Tag Archives: Palestinian Authority Παλαιστινιακή Αρχή

Χάρτης: Εδωσαν το 94% των εδαφών που είχαν καταλάβει το 1967. Για τους ίδιους λόγους που δίνουν μέχρι και το 98% της Δυτικής Οχθης και για τους ίδιους λόγους που έδωσαν και ολόκληρη χερσόνησο του Σινά πίσω, για τους ίδιους λόγους που δίνουν και το υπόλοιπο 6%, και τα Υψώματα του Γκολάν, σε αντάλλαγμα ειρήνη με την Συρία, αυτοί οι επεκτατιστές' και 'αποικιοκράτες' που δήθεν κάνουν το 'Μεγάλο Ισραήλ' κ.λπ.: Γιατί πιστεύουν ότι με καλοπιάσματα ίσως πετύχουν αντάλλαγμα με αυτό το μόνο που θέλουν: τη σύναψη συνθήκης ειρήνης και να τους αφήσουν ήσυχους να αφοσιωθούν στα επιτεύγματά τους

Γνωρίζει κανείς τον πλήρη κατάλογο όλων των αιτημάτων των Παλαιστινίων; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #06)

Επόμενη ερώτηση στη σειρά ‘Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’. Θυμίζουμε, η εισαγωγή για τη νέα σειρά βρίσκεται εδώ, και ημη στατική’ σελίδα που συνεχώς ανανεώνεται με κάθε νέο άρθρο-ερώτηση από τα ‘Palestinian Lessons 101’ εδώ. Επίσης, στο τέλος του κειμένου υπάρχουν 4 ‘προσωρινά’ σχέδια ‘απάντησης’, από την επεξεργασία του συγκεκριμένου θέματος στη Facebook σελίδα Protocols Without Zion, με πολύ σημαντικές πληροφορίες.

Γνωρίζει κανείς τον πλήρη κατάλογο όλων των αιτημάτων των Παλαιστινίων;
(Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #06)

Συνεχίζοντας στο ίδιο θέμα από προηγούμενο σημείωμα (‘Πόσα σχέδια ειρήνευσης και πόσες συμφωνίες έχουν απορρίψει οι Παλαιστίνιοι;‘), άλλο ένα εξαιρετικά κρίσιμο ζήτημα για το οποίο κανείς δε μιλάει ποτέ είναι και το εξής:

Γνωρίζει κανείς τον πλήρη κατάλογο όλων των αιτημάτων των Παλαιστινίων; Υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη, Ισραηλινός, δυτικός ή Παλαιστίνιος, που να έχει δει ποτέ το πλήρες σύνολο αιτημάτων με τα οποία οι Παλαιστίνιοι πηγαίνουν σε διαπραγματεύσεις;

Εχετε δει ποτέ έστω έναν χάρτη που να δείχνει τα μελλοντικά σύνορα του ‘κράτους Παλαιστίνη’, έστω μέσες-άκρες;

Για τους Ισραηλινούς, γνωρίζουμε πολύ καλά ποια είναι τα αιτήματά τους, εδώ και 70 χρόνια: Να τους αφήσουν ήσυχους, να τους αναγνωρίσουν το δικαίωμα ύπαρξης, και να γίνει ειρήνη. Και είναι διατεθειμένοι γι’ αυτό να δώσουν (και έχουν δώσει) όση ‘Land for Peace’ χρειάζεται.

Το ... επεκτατικό (!) ισραήλ που συνεχώς χάνει και δίνει πίσω εδάφη. Από το 1922 μέχρι το 2006, συνεχώς συμφωνεί να μειώνεται η επικράτειά του.

Το … επεκτατικό (!) ισραήλ που συνεχώς χάνει και δίνει πίσω εδάφη. Από το 1922 μέχρι το 2006, συνεχώς συμφωνεί να μειώνεται η επικράτειά του.

 

Για τους Παλαιστίνιους, όμως, ποτέ και τίποτα δεν ήταν ξεκάθαρο: Κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς θέλουν: Κανείς δεν ξέρει ποια ακριβώς εδάφη θα μπορούσαν, θεωρητικά, να δώσουν στους Εβραίους για να ζήσουν [Σ.Σ.: Αστεία πράγματα, αφού μια τέτοια προοπτική απαγορεύεται, και όχι μόνο από το Κοράνι: Αυτό που θέλουν είναι μόνο να δουν τους Εβραίους να εξαφανίζονται και να εξοντώνονται μια ώρα αρχίτερα].

Τα αιτήματά τους αλλάζουν ανάλογα με τη θέση και την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι Εβραίοι κάθε φορά. Οσο αλλάζουν τα σύνορα και οι θέσεις και τα εδάφη που κατέχουν οι Ισραηλινοί, τόσο αλλάζουν και οι απαιτήσεις των παλαιστινιακών φιλοπόλεμων ελίτ της τρομοκρατίας και του φανατικού μίσους.

Συνέχεια

Advertisements
Πίνακας: Απαγορεύσεις για τους Παλαιστίνιους σε χώρες της Μέσης Ανατολής, 2018. Που είναι το πραγματικό Απαρτχάιντ;

Το απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων στις γειτονικές ‘φιλικές’ αραβικές χώρες: Γιατί η Παλαιστινιακή Αρχή είναι η μοναδική περίπτωση κρατικής υπόστασης παγκοσμίως που δεν δίνει υπηκοότητα στο δικό της λαό ενώ απαγορεύει στους πολίτες της να επιστρέψουν στα εδάφη της και να ενσωματωθούν στις χώρες διαμονής τους; (Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #04)

Επόμενη ερώτηση στη σειρά ‘Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’. Θυμίζουμε, η εισαγωγή για τη νέα σειρά βρίσκεται εδώ, και ημη στατική’ σελίδα που συνεχώς ανανεώνεται με κάθε νέο άρθρο-ερώτηση από τα ‘Palestinian Lessons 101’ εδώ. Επίσης, στο τέλος του κειμένου υπάρχουν 2 ‘προσωρινά’ σχέδια ‘απάντησης’, από την επεξεργασία του συγκεκριμένου θέματος στη Facebook σελίδα Protocols Without Zion, με πολύ σημαντικές πληροφορίες.

Γιατί η Παλαιστινιακή Αρχή είναι η μοναδική περίπτωση κρατικής υπόστασης παγκοσμίως που δεν δίνει υπηκοότητα στο δικό της λαό, ενώ απαγορεύει στους πολίτες της που βρίσκονται έγκλειστοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταυλισμούς -το πραγματικό απαρτχάιντ- στις γύρω αραβικές χώρες κάθε πιθανή θετική προοπτική: δεν αφήνει τους ανθρώπους αυτούς, τους δικούς της πολίτες, ούτε να επιστρέψουν στα εδάφη της, ούτε να αποκτήσουν την υπηκοότητα και να ενσωματωθούν στις χώρες διαμονής τους;
Και ακόμη πιο σημαντικό, ποιοι θέλουν ομήρους αυτά τα εκατομμύρια προσφύγων επί 70 χρόνια, και για ποιο λόγο;
(Οι ερωτήσεις που αρνούνται να απαντήσουν οι ‘αντισιωνιστές’: Palestinian Lessons 101 – Ερώτηση #04)

Ελάτε να μιλήσουμε για ‘απαρτχάιντ’ στους Παλαιστίνιους, και πόσο πολύ νοιάζονται για τα δικαιώματά τους οι εδώ ‘αλληλέγγυοι’.
Υπάρχει, λέτε, Ελληνας ‘αντισιωνιστής’ και ‘αλληλέγγυος στην παλαιστινιακή αντίσταση’ από τον οποίο να έχετε ακούσει ποτέ, έστω και το 1/10 από τα παρακάτω, αφού όπως λένε η πρώτη τους προτεραιότητα είναι τα ‘δικαιώματα των Παλαιστινίων’;

Θα αποκαλύψουμε στους αγαπητούς μας ‘αντισιωνιστές’ ένα μεγάλο μυστικό: Από όσους το ισχυρίζονται, κανείς δεν νοιάζεται για τα δικαιώματα (δηλαδή για τις ζωές) των Παλαιστινίων και των παιδιών τους. Ολοι οι μεγάλοι οργανισμοί και ΜΚΟ, από τον ΟΗΕ και τις θυγατρικές του μέχρι τις μεγάλες ΜΚΟ όπως η Διεθνής Αμνηστία και η Human Rights Watch, κι από κεί μέχρι όλες τις ισραηλινές αντι-ισραηλινές οργανώσεις, κανείς δεν δίνει την παραμικρή σημασία ούτε στη ‘Χάρτα για τα δικαιώματα του παιδιού‘, ούτε στη ‘Σύμβαση του 1961 για τη μείωση της ανιθαγένειας‘, δύο διακηρύξεις εξαιρετικά μεγάλης σπουδαιότητας που θα έπρεπε να αποτελούν φάρο για κάθε ανθρωπιστή και ειρηνιστή.

Η επίσημη θέση όλων αυτών των οργανώσεων είναι πως το ανύπαρκτο ‘δικαίωμα της επιστροφής’ για όλες τις μελλοντικές γενιές Παλαιστινίων είναι απείρως πιο σημαντικό από τις δύο αυτές Χάρτες (για τα Δικαιώματα του Παιδιού και για τη Μείωση της ανιθαγένειας). Δεν υπάρχει νομική ή ηθική δικαιολογία για τη θέση τους αυτή και δεν την εφαρμόζουν σε καμία άλλη ομάδα ανθρώπων στον κόσμο. Ξέρουν ότι είναι κάτι απαράδεκτο και πως η θέση τους συμβάλλει στην παράταση των βασάνων των απάτριδων φτωχών Παλαιστινίων που εξακολουθούν να ζουν σε στρατόπεδα για 71 χρόνια!

Ωστόσο, αυτές οι ΜΚΟ, οι οποίες προσποιούνται ότι δήθεν «μιλάνε μόνο αλήθεια στην εξουσία», δεν μπορούν να παραδεχτούν την εξής πολύ απλή πραγματικότητα:

Οτι οι Παλαιστίνιοι θα έπρεπε να υπάγονται και η υπόθεσή τους να καλύπτεται από τις συμβάσεις αυτές, και πως οι Αραβες φιλοξενούντες θα έπρεπε ήδη να τους είχαν προσφέρει υπηκοότητα, αφού βρίσκονται εδώ και δεκαετίες στις χώρες τους. Αυτή είναι η μόνη αποδεκτή θέση για οποιαδήποτε οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μικρή ή μεγάλη, κρατική, ιδιωτική ή διεθνή.

Αλλά αν το έλεγαν αυτό, οι Παλαιστίνιοι ‘ηγέτες’ (όπως και οι Λιβανέζοι της Χεζμπολάχ, και οι Αιγύπτιοι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και όλοι οι άλλοι σε όλες τις αραβικές χώρες) θα αντιδρούσαν θυμωμένα, και ενδεχομένως θα τους έδιωχναν από τις περιοχές τους και θα τους απειλούσαν, αν δεν συνέβαινε και τίποτα χειρότερα (όπως έχουμε δει να συμβαίνουν βίαια αιματηρά επεισόδια κάθε φορά που ο ΟΗΕ ζητάει κάποια μικρή χάρη από την UNRWA, και οι Παλαιστινιακές ελίτ τα κάνουν όλα γης μαδιάμ).

Πρέπει λοιπόν οι οργανώσεις αυτές πάντα να ακολουθούν την παλαιστινιακή θέση. Και πρέπει πάντα να κρατούν τους Παλαιστινίους απάτριδες, φτωχούς, εξαθλιωμένους και κυρίως ανιθαγενείς, χωρίς δικαιώματα, ούτε στη δική τους πατρίδα, ούτε στις χώρες φιλοξενίας.
Διότι τα στρατόπεδα προσφύγων αποτελούν τις μεγαλύτερες δεξαμενές στρατολόγηση ‘μαρτύρων’ για ‘τον σκοπό’.

Ποτέ δεν θα απαντήσουν οι οργανώσεις αυτές σε τέτοιες ερωτήσεις διότι έτσι θα αποκαλυπτόταν η μοναδική αλήθεια στην υπόθεση αυτή: ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για την πολιτική παρά για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων, και πως χρησιμοποιούν τους λεγόμενους ‘πρόσφυγες’ μόνο σαν όπλο και μοχλό για να εξαλείψουν το μικρό εβραϊκό κράτος της περιοχής.

Είναι αρκετά ενοχλητικό, όταν το σκέφτεται κανείς.

Ας δούμε την υπόθεση αναλυτικά, ξεκινώντας από τους αριθμούς:

Σχετικά με το φαντασιόπληκτο σενάριο, πως υπάρχουν σήμερα «εκατομμύρια Παλαιστίνιων προσφύγων», όπως παρατήρησε η καθηγήτρια ιστορικός Einat Wilf, συν-συγγραφέας του βιβλίου ‘The War of Return’ (‘Ο πόλεμος της επιστροφής’):

«[…] σχεδόν όλοι οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, άνω του 80%, είναι είτε πολίτες τρίτης χώρας, όπως η Ιορδανία, είτε ζουν σε παλαιστινιακά εδάφη, εκεί όπου γεννήθηκαν και εκεί όπου αναμένουν να έχουν μέλλον. Το υπόλοιπο 20% αυτών των απογόνων είναι κάτοικοι της Συρίας και του Λιβάνου, χώρες οι οποίες με νόμο αρνήθηκαν το δικαίωμα στην ιθαγένεια που χορηγείται σε όλους τους άλλους Σύριους και Λιβανέζους».
[Πηγή: Einat Wilf, UNRWA: an obstacle to peace?, Περιοδικό Fathom, 01/09/2013]

Αυτή είναι η αλήθεια.

Ας δούμε τα πραγματικά γεγονότα:

Σε όλες τις διπλανές αραβικές χώρες στις οποίες Παλαιστίνιοι πρόσφυγες ‘φιλοξενούνται’ (διάβαζε: στοιβάζονται σε στρατόπεδα) ως πρόσφυγες, υπάρχει εδώ και 70 χρόνια ένα στυγνό απαρτχάιντ εις βάρος των Παλαιστινίων.
Ειδικά στην Ιορδανία και στον Λίβανο:

– τους απαγορεύεται η απόκτηση ιθαγένειας της χώρας αυτής, ακόμη και σε όσους γεννιούνται εκεί
– τους απαγορεύεται να κατέχουν και να μεταβιβάζουν περιουσία,
– δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το εθνικό σύστημα υγείας των χωρών αυτών διά νόμου
– τους αποθαρρύνουν έως τους απαγορεύουν να αποκτήσουν ιδιόκτητα σπίτια.
– τους απαγορεύεται να παρακολουθούν δημόσια σχολεία και δεν έχουν πρόσβαση σε καμία ουσιαστική εκπαίδευση,
– και διά νόμου αποκλείονται από δεκάδες είτε επιστημονικά (όπως δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί), είτε ακόμη και απλά έως και χειρωνακτικά επαγγέλματα (όπως ταξιτζήδες, υδραυλικοί και υπάλληλοι γραφείου).

Ο Λίβανος και άλλες χώρες υποστηρίζουν ότι αυτή η θεσμοθετημένη διάκριση είναι απαραίτητη για τη διατήρηση του ‘δικαιώματος επιστροφής’ των Παλαιστινίων στο Ισραήλ, βλ. New York Times, 17/08/2010. Δεν γνωρίζουμε αν ο αναγνώστης συλλαμβάνει την διαβολικότητα αυτής της πολιτικής, που είναι η πολιτική τόσο των αραβικών κρατών που ‘φιλοξενούν’ Παλαιστίνιους πρόσφυγες, όσο και την ίδιας της παλαιστινιακής ηγεσίας:
Απαγορεύουν στους πολίτες τους να έχουν δικαιώματα και τους αρνούνται κάθε υπηρεσία που θα μπορούσε να βελτιώσει τις ζωές τους διότι ο στόχος τους είναι ένας και μοναδικός: οι αριθμοί των προσφύγων με ‘δικαίωμα επιστροφής’ να αυξάνονται συνεχώς. Αυτή την στιγμή είναι πάνω από 5.000.000. Ο πρώην μεγάλος μουφτής του Λιβάνου, ο Σεΐχης Mohammed Rashid Qabbani, αναφέρθηκε σε αυτούς Παλαιστινίους, που μάλιστα αποτελούν το ένα δέκατο του πληθυσμού της χώρας, ως «ανεπιθύμητα σκουπίδια».

Η απάντηση δεν είναι δύσκολο να βρεθεί:
Διότι, η χειραγώγηση της κοινής γνώμης είναι η πρώτη μας προτεραιότητα, και όχι η λύση των πραγματικών προβλημάτων των πραγματικών ανθρώπων.

UNRWA: Γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν οι λεγόμενοι 'Παλαιστίνιοι οριζόμενοι ως πρόσφυγες';

UNRWA: Γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν οι λεγόμενοι ‘Παλαιστίνιοι οριζόμενοι ως πρόσφυγες’;

Συνέχεια