Πίνακας: Προσφορές είρήνης από την πλευρά του Ισραήλ και των Εβραίων: Από την Επιτροπή Peel Commission το 1937, μέχρι το Σχέδιο Διχοτόμησης του ΟΗΕ UN Partition το 1947, στο Χαρτούμ το 1967, στο Camp David το 2000, στην Tampa το 2001, στην προσφορά Olmert offer το 2008, μέχρι το 2014 και την πρωτοβουλία Ομπάμα, πάντα η απάντηση είναι 'Οχι'.

Πόσα σχέδια ειρήνευσης και πόσες συμφωνίες έχουν απορρίψει οι Παλαιστίνιοι; Γιατί όλα τα σχέδια λύσεων και οι πρωτοβουλίες έχουν δυτική ή ισραηλινή ή ‘τρίτη’ υπογραφή, και ποτέ παλαιστινιακή; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #05)

Επόμενη ερώτηση στη σειρά ‘Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’. Θυμίζουμε, η εισαγωγή για τη νέα σειρά βρίσκεται εδώ, και ημη στατική’ σελίδα που συνεχώς ανανεώνεται με κάθε νέο άρθρο-ερώτηση από τα ‘Palestinian Lessons 101’ εδώ. Επίσης, στο τέλος του κειμένου υπάρχουν 5 ‘προσωρινά’ σχέδια ‘απάντησης’, από την επεξεργασία του συγκεκριμένου θέματος στη Facebook σελίδα Protocols Without Zion, με πολύ σημαντικές πληροφορίες.

Πόσα σχέδια ειρήνευσης και πόσες συμφωνίες έχουν απορρίψει οι Παλαιστίνιοι;
Γιατί δεν κάνουν προτάσεις οι Παλαιστίνιοι;
Γιατί όλα τα σχέδια λύσεων και οι πρωτοβουλίες έχουν δυτική ή ισραηλινή ή ‘τρίτη’ υπογραφή (και όνομα), και ποτέ παλαιστινιακή υπογραφή ή όνομα;
(Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #05)

Ευκαιρίες για ειρήνη 1937-2006. Και λείπουν και τα σχέδια του 2008 και του 20014. Οι Παλαιστίνιοι δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να χάσουν άλλη μια ευκαιρία.

Ευκαιρίες για ειρήνη 1937-2006. Και λείπουν και τα σχέδια του 2008 και του 20014. Οι Παλαιστίνιοι δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να χάσουν άλλη μια ευκαιρία.

Ειδικά το 2000, και το 2008, και το 2014, τους έδιναν πίσω τουλάχιστον το 97% όσων ζητούσαν, αλλά Αραφάτ και Αμπάς έφευγαν για να έρθουν με βελτιώσεις και δεν γύριζανε ποτέ. Ακόμα και μετά απ’ αυτό, πότε κάθισαν σοβαρά να συζητήσουν; Αντιθέτως, γλιστράνε τα τελευταία 20 χρόνια όλο και περισσότερο στον πιο μαύρο θρησκευτικό μεσαιωνικό φανατισμό. Και όχι μόνο η Χαμάς, που μπορεί, λέει, να αρχίσει συζήτηση μόνο αν φύγουν όλοι οι Εβραίοι από παντού. Και μετά βλέπουμε, λέει. Αλλά και οι δήθεν ‘μετριοπαθείς’.

Βέβαια, και ο Αμπάς, κι αυτός απέρριψε προτάσεις ειρήνης. Εκαναν με τον Ehud Olmert 36 συναντήσεις, έφτιαξαν μέχρι και χάρτη, αλλά έφυγε και δεν ξαναγύρισε, κι ούτε τηλεφώνησε καν όπως υποσχεθεί.

Συνολικά, τα σχέδια, όχι ενός ή δύο, αλλά έξι διαδοχικών Ισραηλινών πρωθυπουργών έχουν απορρίψει οι Παλαιστίνιοι.
Υπάρχει κάπου ένα όριο;
Θέλουν ειρήνη και δικό τους κράτος, ναι ή όχι;

Οι Ισραηλινοί δεν είναι αυτοί που καίγονται να κάνουν κράτος. Αυτοί έχουν κράτος, είναι μάλιστα πετυχημένο, είναι μια πλήρως λειτουργική δημοκρατία, με υψηλό επίπεδο ζωής και με υψηλές θέσεις σε όλους τους δείκτες ευημερίας, δημοκρατίας, δικαιωμάτων, ευτυχίας κ.ο.κ. Οι Παλαιστίνιοι είναι αυτοί που υποτίθεται καίγονται να κάνουν κράτος. Και όμως, οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν παρουσιάσει ποτέ ένα σχέδιο λύσης. Ολα τα σχέδια λύσης που ξέρουμε, όλα σχεδόν έχουν δυτικά ονόματα και υπογραφές, και όλα αποτελούσαν προτάσεις ΠΡΟΣ τους Παλαιστίνιους από τους δυτικούς και το Ισραήλ (και καναδυό απόπειρες σχεδίων από τους γείτονες Αραβες), λ.χ. τα γνωστότερα 86 (!) σχέδια ή πρωτοβουλίες:

– McMahon–Hussein Correspondence 1915–1916, Balfour Declaration 1917, Churchill White Paper 1922, Passfield White Paper 1930, Hope-Simpson Report 1930, Peel Commission Report 1937, Woodhead Commission 1938 Plan A, Woodhead Commission 1938 Plan B, Woodhead Commission 1938 Plan C, White Paper 1939, Anglo-American Committee of Inquiry 1946, Morrison-Grady Plan 1946, Πρόταση για ένωση Ιορδανίας-αραβικής Παλαιστίνης (Goldmann, Silver, Shertok, Ben Gurion Plan) 1946, UN Partition Plan 1947, Peace proposals of Count Folke Bernadotte 1948, Πρόταση Ιορδανίας (Jericho Conference) 1948, American trusteeship proposal for Palestine 1948, Κάλεσμα για συμφωνία Armistice Agreements 1949, Πρωτόκολλο της Λωζάνης (Lausanne Protocol) 1949, Tripartite Agreement 1950, Κάλεσμα για συμφωνία μετά τον Πόλεμο των Εξι Ημερών (Answer: The three NOs) Plan 1967, United Nations Security Council Resolution 242 (S/RES/242) 1967, Allon Plan 1967, Jarring Mission 1967, Rogers Plan (Deep Strike) 1969, King Hussein’s federation plan 1972, United Nations Security Council Resolution 338 (S/RES/338) 1973, Dayan Functional Solution Plan 1973, Menachem Begin’s Autonomy Plan for the West Bank and Gaza Strip 1977, Camp-David 1978, European Union Venice Declaration 1980, Fahd Plan 1981, Reagan Plan 1982, Fez Initiative 1982, Israel’s Proposals for Self-Governing Authority in the Territories 1982, Madrid Conference 1991, Οσλο #1 1993, Protocol on Economic Relations (Paris Protocol) 1994, Gaza Jericho Agreement (Cairo Agreement) 1994, Agreement on Transfer of Powers and Responsibilities 1994, Οσλο #2 1995, Washington Summit 1995, Beilin-Abu Mazen Document 1995, Summit of the Peacemakers 1996, Beilin-Eitan 1997, Πρωτόκολλο Hebron 1997, Wye River Memorandum 1998, The Israeli government Five-point memorandum on December 22th 1998, Sharm el-Sheikh Memorandum 1999, Camp-David 2000, Sharm el-Sheikh Summit 2000, Clinton Parameters 2001, Τάμπα 2001, Mitchell Report 2001, Tenet Ceasefire Plan 2001, Four Principles 2001, Elon Peace Plan (The Right Road to Peace ή Israeli Initiative) 2002, Arab League Peace Initiative (Saudi Initiative) 2002, Zinni Plan 2002, Beirut Summit Plan 2002, Ben-Eliezer Plan 2002, Tenet-Powell-Burns Plan 2002, Ayalon-Nusseibeh Plan (People’s Choice) 2002, Isratin (Bi-national state) Plan 2003, Quartet’s Roadmap 2003, Aqaba Summit 2003, Γενεύη 2003, Lieberman (Populated-Area Exchange) Plan 2004, Sharm el-Sheikh (Egypt) Summit 2005, Μονομερής αποχώρηση από τη Γάζα 2005, Πρόταση RAND (‘The Arc’ Plan) 2005, Franco–Italian–Spanish Middle East Peace Plan 2006, Annapolis Conference 2007, Arab League Peace Initiative 2007, Προσφορά Olmert για Γάζα, Ανατολική Ιερουσαλήμ και 98,5% της Δυτικής Οχθης 2008, Construction Moratorium of 2009-2010, Washington με Ομπάμα 2010, Israeli Peace Initiative 2011, The Eight Palestinian Emirates (Mordechai Kedar) Plan 2012, Πρωτοβουλία John Kerry 2013, Ξανά Ομπάμα 2014, Πρωτοβουλία ΕΕ 2015, Γαλλική Πρωτοβουλία 2016, Κουαρτέτο 2016, Paris Conference 2017, Arab League Peace Initiative 2017 κ.ο.κ.

Πίνακας: Προσφορές είρήνης από την πλευρά του Ισραήλ και των Εβραίων: Από την Επιτροπή Peel Commission το 1937, μέχρι το Σχέδιο Διχοτόμησης του ΟΗΕ UN Partition το 1947, στο Χαρτούμ το 1967, στο Camp David το 2000, στην Tampa το 2001, στην προσφορά Olmert offer το 2008, μέχρι το 2014 και την πρωτοβουλία Ομπάμα, πάντα η απάντηση είναι 'Οχι'.

Πίνακας: Προσφορές είρήνης από την πλευρά του Ισραήλ και των Εβραίων: Από την Επιτροπή Peel Commission το 1937, μέχρι το Σχέδιο Διχοτόμησης του ΟΗΕ UN Partition το 1947, στο Χαρτούμ το 1967, στο Camp David το 2000, στην Tampa το 2001, στην προσφορά Olmert offer το 2008, μέχρι το 2014 και την πρωτοβουλία Ομπάμα, πάντα η απάντηση είναι ‘Οχι’.

 

Ναι, 86 ευκαιρίες. Αλλά, όπως συνηθίζεται να λέγεται σαν διπλωματικό αστείο, «οι Παλαιστίνιοι ποτέ δεν χάνουν την ευκαιρία να χάσουν μια ευκαιρία».

Εχετε ακούσει ποτέ για κάποιο σχέδιο με υπογραφή παλαιστινιακή;
Εχετε ακούσει ποτέ Παλαιστίνιους να προτείνουν μια συνολική λύση για δημιουργία κράτους και την διευθέτηση όλων των προβλημάτων, αυτοί που υποτίθεται ότι καίγονται;
Γνωρίζετε τίποτα;
Δεν γνωρίζετε και δεν έχετε ακούσει ποτέ για κάτι τέτοιο, διότι δεν υπάρχει.
Το μόνο που υπάρχει είναι μια πρόταση του Αμπάς το 2014, που όμως δεν είναι ‘σχέδιο για λύση του Παλαιστινιακού’. Είναι ‘σχέδιο για λύση στο ξεπάγωμα των συνομιλιών’, δηλαδή μια σειρά εκβιαστικών απαιτήσεων του Αμπάς, που αν θα υλοποιηθούν από την πλευρά του Ισραήλ, οι Ισραηλινοί και η διεθνής κοινότητα των 86 προτάσεων, σχεδίων και πρωτοβουλιών θα λάβουν για αντάλλαγμα την γενναία … παραχώρηση από την πλευρά των Παλαιστινίων να προσέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Συγκεκριμένα, ο Αμπάς σε αυτή την ‘πρόταση’ ζητούσε, μεταξύ άλλων, το Ισραήλ να αποσυρθεί ολοκληρωτικά από όλες τις διαφιλονικούμενες περιοχές, να αποχωρήσει πλήρως απ’ την Ιερουσαλήμ, να παγώσει όλους τους (ήδη παγωμένους) εποικισμούς και να αφήσει ελεύθερους από την φυλακή όλους τους τρομοκράτες. Αν το Ισραήλ προχωρούσε στην υλοποίηση όλων αυτών και μερικών ακόμα, τότε ο Αμπάς για αντάλλαγμα θα ερχόταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν έστω και σε ένα έφερνε αντίρρηση, τότε ο Αμπάς, όπως είχε πει, θα πήγαινε να ζητήσει μονομερή αναγνώριση από όλα τα κράτη και τον ΟΗΕ, και θα πήγαινε και στο Διεθνές Δικαστήριο (International Criminal Court, ICC) να φτιάξει κατηγορητήριο εναντίον του Ισραήλ. Μια ακόμη φανταστική λεπτομέρεια: το γεγονός πως έθεσε προαπαιτούμενο να παγώσουν οι νέοι αποικισμοί, απειλώντας ότι αν δεν συμβεί αυτό τότε σίγουρα θα αρνηθεί να έρθει στο τραπέζι, έτσι ξαφνικά, μια μέρα του 2014, ενώ μέχρι τότε (υποτίθεται) διαπραγματευόταν χωρίς να τον ενοχλεί η όποια οικοδομική δραστηριότητα. Αυτό προκύπτει πολύ καθαρά απ’ τα Palestine Papers, όταν ο George Mitchell έβαλε τις φωνές στον Saeb Erakat, «You’re not taking the same position as before. You negotiated without a freeze all the time», αλλά, εντάξει τώρα, η φιλαλήθεια δεν είναι παλαιστινιακή αρετή, πόσο μάλλον η ειλικρίνεια.
Κάπου εκεί, ο Αμπάς έκανε και την περίεργη δήλωση, πως, σε περίπτωση που κάποιος όρος του δεν γινόταν δεκτός, θα προχωρούσε στη διάλυση της Παλαιστινιακής Αρχής και θα παρέδιδε τα κλειδιά της Παλαιστινιακής Αρχής στο Ισραήλ να βγάλει άκρη μόνο του με την κατάσταση, αλλά νομίζω ήδη έχουν γίνει κατανοητοί οι τρόποι λειτουργίας και σκέψης των Αράβων Παλαιστινίων. Δεν πηγαίνουν στις διαπραγματεύσεις με το σκεπτικό που διαπραγματεύονται όλοι οι λογικοί άνθρωποι του πλανήτη, ήτοι ‘μιλάμε, ζητάμε, δίνουμε, υποχωρούμε, συμβιβαζόμαστε, ξαναμιλάμε, ξανασυμβιβαζόμαστε μέχρι να φτάσουμε σε ένα σημείο που και οι δυο πλευρές μπορούν να πουν «εντάξει, μπορώ να ζήσω με αυτό, ας δώσουμε τα χέρια», συμφωνήσαμε’.

Μια παρόμοια ιστορία είχαμε με τον Αμπάς το 2008. Πάλι οι όροι της συμφωνίας που του πρόσφερε ο Εχούντ Ολμέρτ ήταν, σύμφωνα με όλους όσους την είδαν, πάρα πολύ καλοί. Αμπάς και Ολμέρτ συναντήθηκαν 36 φορές, έφτασαν να σχεδιάσουν και χάρτη, αλλά τελικά ο Αμπάς έφυγε κι αυτός, και φυσικά δεν ξαναγύρισε.

Αυτά προσφέθηκαν στους Παλαιστίνιους το 2008, και είπαν πάλι όχι. 86 φορές συνολικά.

Αυτά προσφέθηκαν στους Παλαιστίνιους το 2008, και είπαν πάλι όχι. 86 φορές συνολικά.

Διαβάστε:

– Hand-drawn map shows what Olmert offered for peace, Times of Israel, 23/05/2013
https://www.timesofisrael.com/hand-drawn-map-shows-what-olmert-offered-for-peace/

– EXCLUSIVE: The Deal the Palestinians Rejected, The History That Was Never Made, Tower, 23/05/2013
http://www.thetower.org/exclusive-the-deal-the-palestinians-rejected-the-history-that-was-never-made/

Ξαναγύρισαν οι ρουκέτες όμως και οι επιθέσεις αυτοκτονίας

… σε ντισκοτέκ που γίνονταν παιδικά πάρτι,
http://blogs.timesofisrael.com/remembering-the-dolphinarium-disco-terrorist-attack/

… σε πιτσαρίες,
http://www.kerenmalki.org/Sbarro_Massacre.htm

… και σε δημοτικά σχολεία,
https://www.jta.org/2011/05/05/arts-entertainment/documentary-recalls-the-horrors-of-maalot-school-massacre

… ή όταν πιάνονταν όμηροι σε τουριστικά λεωφορεία,
http://www.jpost.com/Features/In-Thespotlight/This-Week-in-History-Israels-deadliest-terror-attack

Και φτάνουμε στο 2014, επί Ομπάμα. Πάλι ο Αμπάς δεν έχασε την ευκαιρία να χάσει την ευκαιρία:

Εδώ χρειάζεται λίγη προσοχή: Ενας από τους μύθους για τη Μέση Ανατολή που είναι ευρύτερα αποδεκτοί από όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και τους δυτικούς παράγοντες και μεσολαβητές είναι η υποτιθέμενη «μετριοπάθεια» του ηγέτη των Παλαιστινίων Μαχμούντ Αμπάς. Απεικονίζεται συνήθως ως ο αφοσιωμένος ειρηνόφιλος, πάντα δήθεν απογοητευμένος στις προσπάθειές του να επιτύχει μια συμφωνία με τους «σκληροπυρηνικούς» (ή, μερικές φορές, με τους «ακροδεξιούς») της οποιασδήποτε ισραηλινής κυβέρνησης (όλοι είναι «ακροδεξιοί», αφού όλοι είναι «σιωνιστές», συνώνυμο του «φασίστες», με ή χωρίς Νετανιάχου απέναντι). Εχοντας στο παλμαρέ του την απόρριψη της προσφοράς δύο κρατών, του 2009 από τον Ehud Olmert, ο -και αρνητής του Ολοκαυτώματος- Αμπάς αποχώρησε άλλες δύο φορές από τις μεσολαβητικές διαπραγματεύσεις με αμερικανική πρωτοβουλία, ακόμη και όταν οι ΗΠΑ υποχρέωσαν τον «σκληροπυρηνικό και ακροδεξιό» Νετανιάχου να παγώσει το κτίσιμο νέων οικισμών (την πρώτη φορά) και να απελευθερώσει τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες (τη δεύτερη).

Διαβάστε:

– ‘Exclusive: Obama’s Detailed Plans for Mideast Peace Revealed’, Haaretz, 08/06/2017
http://www.haaretz.com/israel-news/.premium-1.794292

– TIP Graphic: Timeline of Collapsed Peace Talks, 05/04/2014
http://www.thetower.org/0249-graphic-timeline-of-collapsed-peace-talks/

Αλλη μια κατάρρευση συνομιλιών με παλαιστινιακή ευθύνη, εκείνη του 2013-2014.

Αλλη μια κατάρρευση συνομιλιών με παλαιστινιακή ευθύνη, εκείνη του 2013-2014.

 

Πάλι η ίδια κωμωδία από την πλευρά του Αμπάς: Του παρουσιάζουν σχέδιο λύσης και δημιουργίας κράτους. Ζητάει το ένα, εντάξει. Ζητάει το άλλο, πάλι εντάξει. Ζητάει το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο, όλοι του λένε ΟΚ. Μέχρι και να ομολογήσουν οι Εβραίοι ‘ναι, εμείς φταίμε για όλα, είμαστε ελεεινοί’. Μέχρι κι αυτό το εξασφάλισε. Ο Ομπάμα του παρουσιάζει αλλαγές και νέα σχέδια, που τα κρατάει κρυφά από τους Ισραηλινούς (αφού είχε την κατ’ αρχάς συμφωνία τους σε όλα), με την ελπίδα ο Αμπάς να τα συζητήσει μαζί του και να φέρουν το Ισραήλ προ τετελεσμένων γεγονότων, αφού ο κύριος στόχος των ΗΠΑ ήταν απλά να συμφωνήσει ο Αμπάς και τα υπόλοιπα τα βλέπουμε. Του δίνουν και την Ιερουσαλήμ για πρωτεύουσα. Ο Αμπάς αρνείται.
Οταν ο Αμερικανός ΥπΕξ John Kerry επιστρέφει με μια ακόμη πιο γενναιόδωρη προσφορά -χωρίς, μάλιστα, να συμβουλευτεί τους Ισραηλινούς- ο Αμπάς έκανε αυτό που κάνουν πάντα οι Παλαιστίνιοι: Είπε ‘μισό λεπτό, έρχομαι’.
Και μετά σηκώνεται και φεύγει από την διαδικασία χωρίς καν να απαντήσει και χωρίς να ειδοποιήσει στο παραμικρό τι πρόκειται να κάνει. Δεν απάντησε ποτέ και άφησε να πεθάνουν οι συνομιλίες. Αυτή τη φορά η δικαιολογία, άφησε να διαρρεύσει αργότερα, ήταν ότι δήθεν το Ισραήλ καθυστερούσε να απελευθερώσει καμιά 20ριά ακόμα τρομοκράτες, που ήθελε.
https://www.commentarymagazine.com/foreign-policy/middle-east/50-years-palestinians-rejection-state/

Η μεγάλη αποκάλυψη του 2017 στο Ισραήλ ήταν η γνωστοποίηση των λεπτομερειών της νέας απόρριψης Αμπάς. Αφήνεις για έναν τέτοιο λόγο το λαό σου χωρίς κράτος και χωρίς λύση; Φυσικά το αφήνεις. Αυτό κάνουν οι Παλαιστίνιοι: Δεν χάνουν ευκαιρία να χάσουν άλλη μια ευκαιρία. Διαβάστε να δείτε τι του δίνανε. Μέχρι και να ομολογήσουν οι Εβραίοι 'ναι, εμείς φταίμε για όλα, είμαστε ελεεινοί'. Μέχρι κι αυτό το εξασφάλισε. Και μετά εξαφανίστηκε. Οπως γίνεται πάντα. Δεν υπάρχει αμφιβολία: Δεν θέλουν να φτιάξουν δικό τους κράτος. Απλά θέλουν να χαλάσουν το κράτος των άλλων.

Η μεγάλη αποκάλυψη του 2017 στο Ισραήλ ήταν η γνωστοποίηση των λεπτομερειών της νέας απόρριψης Αμπάς. Αφήνεις για έναν τέτοιο λόγο το λαό σου χωρίς κράτος και χωρίς λύση; Φυσικά το αφήνεις. Αυτό κάνουν οι Παλαιστίνιοι: Δεν χάνουν ευκαιρία να χάσουν άλλη μια ευκαιρία. Διαβάστε να δείτε τι του δίνανε. Μέχρι και να ομολογήσουν οι Εβραίοι ‘ναι, εμείς φταίμε για όλα, είμαστε ελεεινοί’. Μέχρι κι αυτό το εξασφάλισε. Και μετά εξαφανίστηκε. Οπως γίνεται πάντα. Δεν υπάρχει αμφιβολία: Δεν θέλουν να φτιάξουν δικό τους κράτος. Απλά θέλουν να χαλάσουν το κράτος των άλλων.

Στο μεταξύ, την ώρα των διαπραγματεύσεων, η αντιπροσωπεία των Ισραηλινών μιλάει με την αντιπροσωπεία των Παλαιστινίων, και κάθε φορά που βγαίνει από το δωμάτιο και ανοίγει την τηλεόραση, μαθαίνει για κινήσεις των Παλαιστινίων που τους αφήνουν με ανοιχτό το στόμα:

Μεταξύ 17 Μαρτίου και 23 Απριλίου 2014:

– Τη μια ο Αμπάς και η Παλαιστινιακή Αρχή ανακοινώνει επίσημα ότι πρόκειται να προσχωρήσει σε διεθνείς οργανισμούς κατά παράβαση των υφιστάμενων δεσμεύσεων. Ο Αμπάς είχε υποσχεθεί όλες αυτές οι αιτήσεις για θέσεις στους διεθνείς οργανισμούς θα γίνονταν μετά το τέλος των διαπραγματεύσεων, αλλά είχε προχωρήσει στις κινήσεις κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων.
– Την άλλη μαθαίνουν ότι η Φατάχ και η PLO πήγαιναν για τη συμφιλίωση με τη Χαμάς και την δημιουργία κοινής κυβέρνησης που να εκφράζει όλες τις παρατάξεις στην Παλαιστινιακή Αρχή. Σκεφτείτε το τώρα αυτό, Αμερικανοί και Ισραηλινοί να μαθαίνουν ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά, θα διαπραγματεύονταν με μια τρομοκρατική οργάνωση, έστω και έμμεσα.
– Την παράλλη ακούνε τους Παλαιστίνιους να λένε ουσιαστικά ότι δεν αποδέχονται το αμερικανικό πλαίσιο.
Την ώρα που διαπραγματεύονται όλα αυτά! Αυτές ήταν τρεις πολύ σημαντικές επιλογές, που είχαν αποφασιστική επίδραση στην τύχη των διαπραγματεύσεων. Και υπόψη, όλες αυτές οι παραχωρήσεις από την πλευρά του Ισραήλ γίνονται από «την πιο δεξιά κυβέρνηση» που είχε ποτέ, όπως λέει το κλισέ. Οι ΗΠΑ είχαν την πιο φιλοπαλαιστινιακή κυβέρνηση που υπήρξε, ενώ ο Αμπάς παρουσιάζεται από όλα τα ΜΜΕ σαν «ο μετριοπαθής, ο διαλλακτικός, ο μοντέρνος» που θα φέρει αλλαγές. Και όμως, πάλι δεν έγινε τίποτα.

Τελικά:

– Abbas: I will never recognize Israel as a Jewish State,PMW, 27/07/2016
https://palwatch.org/main.aspx?fi=820&doc_id=19012

 

Στους Παλαιστίνιους Αραβες έχει δοθεί πάνω από 80 φορές η ευκαιρία να γίνουν κράτος (για την ακρίβεια, 86)

Αν όχι και νωρίτερα, είχαν από το 1937 αμέτρητες προσφορές, συνήθως συνοδευόμενες από πολλά και λεφτά και γενναιόδωρη βοήθεια. για να κάνουν κράτος. Προσφορές, ειδικά οι πρόσφατες, των τελευταίων ετών, που δεν προσφέρθηκαν ποτέ και σε κανέναν άλλο λαό που συντάχτηκε με τον ναζιστικό Αξονα στον Β’ΠΠ, και μάλιστα τόσο ενεργά όσο οι Αραβες (τότε δεν λέγονταν ‘Παλαιστίνιοι’) του γνωστού χιτλερικού Μουφτή της Ιερουσαλήμ Haj Amin al-Husseini, του φίλου, συνεργού, προστατευόμενου και στρατολόγου του Χίτλερ και των Ναζί.
Αλλά οι Παλαιστίνιοι συνεχώς τις απορρίπτουν. Διότι στην πραγματικότητα δεν θέλουν να φτιάξουν δικό τους κράτος. Απλά θέλουν να χαλάσουν το κράτος των άλλων. Αυτή η αλήθεια ήταν από την πρώτη στιγμή, εδώ και έναν αιώνα, η βάση της σύγκρουσης μεταξύ Αράβων και Ισραήλ. Αν και τα δικά τους αμέτρητα αραβικά κράτη υλοποιήθηκαν με τις ίδιες ακριβώς συνθήκες και την ίδια εποχή, οι ίδιοι, λόγω του Κορανιού, απαγορεύουν στους Εβραίους έστω και να υπάρχουν δίπλα τους. Με όλα αυτά δεν έχουν κανένα πρόβλημα οι ‘αντισιωνιστές’. Στη μοναδική περίπτωση που μια τόση δα μικρή λωρίδα γης δόθηκε στους Εβραίους, ένα κράτος ανάμεσα στα 53 μουσουλμανικά και στα 22 αραβικά, εκεί θα θυμηθούν τα ‘δικαιώματα’ μόνο των Αράβων, και θα διακινήσουν κάθε ανιστόρητη συκοφαντία για ‘ιμπεριαλισμούς και αποικιοκρατίες’.
Αν θέλετε να πιστεύετε πως βρίσκεστε στο πλευρό του αδυνάτου και όχι του ισχυρού, στην συγκεκριμένη ιστορία, μάλλον τα έχετε πολύ μπερδεμένα, μάλλον δεν γνωρίζετε καθόλου Ιστορία, και μάλλον κάποιοι πονηροί χειραγωγοί σας εξαπάτησαν.
Δεν είστε.
Είστε με την πλευρά του νταή τραμπούκου που δεν μπόρεσε αυτή τη φορά να σπάσει στο ξύλο το θύμα του, και κάνει ένα διάλειμμα μέχρι να το καταφέρει, ενώ παράλληλα γυρνάει τον κόσμο και κλαίγεται πως τον αδίκησαν.

«Ο κόσμος θα πρέπει να αρχίζει να διαβάζει λίγη Ιστορία, για να μάθει τι ακριβώς συνέβη το 1947-1949. Ποιος ξεκίνησε την επίθεση (οι Αραβες), για ποιους λόγους (δεν δέχονται Εβραίους δίπλα τους σε οποιαδήποτε σύνορα), τι ζητούσαν οι Εβραίοι (λιγότερο από το 0,2% της γης που ολόκληρη πήγε στους πραγματικά ιμπεριαλιστές Αραβες), πως είχαν συμφωνήσει για αυτό οι νικητές και του Α’ΠΠ, και του Β’ΠΠ, δηλαδή οι δυνάμεις του καλού, πως προδόθηκαν οι αγώνες των Εβραίων ενάντια στο ναζισμό και στον σκοταδισμό του, και πως τελικά επιβραβεύτηκαν μόνο εκείνοι που είχαν συνταχθεί με τους Ναζί, και δεν ησυχάζουν αν δεν τελειώσουν σήμερα τη δουλειά, με αυτούς τους Εβραίους που «αρνήθηκαν το Ολοκαύτωμα» και δεν έκατσαν ήσυχα να σφαχτούν, όπως γενιές και γενιές τώρα, πως κανένας ιμπεριαλισμός δεν βοήθησε τους Εβραίους, αντιθέτως οι Εβραίοι έκαναν αντιιμπεριαλιστικό αγώνα με τον δικό τους λαϊκό στρατό, πως οι Αραβες αλλάζουν την ιστορία από τότε και βρίσκουν κάθε φορά νέες δικαιολογίες στην προσπάθειά τους να τους εξοντώσουν».

[Προσωρινή Ανάλυση #1: Στους Παλαιστίνιους Αραβες έχει δοθεί πάνω από 80 φορές η ευκαιρία να γίνουν κράτος (για την ακρίβεια, 86)]

 

[Προσωρινή Ανάλυση #2: Είναι ζωτικής σημασίας το γεγονός ότι το ψήφισμα 242 δεν απαιτεί από το Ισραήλ να επιστρέψει «όλα τα εδάφη» που είχε καταλάβει, επειδή ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ότι «ορισμένα εδάφη» είναι απαραίτητα για να προστατεύσει το Ισραήλ τα σύνορά του. Επιπλέον, το ψήφισμα 242 δηλώνει ότι μέλημα της διεθνούς κοινότητας και του ‘διεθνούς νόμου’, σε σχέση με την εφαρμογή του ψηφίσματος, πρέπει να είναι και «το δικαίωμα του Ισραήλ να μπορεί να ζει ειρηνικά, σε ασφαλή και αναγνωρισμένα σύνορα χωρίς απειλές ή πράξεις βίας». Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει, δηλαδή, ότι εκείνη την στιγμή, τα σύνορα του Ισραήλ δεν ήταν ούτε ασφαλή, ούτε αναγνωρισμένα].

 

[Προσωρινή Ανάλυση #3: Οι Εβραίοι το 1948 επιβίωσαν. Δεν κάθησαν να σφαχτούν πάλι όπως σε αμέτρητες άλλες περιπτώσεις. Οι Αραβες ζητούν εκδίκηση για την ταπείνωση. Οι νεοναζί για να εκδικηθούν την ήττα του Χίτλερ. Και οι ψευτοαριστεροί αντιιμπεριαλιστές ζητούν εκδίκηση γιατί νομίζουν ότι έχουμε να κάνουμε με το τελευταίο Βιετνάμ. Ο κόσμος θα πρέπει να αρχίζει να διαβάζει λίγη Ιστορία, για να μάθει τι ακριβώς συνέβη το 1947-1949].

 

[Προσωρινή Ανάλυση #4: Οι Παλαιστίνιοι άρχισαν να ενδιαφέρονται για την Ιερουσαλήμ μόνο μετά το 1967 (Η αλήθεια που κανένας αντισημίτης δεν θα σας πει)]

Posted by Protocols Without Zion on Friday, December 8, 2017

 

[Προσωρινή Ανάλυση #5: Γιατί δεν ανακηρύχτηκε παλαιστινιακό κράτος τα έτη 1949-67 όταν οι Αραβες κατείχαν Δυτική Οχθη & Γάζα και δεν υπήρχαν εποικισμοί].

Posted by Protocols Without Zion on Friday, December 8, 2017

 


 

Θυμίζουμε:

Η εισαγωγή για τη νέα σειρά βρίσκεται εδώ:
– Εισαγωγή: Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’ (Palestinian Lessons 101)
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2018/08/31/intro-101-palestinian-lessons/

Ολα τα άρθρα βρίσκονται κάτω από το tag:
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/category/palestinian-lessons-101/

– Και η ‘μη στατική’ σελίδα που συνεχώς ανανεώνεται με κάθε νέο άρθρο-ερώτηση-‘Μάθημα’ από τα ‘Palestinian Lessons 101:
Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’
https://protocolswithoutzion.wordpress.com/101-palestinian-lessons/

 


 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s