεύουν στην αραβική αφήγηση, δεν θα μπορέσουν ποτέ να απαντήσουν σε αυτήν ή σε παρόμοιες ερωτήσεις. Διότι η εκδοχή των γεγονότων που παρουσιάζουν οι Αραβες είναι πλαστή και ψεύτικη.

Ουσιαστικά, η Παλαιστινιακή Αρχή θέλει τους πολίτες τους ‘χωρίς πατρίδα’, χωρίς κράτος, χωρίς δεσμούς με καμία γη. Τους θέλει να είναι σε αναμονή, εξαρτώμενοι απ’ αυτήν και καταπιεσμένοι, μόνο να περιμένουν την στιγμή που θα καταστραφεί το Ισραήλ για να επιστρέψουν. Η Παλαιστινιακή Αρχή αποτελείται από εγκληματίες.

Ο όρος ‘πρόσφυγες’, για να περιγράψει τους μετατοπισμένους και μετακινημένους του 1948 είναι ελλιπής και προβληματικός. ‘Πρόσφυγες’ στους διεθνείς ορισμούς είναι όσοι αναγκάζονται με τη βία να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους και να βρουν καταφύγιο σε μια ξένη χώρα. Στην περίπτωση των Παλαιστινίων, τα δύο τρίτα των μετατοπισμένων μετακινήθηκαν από ένα σημείο της Βρετανικής Εντολής σε κάποιο άλλο σημείο (Δυτική Οχθη, Γάζα, αλλά και μεγάλο ποσοστό έμεινε εντός των συνόρων του Ισραήλ) και μόνο το ένα τρίτο έφυγε από τη χώρα.
Ολοι τους, όμως, θεωρούνται ‘πρόσφυγες’, και για κανέναν τους δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο από τις παλαιστινιακές ηγεσίες για να σταματήσουν να είναι ‘πρόσφυγες’ -πλην του σχεδίου για την καταστροφή του Ισραήλ.

Ετσι, ‘πρόσφυγας’ θεωρείται ένας πλούσιος δικηγόρος και τα παιδιά του στην Ιορδανία, ‘πρόσφυγας’ θεωρείται ένας επιχειρηματίας στη Δυτική Οχθη, ‘πρόσφυγας’ θεωρείται ένας ένοπλος ταγματάρχης της Χαμάς στη Γάζα, ‘πρόσφυγας’ θεωρείται και ένας μετανάστης στον Καναδά -και φυσικά όλα τα μέλη των οικογενειών όλων των παραπάνω!

Οπως έχουμε δει αναλυτικά σε προηγούμενο σημείωμα:

Το πραγματικό απαρτχάιντ ενάντια στον παλαιστινιακό λαό είναι αυτό που εφαρμόζουν ο Αμπάς με την Φατάχ και η Χαμάς στους ανθρώπους τους

Στη Δυτική Οχθη, 775.000 ‘πρόσφυγες’ είναι καταγεγραμμένοι, για να λαμβάνουν χρήματα και παροχές από τη Διεθνή Κοινότητα. Το ένα τέταρτο αυτών ζουν σε 19 στρατόπεδα, πολλά εκ των οποίων υπάρχουν εκεί από το 1949. Τα υπόλοιπα τρία τέταρτα ζουν σε πόλεις και χωριά, χωρίς τίποτε να θυμίζουν ‘πρόσφυγες’, αλλά δεν χάνουν την ιδιότητα, ούτε οι ίδιοι τους, ούτε τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά τους, διότι αλλιώς θα χάσουν τις παροχές, -και η Χαμάς και Φατάχ θα χάσουν τις δεξαμενές από τις οποίες αντλούν τρομοκράτες και ‘μάρτυρες’.
Ολοι οι παραπάνω, το 100% ζουν στις περιοχές Area A και Area B της Δυτικής Οχθης, δηλαδή κάτω από την παλαιστινιακή κυριαρχία.

Στη Γάζα, τώρα, υπάρχουν 1.300.000 καταγεγραμμένοι ‘πρόσφυγες’, εκ των οι 500.000 ζουν σε 8 στρατόπεδα.

Αυτή η κατάσταση συνεχίζεται, για άλλες οικογένειες εδώ και 70 χρόνια (από το 1949), για άλλες εδώ και 50 χρόνια (από το 1967), για άλλες για 25 χρόνια (από το 1993 και τις συμφωνίες του Οσλο). Ενώ οι Παλαιστίνιοι λαμβάνουν τεράστια ποσά, που μετριούνται σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια, οι ‘πρόσφυγες’ μόνο πληθαίνουν. Ποτέ δεν μειώνονται όπως συμβαίνει με όλους τους άλλους πρόσφυγες αυτού του πλανήτη.

Αυτό είναι το πραγματικό απαρτχάιντ. Οι ηγεσίες τους να τους έχουν έγκλειστους και σε κλουβιά, να μην μπορούν να δραπετεύσουν, να εξαρτιώνται από αυτές, και να τους κάνουν ό,τι θέλουν. Φυσικά, με τη δυτική βοήθεια όλα αυτά.

Οσο για την UNRWA, τελικά, απλά είναι η οργάνωση εκείνη που την χρηματοδοτούμε όλοι εμείς οι δυτικοί πολίτες, μόνο για να διασπείρει το μίσος, τον αντισημιτισμό, την τρομοκρατία και την άρνηση του Ολοκαυτώματος:

Συνεπώς η απάντηση στα αρχικά ερωτήματα είναι η εξής:

Οι ηγεσίες τους φταίνε που κλείστηκαν, επειδή εδώ και εκατό χρόνια διάλεξαν το δρόμο της βίας και όχι εκείνον της συνεννόησης, και μάλιστα κύριος λόγος ήταν (και είναι) επειδή το λέει το Κοράνι.
Και οι ηγεσίες τους φταίνε που είναι ακόμα αποκλεισμένοι σε αυτό το αδιέξοδο, επειδή συνεχώς τους προσφέρουν δικό τους κράτος και μία έξοδο διαφυγής, κι αυτές λένε όχι, ή πιο συγκεκριμένα λένε «Αν είναι να έχουν και οι Εβραίοι το δικό τους κράτος, ΟΧΙ, δεν θέλουμε δικό μας παλαιστινιακό κράτος».

[Προσωρινή Ανάλυση #1: «Ελάτε να μιλήσουμε για ‘απαρτχάιντ’ στους Παλαιστίνιους, και πόσο πολύ νοιάζονται για τα δικαιώματά τους οι εδώ ‘αλληλέγγυοι’»].

 

[Προσωρινή Ανάλυση #2: Η νέα ομάδα για το Παλαιστινιακό στο State Department ετοιμάζεται να προτείνει να διαλυθεί η αμαρτωλή οργάνωση του ΟΗΕ, η διαβόητη UNRWA].

 


Θυμίζουμε:

Η εισαγωγή για τη νέα σειρά βρίσκεται εδώ:
– Εισαγωγή: Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’ (Palestinian Lessons 101)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/08/31/intro-101-palestinian-lessons/

Ολα τα άρθρα βρίσκονται κάτω από το tag:
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/category/palestinian-lessons-101/

– Και η ‘μη στατική’ σελίδα που συνεχώς ανανεώνεται με κάθε νέο άρθρο-ερώτηση-‘Μάθημα’ από τα ‘Palestinian Lessons 101:
Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/101-palestinian-lessons/

 


 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s